บทที่ 1 ทางเชื่อม

       

“อากาศไม่เป็นใจเลยแฮะ”

 เสียงพึมพำของร่างเล็กดังขึ้น หลังเดินออกมานอกระเบียงเงยหน้าขึ้นเห็นเมฆครึ้ม พลางถอดหายใจพรืด เธออุตส่าห์เลือกซักอย่างเดียวแล้วมาตากหลังห้อง ไม่อบแห้งหวังประหยัดเงินค่าใช้จ่าย กลับพบว่าฝนตั้งเค้าเหมือนจะตกหลังเพิ่งจะตากเสร็จไปครึ่งชั่วโมง

  ครืน..

 ในขณะกำลังยืนครุ่นคิดอยู่ว่าจะเก็บมันแต่เนิ่นๆ หรือรออีกสักหน่อยดี โทรศัพท์บนโต๊ะในห้องกลับส่งเสียงร้องเรียกกันซะก่อน *วันหนึ่งจึงสลัดความคิดนั้นชั่วคราวเพื่อเดินไปหามันแล้วกดรับสาย

“ค่ะพี่โจ”

ก้านนิ้วเรียวเกาท้ายทอยตัวเองราวกับรู้ล่วงหน้าว่าการโทรมากลางคันของเจ้านายในวันหยุดของเธอแบบนี้จะต้องมีภารกิจอะไรบางอย่างให้ไปทำแทน และเหมือนจะจริงด้วย

(พี่มีเรื่องด่วนต้องไปทำ ไม่ได้เข้าร้าน แต่นัดลูกค้ารายใหม่เอาไว้ บอกตามตรงไม่อยากเลื่อนนัดเลยว่ะ เห็นว่าเป็นนักแข่งรถ เผื่อจะเป็นตัวยิงแอด หนึ่งช่วยแทนพี่หน่อยได้ไหม)

อันที่จริงเธอก็อยากจะพ่นลมหายใจออกมาแรงๆนั่นแหละ ขณะหลับตาฟังและรอให้เขาพูดจบ แต่ถ้าทำแบบนั้นเสียงนี้ก็จะเข้าไปในโทรศัพท์ เธอจึงเปลี่ยนเป็นกลั้นหายใจแทน

“ลายอะไร เลือกมาหรือยัง”

(เลือกแล้ว แต่พี่ยังไม่คุยรายละเอียด เดี๋ยวส่งงานต่อให้)

“โอเค สองแรงนะพี่ วันนี้วันหยุดหนึ่ง”

(เออน่ะ อย่าเคี่ยวกับกูนักเลย เดี๋ยวซื้อขนมไปฝาก)

เธอแค่นหัวเราะ ไม่รู้ใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายเคี่ยว เพราะเอาเข้าจริง ถ้าเธอไม่พูดถึงหรือทวง เขาก็ทำเป็นลืมทุกที สุดท้ายกลายเป็นงานกุศล แทนงานว่าจ้าง

“ก็ไม่ได้อยากกินขนมนี่หว่า.. ว่าแต่ตู๋ล่ะพี่ ไปไหน?”

(มีเรียน มาอีกทีตอนค่ำ.. เออนี่ ไปเลยนะ นัดเขาไว้สิบเอ็ดโมง นี่สิบโมงจะครึ่งละ อีกครึ่งชั่วโมง)

“ฮะ!” วันหนึ่งถึงกับอุทาน พลางขยี้หัวตัวเองจนยุ่ง  “พี่นี่แม่ง เออ ทีหลังโทรมาตอนสิบเอ็ดโมงเปะๆเลยก็ได้”

(โทษทีว่ะ กูเองก็เพิ่งตื่น)

“หึ ร้านสักจงเจริญ”

ในที่สุดราวผ้าตรงระเบียงก็ถูกลากเข้ามาข้างในทั้งที่ฝนยังไม่ตก เนื่องจากวันหนึ่งต้องไปทำงานแทนเจ้านาย ผู้ที่ไม่เคยวางแผนการใช้ชีวิตและมักจะลามมาหาคนอื่นให้ติดร่างแหตามไปด้วย ซึ่งคนอื่นที่ว่าไม่ใช่ใครที่ไหน...เธอเอง

หลังจากปิดประตูและหน้าต่างหลังห้อง ร่างเล็กก็เดินกลับมาที่ราวใหม่เพื่อจะเลือกเสื้อตัวโปรดที่ยังไม่แห้งดีแต่จำเป็นต้องใส่มาหนึ่งตัว กลับพบอีกตัวที่ทำให้ต้องเลิกคิ้วสูง เป็นเสื้อตัวเดียวกันกับที่เธอสวมใส่ไปผับเมื่อสามวันก่อน คืนนั้นเธอโดนทั้งเพื่อนและเจ้าของวันเกิดมอมเมาซะเหมือนหมา จำได้รางๆว่าเดินโซซัดโซเซไปเข้าห้องน้ำคนเดียว เพราะห้ามไม่ให้ใครตามมา ก่อนชนเข้ากับใครคนหนึ่ง ไม่น่าเชื่อแค่ร่างกายที่อบอวลไปด้วยน้ำหอมเฉพาะกลิ่น กับดวงตาคู่นั้นจะสะกดเธอให้มึนเมามากกว่าเดิม ถึงขนาดไปสานต่อกันที่...

“บ้าเอ๊ย”

วันหนึ่งสะบัดศีรษะแทบหลุดแกมตำหนิตัวเองในใจหลังเผลอไปนึกถึงเรื่องน่าอับอายที่สุดในชีวิตเข้า เกือบจะได้เสียกับใครก็ไม่รู้ ชื่อก็ไม่รู้จัก แถมยังมีเจ้าของ โชคดีที่ตอนนั้นมีสายเข้ามาซะก่อนถึงได้หยุดกลางคัน ไม่อย่างนั้นคงได้ไปปีนต้นงิ้วเล่นในนรกเพราะทำชั่วโดยมิรู้ เผลอๆเถียงกับยมบาลด้วย

#ร้านสัก

การเดินทางมาที่ร้านซึ่งปกติใช้เวลาราวครึ่งชั่วโมงหากเดิน แต่คราวนี้เธอเลือกที่จะเรียกรถ เนื่องจากเวลาเหลือไม่พอ ระยะนัดหมายประชั้นชิดจนเกินไป

“สแกนแล้วนะ”

“ขอบคุณครับ”

ไม่รู้กี่ครั้งกับการถอนให้หายใจในครึ่งวันเช้านี้ จนคิดว่าเธอคงติดเป็นนิสัยไปแล้ว เนื่องจากเป็นคนหงุดหงิดง่ายเป็นทุนเดิม หน้าตาที่ไม่เป็นมิตร นานทีจะยิ้มสักครั้ง และหน้าบึ้งตึงตลอดเวลาก็อาจจะมีส่วน คล้ายการกักเก็บพลังงาน และควบคุมไม่ให้เผลอหงุดหงิดใส่ใคร ทว่าหน้าเหวี่ยงนั้นกลับมีเสน่ห์อย่างแปลกประหลาดต่อคนส่วนใหญ่ที่พบเห็น

“สวัสดีครับ”

คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นจากการจัดของ มองไปยังหน้าประตูที่ถูกใครบางคนผลักดัน แล้วแทรกตัวเข้ามา เธอคลี่ยิ้มเล็กน้อยเป็นการทักทาย

“ลูกค้าที่นัดไว้กับพี่โจหรือเปล่าคะ”

“ใช่ครับ ผมนัดไว้กับพี่ผู้ชาย”

“เจ้าของร้านติดธุระด่วนค่ะ เลยให้นี่มารับหน้าที่แทน สะดวกใจหรือเปล่า”

ภายใต้แว่นกันแดดสีชาที่ยังไม่ได้ถอดออก มีคิ้วหน้าขมวดผูกกันเล็กน้อย เมื่อพบว่าผู้หญิงตรงหน้าพูดจาห้วนใส่ ทว่าเพราะเป็นเพิร์ธ บุคคลที่ไม่ได้มีเครื่องหมายบวกเพียงแค่ร่างกายต้องการปะทะ หรือน้ำหนักเท้ายามลงสนามแข่งรถตอนเหยียบคันเร่ง จึงไม่คิดที่จะถือสา เขาคลี่ยิ้มพลางพยักหน้ากลับไปให้

“ได้ครับไม่มีปัญหา”

เธอไม่ได้มองหน้าเขาด้วยซ้ำ แต่เลือกที่จะเดินไปหลังร้านและการหันกลับมา เป็นการเรียกเขาให้เดินตามไปแทน แน่นอนว่าใบหน้าจิ้มลิ้มนั้นกับน้ำเสียงและบุคลิกที่ห้าวเป้งย้อนแย้งกันสุดๆ สร้างความตื่นเต้นให้เพิร์ธไม่น้อย ถึงกับกลั้วหัวเราะ เกาท้ายทอยด้วยความงง

“อะไรวะ..”