2

Inistart ni Elion ang motor, saka bumaling kay Annika, ang batang kasama niya.

Tahimik at tulala si Annika, halos hindi makagalaw. Halos nanginginig siya sa nasaksihang karahasan kanina-ang alaala ng mga mata ni Elion kanina'y nananatili sa isip niya.

"Sasakay ka o iiwanan kita dito?" seryoso ang tanong ni Elion, tila walang pakialam sa maliit na batang ngayo'y nanginginig sa takot..,

Marahan, lumapit si Annika, at marahang sumakay sa likod ni Elion. Kumapit siya sa laylayan ng damit nito.

Naramdaman ni Elion ang pagsakay niya kaya agad nitong pinaharurot ang motor.

Akala ni Annika ay patungo sila sa mansion ng Tito Ace niya, pero habang lumalayo sila sa ilaw ng kalsada, unti-unting napagtanto niyang iba ang direksyon- Dinala siya ng lalaki sa isang tila tagong lugar sa gitna ng kagubatan. Ilang beses siyang kamuntikang mahulog sa motor dahil sa bilis na paandar ni elion.

K-kuya... Elion, ano pong lugar ito?" ang tinig niya'y nanginginig, halatang nag-aalangan. Ngunit walang sagot si Elion nakatuon lang sa daan.

Ilang minuto ang lumipas bago sila nakarating sa isang bahay sa gitna ng kagubatan-malaki, malamig, at may kakaibang aura ng katahimikan. Habang binubuksan ni Elion ang p***o, bumaling siya kay Annika, at sa liwanag ng loob, ramdam ang kalituhan at takot sa mukha ng bata.

Pagkabukas ng p***o, bumaling si Elion kay Annika na ngayo'y halatang naguguluhan.

"Pasok." utos nito, mababa ang boses pero may kakaibang tindi

Dahil bata, walang muwang sa panganib, at tiwala sa kanyang kasama dahil anak ito ng Tito Ace niya, dahan-dahan siyang pumasok.

Isinara ni Elion ang p***o, at sa sandaling iyon, parang tumigil ang oras. Ang katahimikan ay pilit na pinupuno ng kanyang presensya. Huminga siya bago siya nagsalita, may halong ngisi na hindi kaaya-aya:

"Pakakabahin lang natin ng konti ang mga magulang at kuya mo."

Ang mga mata ni Annika ay lumaki sa takot. Ang salita ni Elion ay tila nakakaistorbo sa hangin-parang banta na hindi niya maintindihan, ngunit ramdam niyang hindi biro. Ang dahan-dahang pagtapak ni Elion sa sahig ay parang bawat tunog na umaalingawngaw sa katahimikan ng bahay.

Inilibot ni Annika ang kanyang mga mata sa buong bahay. Ang sofa ay nasa gitna ng sala, sa kaliwa naman ang kusina. Sa gilid, may dalawang p***o na sa tingin niya ay mga kwarto.

Umupo si Elion sa sofa at may kinuha mula sa ilalim-isang pakete ng sigarilyo.

Umupo siya sa tapat ni Annika. Nanlaki ang mga mata niya sa lalaki, na ngayon ay nag-sisindi ng sigarilyo sa bibig..

"K-kuya Elion... sabi ni Daddy, masama daw sa health ang sigarilyo," sabi niya, halatang nag-aalangan.

Hindi kumibo si Elion. Tila hindi narinig, o sadyang hindi pinansin. Tumingin siya sa relo niya, napapangisi nang bahagya, at saka biglang bumaling kay Annika.

"Ilang taon ka na nga ulit?" tanong niya, malamig ang boses at may bahid ng pang-uusisa na nakakatakot.

"E-eight po," mahina niyang sagot..

Tumango si Elion, parang iniimagine ang bawat detalye ng batang nakaharap sa kanya.

"You've got Ten years, kid....."

"Po??" Naguguluhang Sabi ni annika

"Ten years to live your little life..", ngumisi siya, at ang ngising iyon ay parang naglatag ng malamig na anino sa buong sala. "After that... every second is mine."

Tahimik ang paligid, ngunit ang bigat ng kanyang presensya ay bumabalot kay Annika. Ang kanyang mga mata, hindi mapakali, bawat galaw ni Elion ay parang sinadya

Napakunot ang noo ni Annika, tila hindi pa rin niya maintindihan ang sinabi ng kinikilalang kuya.

"Po?" inosente niyang tanong.

Hindi sumagot si Elion. Tinititigan lang niya si Annika habang dahan-dahang inuubos ang nakasinding sigarilyo, malamig ang titig, parang sinusukat ang bawat kilos ng bata.

Maya-maya, may bumukas na p***o-si Ace.

"Elion!!" mariing tawag ng pumasok, at lumapit, tumitig kay Annika na parang alam na niya ang iniisip ng anak tungkol sa batang iyon.

"Elion... ngayon ang flight mo papuntang Europe para sa college. Ano sa tingin mo ang ginagawa mo, huh?" tanong ni Ace, halatang inis.

"Pwede naman bukas 'yon, diba, Dad? May bisita pa ako," sagot ni Elion, kalmado, halos walang emosyon sa mukha, ngunit may mayamaya gumuhit ang maliit na ngisi na tila naglalaro sa hangin habang hindi inaalis ang tingin kay Annika.

Napalingon si Ace kay Annika.

"Annika, tara... ihahatid na kita," sabi niya, may bahagyang ngiti na, pinapakita ang proteksyon sa bata.

"Sandali lang..." blangkong sagot ni Elion sa ama, tila nagtatangkang pigilan ang sitwasyon, ngunit ang paraan ng pagtingin niya kay Annika ay manipulative, parang sinusubukan niyang sukatin ang takot at pagkabalisa sa inosenteng mata ni annika..

"Elion, ano sa tingin mo ang ginagawa mo? Bata pa siya!" mariing sabi ni Ace, halatang inis.

"I know... wala naman akong ginawa, Dad... wala pa," sagot ni Elion, mahinang tinig ngunit may ngiting may halong banta. Parang nakikipaglaro sa ama niya ng kanyang sariling laro, at ramdam na hindi siya basta sumusunod, kahit alam niya ang limitasyon ng ama.

Huminga nang malalim si Ace, saka bumaling kay Annika.

"Let's go... nag-aalala na si Damien," seryoso niyang sabi, at nag-patiuna na sa paglabas.

Tumayo si Annika, tumalikod, ngunit bago pa siya makahakbang...

"Annika..." tawag ni Elion.

Napalingon siya. Nakatayo na rin si Elion, nakapamulsa, at may matang blangko-walang emosyon, pero punong-puno ng banta. ang hangin sa paligid niya ay tila naging mas malamig..

"Ten years... remember that," paalala niya, malamig ang boses. Para bang inoorasan o binibilang niya ang bawat segundo ng buhay ni Annika.

Dahil bata at walang muwang kung ano ang ibig sabihin nito, marahan siyang tumango. Ngunit sa loob-loob niya, ang utak niya ay umiikot-Ano ibig sabihin ni Kuya Elion? Ten years... para saan?

"O-opo, Kuya Elion..." mahina niyang sagot, at ngumiti. Ramdam niya ang bigat ng mga matang blangko ng lalaki sa likod niya, parang sinusukat ang bawat galaw, bawat hininga. Ang tiwala at pagkilala niya sa kinikilalang kuya ay kasabay ng kaba, at hindi niya maalis ang pakiramdam na siya ay nasa ilalim ng isang banta na hindi niya kayang labanan.

Paglabas ni Annika, naabutan niyang nakasakay na si Tito Ace niya sa motor.

Marahan siyang sumakay sa likod, mahigpit ang kapit sa kinikilalang tito ace na kaibigan ng ama niya habang unti-unti niyang nararamdaman ang bilis ng tibok ng puso niya.

Habang umaandar ang motor, napatingin siya sa bintana ng bahay. Kitang-kita niya si Elion, nakatayo sa loob, nakatingin sa kanila. Ang malamig na titig niya ay parang yelo-walang emosyon, ngunit punong-puno ng banta. Parang iniimbak niya sa isip ang bawat galaw o detalye ng mukha ni Annika.

Sa isang iglap, pinaandar na ni Tito Ace ang motor. Katulad kanina, muntik na namang malaglag si Annika dahil sa biglang bilis ng pag-andar ng motor. Halos mawalan siya ng balanse, ngunit mahigpit parin ang kapit niya.

Ang hangin sa paligid ay tila mas malamig, at sa bawat bilis ng motor, ramdam niya ang adrenaline, takot, at kakaibang tensyon-at hindi niya maiwasang isipin ang malamig na titig ni Elion sa bintana, parang nagbabantay, nagbibilang, at nagmamay-ari ng bawat segundo ng kanyang buhay.