บทที่ 3 คู่นอนคนใหม่?

           สองอาทิตย์ต่อมา

            เพราะช่วงนี้เขาวุ่นอยู่กับงานจึงไม่มีเวลาติดต่อใคร แม้กระทั่งเพื่อนที่สนาม หลังมีการแข่งขันจบไปแล้วหนึ่งเรซ และเขานั้นเป็นฝ่ายชนะ ทว่าคราวหน้าเห็นทีจะต้องให้เพิร์ธรุ่นน้องเป็นฝ่ายลงแทน เนื่องจากเขาติดเคสรักษาคนสำคัญ ซึ่งอยู่ในขั้นผู้ป่วยวิกฤต

            “แพงต้องทำใจแล้วนะ ทำใจแบบของจริง”

            กับญาติคนไข้คนอื่นการพูดประโยคนี้อาจเป็นการเสียใจระดับปกติในฐานะหมอคนหนึ่งที่เห็นใจญาติผู้ป่วย ทว่าครั้งนี้แตกต่างออกมาไปโดยสิ้นเชิง เนื่องจากคนไข้ที่ว่าเป็นแม่ของคนที่เขารู้จัก นั่นเพราะเธอเป็นภรรยาของเพื่อนสนิท และเป็นเด็กที่เขาเคยยื่นมือเข้าช่วยเหลืออย่างจริงจัง ถึงขนาดยอมทะเลาะกับเพื่อนสนิทที่รู้สักกันมาตั้งแต่อนุบาลเพื่อเธอ

            “ต้องปล่อยแม่ไปแล้วใช่ไหมคะ”

            เพราะไม่รู้จะตอบยังไงเขาจึงได้แต่เงียบ นาทีนี้ต้องขอบคุณหน้ากากอนามัยที่ไม่เผยสีหน้าที่แท้จริงของเขาออกมาให้เธอเห็นมากนัก ว่าเขาเองก็รู้สึกแย่และเสียใจไม่แพ้กันที่ไม่สามารถช่วยแม่ของเธอได้ ที่เคยรับปากไว้จะยื้อให้ถึงวันที่เธอรับปริญญา คงต้องผิดสัญญาซะแล้ว เพราะแค่สามเดือนตอนนี้ยังยากเลย เขารู้สึกเห็นใจพะแพงสุดๆ เพิ่งจะผ่านงานมงคลมาได้ไม่ทันไร กลับต้องมาจัดงานขาวดำเสียแล้ว

            เหนือเมฆยืนมองเพื่อนสนิทที่กำลังโอบไหล่ภรรยาและปลอบเธอเบาๆ ขณะน้ำตาไหลพรากอาบสองแก้มด้วยความสงสารจับใจ หากแต่ทำได้เพียงแค่มองอยู่นิ่ง ภาพนั้นทำให้เขานึกไปถึงเหตุการณ์เมื่อหลายวันก่อน ตอนที่เธอโทรมากลางดึกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือท่าทางตื่นตระหนก โดยอาคีราสามีของเธอเดินทางไปสิงคโปร์พอดี บอกว่าแม่ของเธออาการแย่ ตื่นขึ้นมาทั้งอาเจียนและถ่ายเหลวจนหมดสติ เขาที่กำลังเมามายเกือบจะมีอะไรกับผู้หญิงคนหนึ่ง กลับต้องทิ้งหล่อนเอาไว้กลางคัน เพื่อบึ่งรถมาหาเธอ จนป่านนี้ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอคนนั้นเป็นใคร แถมยังคิดว่าพะแพงคือภรรยาที่โทรมาหาเขา ถึงได้ไม่พอใจใหญ่ นึกถึงกี่ครั้งก็ขำทุกครั้ง หากแต่วันนี้กลับขำไม่ออก

           

           

             #คลับ

            บรรยากาศที่เต็มไปด้วยความสนุกสนานจากเสียงเพลงสนุกและผู้คนหัวเราะ กลับมีโต๊ะหนึ่งที่พากันนั่งเงียบราวกับเอาร่างกายมาอย่างเดียวแต่วิญญาณไม่รู้ไปลืมไว้ที่ไหน

            “มึงว่าแพงเธอจะทำใจได้ไหมวะ”

            ดวงตาคมกริบละสายตาจากดีเจและผู้คนเบื้องล่างมายังเพื่อนสนิทที่ถามทำลายความเงียบ เพราะตรงโซนนี้เป็นพื้นที่วีไอพี การพูดคุยของพวกเขาจึงไม่ต้องตะเบ็งเสียงแข่งกับเพลงมากนัก

            “ไอ้ได้น่ะมันได้ ขึ้นอยู่กับระยะเวลาด้วย มึงควรอยู่ให้กำลังใจแพงเยอะๆ น้องยังเด็ก อีกอย่างเสียแม่ไปรอบนี้ก็จะมีแค่มึงแล้ว”

            “พูดซะกูอยากกลับบ้านเลย”

            “ก็กลับไปสิ นี่ก็จะห้าทุ่ม”

            เหนือเมฆออกความเห็น วางแก้วบรั่นดีที่เหลือของเหลวเพียงนิดและไม่คิดจะเติมอีก แต่จะเช็คบิลทันทีถ้าเพื่อนของเขากลับ ลงบนโต๊ะ

            “แล้วมึงอ่า?”

            “จะกลับแล้วเหมือนกัน อีกสักพัก”

            “งั้นออกไปสูบบุหรี่กับกูก่อนไหม”

            คนถูกชวนพยักหน้า ทั้งคู่ลุกพากันเดินออกไปตรงจุดสำหรับสูบบุหรี่โดยเฉพาะ ก่อนต่างฝ่ายต่างอัดสารนิโคตินเข้าปอดแล้วพ่นออกมาเป็นควันเทาโขมง

            “หึ ไม่อยากจะเชื่อว่ามึงเป็นหมอมะเร็ง”

             ก้านนิ้วแกร่งที่กำลังหนีบมวนซิการ์ยกขึ้นจรดริมฝีปากชะงัก พลางหัวเราะในลำคอ

            “มึงพูดเหมือนแม่กูเลย”

            “อืม แพงก็อยากให้กูเลิก เข้าใจ..ผู้ป่วยมะเร็งอยู่ให้เห็นทุกวัน คงจะกลัวกูเป็นไปอีกคน”

            “ถ้ามึงเป็นกูจะไม่รักษา”

            “อ่าวทำไม”

            “เสียเวลา ยังไงก็ตาย”

            “อ่า สมที่เป็นเพื่อนรักกู”

            ทั้งสองคนยืนคุยกันอยู่พัก จนมวนบุหรี่ในมือหมดถึงจะพากันแยกย้าย อาคีราขอตัวกลับก่อน ส่วนเหนือเมฆเดินเข้าไปในคลับอีกรอบ เพื่อต้องการนั่งเอาบรรยากาศอีกสักหน่อย จังหวะนั้นหันไปเห็นใครคนหนึ่งเป็นที่คุ้นหน้าคุ้นตา อยู่ในลักษณะกำลังเมามายไร้สติ โดยมีผู้ชายคนหนึ่งประคองอยู่

            ร่างสูงหยุดอยู่ตรงซอกตรอก ซอยเล็กเป็นทางลัดเข้าไปในคลับที่ปราศจากผู้คน มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ ส่วนใหญ่จะเป็นแขกวีไอพี ถึงขนาดกอดอกพิงกำแพงเพื่อรอดูสถานการณ์หากถามเหตุผลว่าเพราะอะไรถึงทำ บอกเลยเขาเองก็ตอบไม่ได้ แต่จะให้เดินกลับเข้าไปข้างในโดยไม่สนใจก็คงทำไม่ได้เช่นเดียวกัน ในเมื่อผู้หญิงคนนั้นคือคนที่เขาเคยเกือบจะมีอะไรด้วย

            “คนใหม่เหรอวะ”

            เขาพึมพำยืนดูจนกระทั่งเธอกับผู้ชายคนนั้นพากันขึ้นรถไป ไม่ได้จอดนิ่งอย่างที่ใจแอบคิด แต่กลับแล่นออกจากลาน มุ่งหน้าไปที่ไหนสักแห่งที่เขาเองก็ไม่รู้

            เหนือเมฆเห็นแบบนั้นถึงกับแค่นหัวเราะ ก่อนจะยักไหล่แล้วหมุนตัวเดินกลับเข้าไปข้างใน เพิ่งจะรู้เหตุผลของตัวเองที่อุตส่าห์ลงทุนยืนมองอยู่นั้นก็ตอนรถคนนั้นแล่นออกไปแล้ว สมมุติว่าเมื่อกี้นี้ผู้หญิงที่เมาไม่เต็มใจจะไป แล้วตะโกนขอความช่วยเหลือ แน่นอนว่าเขาจะพุ่งออกไปอย่างไม่ลังเลเลย หากแต่เธอเต็มใจไปกับเขา แน่นอนว่าเหนือเมฆที่เห็นแบบนั้นถึงขั้นส่ายหัว รู้สึกโชคดีเป็นอย่างมากที่ไม่หลวมตัวมีอะไรกับหล่อน