CHAPTER 3

Ang gabi ay tila nababalot ng makapal na dilim, tanging liwanag lang ng buwan at mga bituin ang nagsisilbing tanglaw sa paligid ng pribadong bahay bakasyunan sa ibayo ng lungsod. Dito dinala ni Christopher Lanchan si Jecelle Mendez—malayo sa ingay ng siyudad, malayo sa mga mata ng publiko, at higit sa lahat, malayo sa lahat ng pader na kanilang itinayo para protektahan ang kanilang mga sarili.

Sa loob ng malawak na silid-tulugan, ang hangin ay mabigat at mainit, puno ng kakaibang kuryenteng tumatakbo sa pagitan nila. Nakasandal si Christopher sa gilid ng malaking bintana, ang kanyang mga kamay ay nakasuot sa bulsa ng kanyang pantalon, habang ang kanyang mga mata—madilim at tila walang kalaliman—ay hindi umaalis sa anyo ng babaeng nasa harap niya.

Si Jecelle Mendez, na kilala bilang Reyna ng Industriya, ang babaeng hindi yumuyuko sa sinuman, ang taong may hawak ng kapalaran ng libo-libong tao—ngayon ay nakatayo doon, nakakaramdam ng kakaibang panghihina sa harap ng lalaking tinatawag na Hari ng Negosyo.

“Bakit mo ako dinala dito?” tanong ni Jecelle, kahit na sa kaibuturan ng kanyang puso ay alam na niya ang sagot. Ang kanyang boses ay mahina, halos pabulong, dahil alam niyang sa gabing ito, magbabago ang lahat.

Dahan-dahang humakbang si Christopher palapit sa kanya. Ang bawat yabag niya ay puno ng awtoridad, pagiging mapang-angkin, at pagnanasa. Nang makarating siya sa harap ni Jecelle, inilapit niya ang kanyang mukha nang sapat para maramdaman ng dalaga ang init ng kanyang hininga.

“Dahil dito lang tayo magiging totoo,” sagot niya, ang kanyang tinig ay malalim at paos, tumatagos hanggang sa kaibuturan ng kaluluwa ni Jecelle. “Wala nang kontrata, walang mga kumpanya, walang mga kaaway. Dito, tayo lang. At gusto kong malaman mo… hinding-hindi ko hahayaang makawala ka sa akin pagkatapos nito.”

Hindi ito banta na nakakatakot—ito ay pahayag ng katotohanan. Sa mga mata ni Christopher, nakikita ni Jecelle ang matinding pagka-obsesyon, ang pagnanais na angkinin ang bawat bahagi ng kanyang pagkatao. Sa mundong pareho nilang ginagalawan, ang pagmamahal ay madalas maging anyo ng pagkontrol at pag-aari, at ngayon ay handa na siyang isuko ang sarili niya dito.

“At ano ang gusto mong mangyari, Christopher?” hamon ni Jecelle, kahit na nanginginig ang kanyang mga kamay. “Gusto mo bang subukan kung gaano katibay ang pader na binuo ko sa loob ng maraming taon?”

Isang madilim at mapang-akit na ngiti ang gumuhit sa mga labi ni Christopher. Itinaas niya ang kanyang kamay at dahan-dahang hinaplos ang pisngi ni Jecelle gamit ang likod ng kanyang mga daliri—magaan, ngunit may bigat na parang nagsasabing hawak na niya ang buong pagkatao nito.

“Gusto kong ibigay sa iyo ang gabing hinding-hindi mo makakalimutan,” sagot niya nang mariin. “Isang gabi lang… pero sapat ito para malaman mo kung paano maging akin. At pagkatapos nito, kung hihilingin mo pa… ibibigay ko sa iyo ang isa pa. Hanggang sa maging sanay ka na sa init ng aking pagyakap, at hindi mo na kayang matulog nang wala ako.”

Ang mga salitang iyon ang nagsilbing hudyat. Sa isang iglap, hinawakan ni Christopher ang bewang ni Jecelle at hinila ito palapit sa kanya nang walang pag-aalinlangan. Walang puwang ang natira sa pagitan ng kanilang mga katawan, at sa sandaling iyon, naramdaman ni Jecelle na ang kanyang kapangyarihan at posisyon ay walang halaga kumpara sa hatak ng lalaking ito.

“Isang gabi…” bulong ni Jecelle, at sa kanyang mga mata ay may halong takot at matinding pagnanasa. “Sapat ba iyon para baguhin ang lahat?”

“Malalaman natin,” sagot ni Christopher bago niya isara ang distansya sa pagitan ng kanilang mga labi.

Ang halik na iyon ay hindi malambing o banayad lamang—ito ay marahas, mapang-angkin, at puno ng matagal nang itinagong pagnanasa. Ipinaparamdam ni Christopher na siya ang may hawak ng oras, ng galaw, at ng damdamin ni Jecelle. Ang kanyang mga kamay ay gumagala sa likod at bewang ng dalaga, habang ang dila ay tumatagos nang malalim, na parang nais niyang ubusin ang bawat hininga ng kanyang iniibig.

Sa una ay nagsikap pa ring lumaban si Jecelle, pilit na pinapanatili ang kanyang katinuan. Ngunit sa bawat dampi ng labi at hawak ng lalaki, unti-unting natutunaw ang kanyang matigas na paninindigan. Ang apoy na matagal nang nakulong sa loob niya ay biglang sumiklab, at sa halip na umatras, ibinalik niya ang halik nang may parehong tindi—ipinapakita rin kay Christopher na hindi siya basta-basta lang susuko.

Nang humiwalay sila sandali para huminga, pareho silang hinihingal, ang kanilang mga dibdib ay mabilis na tumataas at bumababa. Ang mga mata ni Christopher ay mas madilim pa kaysa sa gabi, puno ng pagnanais na handang ubusin ang buong pagkatao ni Jecelle.

“Tingnan mo ang sarili mo,” bulong ni Christopher habang hinahaplos ang leeg at balikat ng dalaga, dahan-dahang tinatanggal ang mga butones ng kanyang damit. “Ang Reyna ng Negosyo… ngayon ay nanginginig sa bisig ko. Gusto mo rin ito, hindi ba? Gusto mong maramdaman kung paano ka aalagaan ng taong kasing lakas mo.”

“Wala kang karapatang kontrolin ako,” sagot ni Jecelle, kahit na ang kanyang tinig ay paos at puno ng pagnanasa.

Tumawa nang mahina si Christopher—isang tawang mababa at puno ng tagumpay. “Wala? Pero bakit mo hinahayaan akong hawakan ka nang ganito? Dahil sa kaibuturan ng puso mo, alam mong sa akin lang mo mararamdaman ang ganitong kalakas na damdamin. Sa akin lang ka magiging buhay, Jecelle.”

Dahan-dahan niyang inihiga si Jecelle sa ibabaw ng malambot na kama. Ang liwanag ng buwan ay tumagos sa bintana at bumagsak sa hubad na balat ng dalaga, na nagbigay ng kakaibang ningning sa kanya. Tumayo si Christopher sa ibabaw niya, tinanggal ang kanyang sariling damit, at ipinakita ang kanyang hubog na katawan na matigas at puno ng lakas—ang katawan ng lalaking sanay maghari at makuha ang anumang gusto niya.

“Tandaan mo ito,” bulong ni Christopher habang ibinaba ang kanyang sarili papalapit sa kanya. “Ang gabing ito ay hindi lang basta pagsasama. Ito ang simula ng pagmamay-ari ko sa iyo. Kahit anong mangyari bukas, kahit anong panganib ang dumating, ang puso at katawan mo ay akin na.”

Sa bawat haplos, sa bawat halik, at sa bawat pagdampi ng kanilang mga katawan, ipinadama nila sa isa’t isa ang bigat ng kanilang mga damdamin. Ang sakit, ang pangamba, ang pag-aalinlangan—lahat ay napalitan ng matinding init at ugnayan. Sa gabing iyon, ang dalawang makapangyarihang nilalang ay ibinaba ang kanilang mga panangga. Si Christopher ay hindi lang ang Hari ng Negosyo, at si Jecelle ay hindi lang ang Reyna ng Industriya—sa sandaling iyon, sila ay dalawang kaluluwang naghahanap ng kapayapaan sa bisig ng isa’t isa, kahit na alam nilang ang kapayapaang ito ay may kasamang matinding panganib.

Ang oras ay tila huminto. Walang ingay, walang orasan, walang mundo sa labas. Tanging ang tibok ng kanilang mga puso at ang kanilang mga bulungan ang maririnig. Ang bawat galaw ay puno ng pangako—na kahit gaano pa kadilim ang daan sa hinaharap, ang gabing ito ay mananatiling nakaukit sa kanilang alaala.

Nang sumapit ang madaling-araw, magkatabi pa rin silang nakahiga, ang katawan ni Jecelle ay nakapatong sa dibdib ni Christopher habang ang braso ng lalaki ay mahigpit na nakapulupot sa kanya, parang ayaw na itong pakawalan kailanman. Ang mga hibla ng liwanag ng araw ay nagsimulang pumasok sa silid, na nagpapaalala sa kanila na ang gabi ay nagwakas na.

Dahan-dahang iminulat ni Jecelle ang kanyang mga mata. Sa loob ng ilang sandali, naramdaman niya ang kapayapaang matagal na niyang hindi naramdaman. Ngunit nang maalala niya ang lahat ng nangyari, unti-unting pumasok ang katotohanan sa kanyang isipan. Tumingala siya at nakita ang mga mata ni Christopher na nakatingin na sa kanya—malalim, puno ng pagmamay-ari, at walang pag-aalinlangan.

“Tapos na ang gabi,” mahinang sabi ni Jecelle, may halong lungkot at kaba sa kanyang tinig.

Ngunit humigpit lang ang yakap ni Christopher. Hinalikan niya ang noo ng dalaga bago nagsalita sa paraang magpaparamdam kay Jecelle na wala na siyang takas.

“Tapos na ang isang gabi,” pagwawasto niya nang mababa ngunit mariin. “Pero ang kasunduan natin… ang pagmamay-ari ko sa iyo… hindi pa ito nagtatapos. Sinabi ko sa iyo, Jecelle… kung hihilingin mo pa, bibigyan kita ng isa pang gabi. At isa pa, hanggang sa maging sapat na ang walang hanggan.”

Tinitigan niya ang mga mata ng dalaga, at doon nabasa ni Jecelle ang katotohanan: ang ONE MORE NIGHT ay hindi lang isang pangako—ito ay ang simula ng pagkagapos ng dalawang puso na hindi na makakatakas pa, kahit na ang kapalit nito ay ang pagharap sa pinakamadilim na bahagi ng kanilang mundo.

Sa labas ng bahay, ang mundo ay muling gumagalaw. Ang mga kaaway, ang mga lihim, at ang mga panganib ay muling gumigising. Ngunit sa loob ng silid na iyon, alam nilang handa na silang harapin ang lahat—basta’t magkasama sila.