Too Late, CEO Husband: Your Spoiled Wife Wants a Divorce

Alas-otso ng gabi.

Tahimik na nakaupo si Jade Ashbourne-Kingsley sa loob ng isang high-end restaurant sa BGC. Mula sa kinauupuan niya, palihim niyang pinagmamasdan ang dalawang taong masayang nagkukuwentuhan sa kabilang mesa. Halos magdikit na ang kanilang mga mukha habang walang pakialam sa mga taong nasa paligid nila.

“So how's your life these past two years, Evren?” kagat-labing tanong ng babae sa lalaking kaharap nito.

Bahagyang natawa ang lalaking tinawag nitong Evren bago sumimsim sa hawak nitong wine.

“I feel like I'm chained every single day, Charlotte. Hindi ko sana kailangang pagdaanan ang lahat ng ito kung hindi pumayag ang pamilya ko sa kasunduang ‘yon. Hindi ko kailanman ginusto ang lintik na kasal na ito.”

“Relax, Evren. At least, kahit papaano, nakatakas ka ngayon.” Ngumiti si Charlotte habang inaabot dito ang isang mansanas. “Here... eat this apple. It's so big and red. It looks sweet... just like me.”

Tinanggap ni Evren ang mansanas na may ngiti sa labi bago iyon kinagatan.

At mula sa mga mata nito, nakita ni Jade ang isang reaksyong kailanman ay hindi niya nasilayan sa loob ng dalawang taong pagsasama nila bilang mag-asawa.

Kagagaling lang nila sa isang charity gala. Pagkatapos siyang ihatid ni Evren sa bahay, nagpaalam itong may aasikasuhin. Ngunit dahil hindi mapakali, palihim niya itong sinundan—hanggang sa mapadpad siya rito.

At wala nang mas masakit pa kaysa makitang kasama nito si Charlotte Becker—ang dating kaklase niya noong kolehiyo at ang unang babaeng minahal ni Evren.

“It's so good. Take a bite.”

Marahang inilapit ni Evren ang mansanas sa mga labi ni Charlotte.

Kagat-labing kumagat ang babae sa mismong bahaging kinagatan ng asawa niya.

Doon tuluyang nadurog ang puso ni Jade.

Namalisbis ang ilang butil ng luha sa mga mata niya, ngunit agad niya iyong pinunasan bago nanginginig na dinukot ang cellphone at tinawagan ang numero ni Evren.

Hindi nagtagal ay sinagot din naman nito.

“What is it?” malamig nitong bungad.

“N-Nasaan ka, Evren?” garalgal ang boses na tanong niya. “I don't feel well. I'm... I'm sick. Can you come back and keep me company?”

Mahina itong natawa.

Nang sulyapan niya ang asawa, wala man lang siyang nakita ni katiting na pag-aalala sa mukha nito.

“Edmund said you were doing very well when I left you at home. Jade, stop acting like this.”

“Then come back and have dinner with me. Hindi ako makakain nang wala ka, Evren. Please...” halos pakiusap na niya.

Umiling si Evren.

“I told you, I have something to do tonight. Hindi ko kontrolado ang buhay mo, Jade, so eat alone. Kung ayaw mong mag-isa, ayain mo ang mga maid... o kahit si Edmund. Hindi ako magaga—”

“Ikaw ang gusto ko, Evren,” putol niya rito. “Ikaw ang gusto kong makasabay. Wala nang iba.”

“I'm busy,” malamig na tugon ng asawa bago walang pag-aalinlangang pinutol ang tawag.

Nanatiling nakatitig si Jade sa screen ng cellphone habang pinagmamasdan ang salitang Call Ended.

Pakiramdam niya, kasabay ng tawag na iyon ang tuluyang pagkaputol ng natitira niyang pag-asa.

Hindi na niya alam ang gagawin.

Ang tanging nagawa niya ay umiyak habang pinagmamasdan sina Evren at Charlotte na masayang nagtatawanan at nag-uusap, na para bang silang dalawa lamang ang naroon sa loob ng restaurant.

Bakit nga ba siya nagde-demand ng pagmamahal kay Evren?

Eh ikinasal lang naman sila dahil iyon ang napagkasunduan ng mga pamilya nila. Isa lamang iyong arranged marriage. Kaya kahit sa loob ng dalawang taong pagsasama nila bilang mag-asawa, ni minsan ay hindi niya naramdamang minahal siya ng lalaki.

Masakit.

Lalong masakit dahil sa kabila ng lahat, mahal na mahal niya ito.

“What happened between you and Jade?” mayamaya'y narinig niyang tanong ni Charlotte.

“'Wag na nating pag-usapan 'yon, Charlotte. We're here to enjoy the night, hindi para—”

“I wanna know, Evren,” putol ni Charlotte habang marahang kinakagat ang ibabang labi.

Napangiti nang bahagya si Evren bago marahang inayos ang ilang hibla ng buhok nito.

“We're good. But despite all her efforts, wala pa rin akong nararamdamang pagmamahal para sa kaniya.” Bahagya itong napailing. “I don't know... maybe she's just not the one for me. Maybe... we're simply not meant for each other.”

“Or maybe...” makahulugang sambit ni Charlotte habang marahang inilalakbay ang mga daliri mula sa balikat ni Evren pababa sa kamay nito. “We're meant for each other.”

Napatitig si Evren sa babae.

“Maybe?” bahagya itong natawa. “Why say maybe when we can—”

“Excuse me, sir. Kayo po ba si Evren Kingsley?”

Naputol ang sasabihin nito nang lapitan sila ng isang delivery rider.

“Yes. It's me. Why?”

“May delivery po kayo.”

Ipinatong ng rider ang isang paper bag sa mesa bago ito magalang na tumango at tuluyang umalis.

Kunot-noong sinilip ni Evren ang laman ng supot.

Pagkabukas nito, agad itong napaatras nang bahagya.

“Condoms?” natatawa nitong sambit. “Ano'ng gagawin ko sa ganito karaming condom?”

Si Jade ang nagpadala noon.

Nang makita niyang kasama ni Evren si Charlotte, agad siyang um-order ng iba't-ibang brand ng condom.

Baka kasi kailanganin nila.

Tutal, ayaw na ayaw naman ni Evren ng raw.

Sa dami ng beses na nagsalo sila sa iisang kama bilang mag-asawa, wala siyang maalalang pagkakataong hindi ito nagsuot ng condom.

Makalimutan na nito ang lahat...

Huwag lang ang pambalot ng alaga nito.

Napapikit si Jade.

Hindi na niya kayang panoorin pa ang mga nangyayari.

Wala rin naman siyang mapapala sa pananatili roon, lalo na ngayong malinaw na malinaw nang hindi siya ang babaeng mahal ng asawa.

Tahimik siyang tumayo at tuluyang naglakad palabas ng restaurant.

Pagkauwi ni Jade sa bahay, diretso siyang nagtungo sa living area. Pagod niyang ibinagsak ang sarili sa sofa habang walang buhay na nakatitig sa kisame.

Magulo ang isip niya.

Paulit-ulit na bumabalik sa alaala niya ang mga ngiti, titig, at masasayang tawanan nina Evren at Charlotte.

Hanggang sa hindi na niya namalayang unti-unti siyang dinapuan ng antok.

Nakatulog siya roon.

Subalit nagising na lamang siya nang maramdaman niyang may bumuhat sa kaniya.

Dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata, at ang unang bumungad sa kaniya ay ang guwapong mukha ni Evren.

“Evren...?”

Hindi ito sumagot.

Tahimik lamang itong nagpatuloy sa paglalakad habang maingat siyang karga.

Hindi na rin nagsalita si Jade. Tahimik lang siyang nakatitig sa mukha ng asawa hanggang sa marating nila ang master's bedroom.

Marahan siyang ibinaba ni Evren sa kama bago siya tinitigan.

“Why are you sleeping on the sofa?” walang emosyong tanong nito.

Ilang segundo muna siyang nanatiling tahimik bago marahang umiling.

“Where have you been, Evren?” tanong niya sa halip na sagutin ang tanong nito.

“I told you, I had something to do.” Diretso siyang tiningnan ni Evren. “Don't you trust me, Jade? Don't you trust your hus—”

“I want a divorce, Evren…” diretso at walang pag-aalinlangang sambit ni Jade, dahilan upang bahagyang mapaawang ang mga labi ni Evren.