CHAPTER TWO

“Fern! Halika nga! Dali!” Saka ako nagmamadaling hinila ni Rina papalapit sa TV.

“Bakit ba?” iritable ko namang sambit dahil marami akong inaasikasong documents para sa business ko. 

Narito kasi ako sa kanila nakatambay dahil madaming bisita sa bahay since tatakbo bilang Mayor ang kapatid ko, and I couldn't focus at home.

“Iyan oh! ‘Yang lalaking anak ng isa sa pinakamayaman na angkan sa buong Pilipinas. Sabihin mo, bakit kamukha ‘yan ng anak mo?!”

Tiningnan ko naman sa TV ang lalaking tinutukoy ni Rina at maski ako ay hindi ko maitanggi na kamukha nga ni Fynn, ang anak ko, ang lalaking nasa TV. Bumilis ang tibok ng puso ko.

What the hell? Who is that man?

Gayunpaman, may bahagyang kumirot sa puso ko nang sandaling matitigan ko ang mukha ng lalaki.

Why? Bakit may reaksyon ang puso ko? Sino ba ang lalaking iyon?!

“Now tell me, bakit kamukha siya ni Mizagh Dela Cerda? Habang lumalaki si Fynn, sobrang nagiging hawig niya si Mizagh. Aminin mo, lihim siyang anak ni Mizagh, 'no?”

Agad akong umiling. “Duh, impossible. Why would I get connected with such a person? 

He’s a very influential man, I'm just a small business owner here in the province…

Feeling ko jino-joke time ako ni Rina. 

Connected sa ganiyan kayaman na pamilya? 

Para niya na rin namang sinabi na mabango ang tae.

“Are you sure?”

“Of course—Ugh!” Biglang parang binibiyak ang ulo ko nang sandaling iyon. Gusto ko itong ipukpok sa pader sa sobrang sakit. Kasabay noon ay ang pagragasa ng mga alaala at 

larawang hindi ko matandaan noon.

Lumitaw sa alaala ko ang lalaking kahawig ng nasa TV habang malambing na tinatawag ang pangalan ko. Nakita ko rin ang tila pamilyar na kubo kung saan kami madalas magkita. Pati na ang plano naming pagtatanan at ilang mga pangako namin na tanging kami lang ang nakakaalam.

Bakit kami magtatanan? At sino ang lalaking iyon sa alaala ko?! Bakit kami nasa kubo?!

Agad akong napasalampak sa sahig sa sakit, at agad naman akong tinulungan ni Rina na nagpa-panic na.

“Oh my God, Fern?! What happened?! Should I call an ambulance?!”

Biglang nawala ang sakit ng ulo ngunit hindi ko maintindihan kung bakit dire-diretso ang patak ng luha ko. Hindi ko rin maintindihan kung bakit nakakaramdam ako ng guilt.

Guilt para saan? Para saan ang emosyong nararamdaman ko?!

“I-I’m fine, Rina. My head just hurt and a surge of memories came back. Hindi lang ata kinaya ng utak ko…” pagrason ko.

“Are you sure? Hindi na ba masakit? Sasamahan kita sa ospital right now.”

“N-no, it’s fine. Nawala na rin.” Saka ako nanghihinang tumayo mula sa sahig at umupo sa sofa.

“Pinakaba mo ako, Fern. Akala ko mahihimatay ka na naman gaya ng dati! But seriously! I’m happy na malaman na unti-unti nang bumabalik ang alaala mo. Pero don’t force yourself, babalik din 'yan…”

That’s right. Nawalan ako ng alaala simula nang maaksidente ako habang dinadala ko si Fynn. Luckily, malakas ang kapit ni Fynn sa sinapupunan ko kaya himalang nakaligtas siya.

Bagaman wala akong maalala sa mga sandaling iyon, alam ng puso ko na mahal ko ang anak ko. At may ibang presensya ang hinahanap ko noong nagising ako… ngunit hindi ko maalala kung ano o sino.

My family told me that my husband died along with the accident kaya agad siyang inilibing nang hindi pa ako nagigising. But my heart feels so wrong…

Parang may mali…

At bakit lumitaw sa alaala ko ang lalaking iyon…

“But I think you are right, Rina…” seryoso at biglang bulalas ko.

“Right saan? Na mag-call ng ambulance?!”

“No… That man on the TV, he appeared in my memory. But I don’t know why. My parents never told me about him…”

“What?! So you mean, connected ka to that very person? OMG, baka nga tama ang hinala ko na siya ang ama ni Fynn! Kaya pala napakatalino ng anak mo kasi may dugo pala siya ng mga bigatin—”

Umiling ako. “No! Hindi pwede. Hindi siya ang sinabi ng pamilya ko. My son’s father already died noong naaksidente kami…”

“But what if they are lying to you?”

Doon ako natameme sa sinabi niya. Paano nga kung nagsisinungaling ang pamilya ko? 

Paano kung may tinatago nga sila sa akin?

That man…. He vividly appeared in my memory!

Sino ba siya sa buhay ko?

Pero hindi siya mukhang mayaman sa memorya ko. Malayong-malayo ang itsura niya sa nakita ko sa TV.

But… hindi kaya magkamukha lang sila?

Damn it!

I should talk to my parents about him. Gusto kong malaman kung anong koneksyon sa akin ng lalaking iyon. Gusto kong malaman kung may tinatago ba sila sa akin sa loob ng siyam na taon.

“Mommy, are you okay? Does your head hurt again?”

Nawala agad ang mga iniisip ko nang makita ang anak ko na lumapit. Agad ko siyang binuhat sa aking kandungan.

“Mommy’s fine now that I see my lovely baby!” malambing kong sagot saka pinaghahalikan ang pisngi ng anak ko.

“Yeah, right! You only need me, Mommy! Kaya don’t you ever marry any man, ha?” naka-pout nitong wika pero animo’y binabantaan niya ako.

And that rings a bell… Napakapamilyar ng titig na iyon.

Pero lalo naman akong nanggigil sa anak ko. Ang kyut kasi nitong magsungit. “Of course! 

Mommy only needs her one and only baby!”

“But who is this man? And why does he looks like me?” Nabaling ang atensyon ng anak ko sa TV at nakaturo ito kay Mizagh Dela Cerda. “Don’t tell me… he is my father?”

“Of course no! Your father is already in heaven—”

“Or on the TV.”

“Fynn!” saway ko naman. “Your dad is already in heaven. Sabay pa nating dinadalaw ang puntod niya, 'di ba? You must not talk like that. You will upset your father in heaven.”

“Tch…”

Napasimangot na lang ang anak ko. Nayakap ko na lamang siya. Naisip ko na baka nangungulila din ito sa ama katulad ng ibang mga bata. Nakaramdam naman ako ng guilt para sa anak ko. I felt sorry that I did not give him a complete family.

Agad kong sinenyasan si Rina na patayin ang TV. Baka ma-trigger si Fynn sa pangungulila sa ama if he continues seeing him…

But who is Mizagh Dela Cerda in my life?!

Bakit nga ba kahawig na kahawig niya ang anak ko?