KABANATA 5

Hindi ko alam kung ano ang pumasok sa isip ko noong pumayag ako sa hiling ni Christopher. Siya pa naman ang isa sa pinakamatinding kalaban ko sa mundo ng negosyo—ang taong ilang beses ko nang kinaharap sa mga negosasyon, at ang taong laging handang makipag-agawan sa anumang oportunidad na dumarating sa ating daan. Pero sa gabing iyon, nang magsalita siya at ilahad ang kanyang mungkahi, wala akong nagawa kundi tumango at pumayag.

Siguro dahil sa sobrang pagod. I’m tired—pagod na pagod na akong maging laging matatag, laging handang lumaban, at laging may dalang mabigat na pangalan na inaasahan ng lahat na panatilihin kong mataas at walang bahid ng kahinaan. Masyado na akong nalulunod sa mga numero, kontrata, pagpupulong, at sa imahe ng pagiging matagumpay na negosyante. Minsan, naiisip ko lang: kailan naman ako magiging simpleng tao? Yung taong hindi kailangang laging mag-isip ng estratehiya, yung taong pwedeng magpadala lang sa nararamdaman nang walang takot na masira ang reputasyon.

Gusto ko rin maranasan ang pag-ibig at romansa na laging nababasa ko sa mga nobela o naririnig ko sa kwento ng iba. Sa loob ng mahabang panahon, ang tanging alam ko ay ang pagpaplano at pagkontrol sa bawat sitwasyon. Wala pa akong naranasang damdamin na kusang dumarating, walang kondisyon, at puno ng pagnanasa. At sa kanya ko lang ito naramdaman—kay Christopher.

Sana lang hindi mawala itong nararamdaman ko para sa kanya. Hindi ko maipaliwanag kung bakit at paano ito nagsimula, pero ang tanging alam ko ay ang pangyayaring iyon ay nag-iwan ng markang mahirap burahin. Bakit ko ba pinayagan ang “one more night” na hiling niya? Napakaraming tanong ang bumabalot sa isip ko. Paano siya naging kumpiyansa sa sarili niya na hilingin pa ang isa pang pagkakataon matapos ang gabing iyon? Bakit tila sigurado siyang sasagutin ko ang tawag niya?

Ngunit sa kabila ng lahat ng pagdududa, nangyari ang sinabi niya. Habang abala ako sa pag-aayos ng mga dokumento para sa ating pinagkasunduang partnership, hindi maalis sa isip ko ang kanyang mga salita at ang init ng kanyang pagyakap. Nang matapos ko nang maayos ang lahat at maipadala na sa kanyang opisina ang mga kailangang lagdaan, dahan-dahan kong ibinaba ang aking panulat. Inilapag ko ang aking ulo sa malambot na sandalan ng aking swivel chair, at dahan-dahang ipinikit ang aking mga mata.

Sa aking pagpikit, tila bumalik ang lahat sa aking isipan. Sa likod ng aking mga talukap, biglang lumitaw ang imahe ng ating pagsasama—ang bawat galaw, ang bawat haplos, at ang bawat tunog na lumabas sa ating mga bibig. Ang mga ungol ng sarap at pagnanasa na tila pinakamatamis na himig sa aking pandinig. “Aaahhhh…” ang tunog na tila naririnig ko muli, dahilan upang mabilis kong imulat ang aking mga mata.

“Oh, shit… bakit ba ito laging pumapasok sa isip ko?” tanong ko sa aking sarili habang pinapahid ang pawis na nagsimulang tumulo sa aking noo. Ganito na ba talaga ako kahalina sa kanya? Hindi ko mahanap ang tamang sagot sa aking isipan, ngunit ang aking katawan ang mismong sumagot. Sa kusa, inabot ng aking mga daliri ang aking telepono, at nang walang pag-aalinlangan, pinindot ko ang kanyang numero.

Ilang ikot lang ng tunog, at agad niyang sinagot ang tawag.

“Hello…!” agad kong wika, at naramdaman ko pa rin ang panginginig ng aking boses kahit sinusubukan kong maging kalmado.

Sa kabilang linya, narinig ko ang mababa at malalim niyang boses—ang boses na sapat na upang magpadaloy ng kuryente sa aking buong katawan.

“Darling, may kailangan ka ba?” tanong ni Christopher, at may halong pagkamangha at tuwa sa kanyang tono. Marahil ay hindi rin niya inaasahang ako ang tatawag muna.

Hindi ko na pinahaba pa ang usapan. Walang paligoy-ligoy, diretsahan kong sinabi ang kung ano ang gusto ko.

“I want you now,” mariing tugon ko, at naramdaman ko kung paano bumilis ang tibok ng aking puso habang binibigkas ko ang mga salitang iyon.

Sa kabilang dulo, narinig ko ang mababang halakhak na puno ng pagnanasa.

“I like it. Same house. I’ll wait you there,” sagot niya agad, na parang hinihintay lang din niya ang mga salitang iyon.

“Copy,” maikli kong sagot, at agad kong ibinaba ang telepono bago pa man magbago ang isip ko. Lumingon ako sa aking sekretarya na abala sa kanyang mesa sa labas ng aking opisina.

“Lalabas muna ako. Ikaw muna ang bahala sa lahat dito habang wala ako,” utos ko sa kanya nang may seryosong tono, kahit na sa loob-loob ko ay puno na ng kakaibang pananabik.

“Noted, Ma’am,” mabilis na sagot ng sekretarya, sanay na sa biglaang pagbabago ng iskedyul ko.

Agad akong lumabas ng gusali at sumakay sa aking sasakyan. Sa sandaling isara ko ang pinto at mapag-isa, hinubad ko agad ang aking panloob na damit at itinabi ito sa gilid. Alam ko na kung ano ang gusto ni Christopher—simula noong una nating pagsasama, sinabi niya sa akin na mas gusto niyang wala akong suot na anumang panloob kapag magkikita kami. At sa kakaibang dahilan, wala akong pagtutol dito. Sa halip, tila lalo nitong pinapataas ang init ng aking katawan.

Habang nagmamaneho, hindi ko maalis ang ngiti sa aking mga labi. Hindi ko maipaliwanag kung bakit ganito ako kasabik. Sa bawat kilometrong tinatahak ko, lalo lamang lumalakas ang kuryenteng dumadaloy sa aking mga ugat. Naiisip ko na naman ang mga sandaling magkasama tayo—kung paano niya ako haplusin mula sa ulo hanggang paa, kung paano niya halikan ang bawat bahagi ng aking katawan, at kung paano niya ako dadalhin sa sukdulan ng sarap na halos mapahiyaw na ako nang malakas. Ang mga alaala ay sapat na upang mapuno ng init ang aking buong pagkatao.

Sa wakas, narating ko ang pribadong bahay na madalas nating pagtagpuan. Isang lugar na malayo sa ingay ng siyudad, malayo sa mga mata ng ibang tao, at dito lang tayo pwedeng maging tayo—walang pangalan, walang posisyon, at walang hidwaan sa negosyo.

Pagpasok ko pa lang sa pintuan, agad kong nakita ang kanyang pigura. Nakasandal siya sa malaking haligi ng sala, at tulad ng inaasahan ko, wala rin siyang suot na kahit ano. Ang kanyang katawan ay matipuno at makinis, at ang kanyang kahabaan ay nakatayo nang matigas at handa, tila naghihintay lamang na hawakan at tikman ko.

“Hi… Darling… Kanina pa ako handa,” wika ni Christopher habang dahan-dahang itinaas ang kanyang kamay at itinuro ang kanyang sarili, na may mapang-asar ngunit punong-puno ng pagnanasa na tingin.

Hindi ako nagpahuli. Sa halip na sumagot ng mahabang salita, inihagis ko ang aking bag sa malambot na sofa sa gilid, at sa isang iglap ay hinubad ko ang aking damit na panlabas. Tumayo ako sa harap niya nang tuwid, ipinakita sa kanya ang aking hubad na katawan, at pinalabas ko ang aking likas na alindog.

“Me too, Darling,” sagot ko habang dahan-dahang lumalapit sa kanya. “See… wala akong suot na panloob. Gaya ng gusto mo.”

Isang malalim na tingin ang ibinigay niya sa akin—mula sa aking mga mata, pababa sa aking dibdib, hanggang sa aking puson. Ang kanyang paningin ay tila mga kamay na humahaplos sa bawat bahagi ng aking balat.

“That’s what I like, Darling,” sagot niya habang dahan-dahang inilalapit ang kanyang mukha sa akin. “Faster, Darling… I want you now, just like how much you want me.”

Hindi na kailangan ng maraming salita. Sa sandaling magdikit ang aming mga katawan, tila sumabog ang kuryenteng matagal nang nakatago. Ang kanyang mga kamay ay agad na yumakap sa aking bewang, habang ang kanyang mga labi ay dumapo sa aking leeg, nag-iiwan ng mga halik na nagpapainit lalo sa aking buong sistema. Ang gabing ito ay magiging isa na namang alaala na hindi ko malilimutan—ang gabing kung saan ang lahat ng pagod at pagdududa ay mapapalitan lamang ng wagas na pagnanasa at init ng pagmamahalan.