CHAPTER 4- Gabriel’s POV

“May nangyari ba sa inyo ni Lara bago tayo ikasal?”

Natigilan ako sa pagbukas ng laptop ko. Nasa private lounge kami ng Villanueva Santiago Law Firm. Halos wala nang tao sa opisina dahil pasado alas-dose na ng tanghali, pero hindi pa rin kami makapagpahinga. May panibagong dokumentong kailangang ihanda para sa Meridian case, at bukod doon, may isang taong tila determinado akong sirain ang reputasyon ko.

Dahan-dahang ibinaba ni Rafael ang dalawang paper cup sa mesa. Hindi niya inalis ang tingin sa akin.

“Anong klaseng tanong ’yan?”

“Simple lang, Gabriel. May nangyari ba sa inyo ni Lara?”

Napabuntong-hininga ako. “Wala.”

“Sigurado ka?”

“Hindi ko kailangang magsinungaling sa ’yo.”

“Hindi mo rin kailangang magtago ng impormasyon.”

Tumigas ang panga ko. “Kung tungkol sa mensaheng natanggap mo kagabi, malinaw na may gustong manggulo sa atin. Hindi ibig sabihin na totoo ang lahat ng nakasulat doon.”

“Hindi ko sinabing totoo. Tinatanong kita.” Kinuha ko ang kape at uminom. Mainit pa iyon, pero hindi nakatulong para pakalmahin ang tensiyon sa pagitan namin.

“Bago tayo ikasal, minsan akong kinausap ni Lara tungkol sa problema niya sa pamilya niya,” amin ko sa wakas. “May gusto ang ama niya na gawin niya, at hindi siya sigurado kung dapat niyang sundin. Pinayuhan ko siyang humingi ng payo sa managing partners dahil maaari itong makaapekto sa trabaho niya.”

“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”

“Dahil personal na usapan iyon. At wala akong dahilan para isipin na magiging bahagi tayo ng Meridian case.”

“Wala ka ring dahilan para itago iyon ngayon.”

Napatingin ako sa kaniya. “Hindi ko itinatago. Sinasabi ko na nga sa ’yo.”

“Pagkatapos kong makatanggap ng mensaheng nagsasabing may nangyari sa inyo.”

Napahigpit ang hawak ko sa tasa. Hindi ko nagustuhan ang paraan ng pagsasalita niya. Para bang kailangan kong patunayan ang sarili ko sa kaniya, gayong wala naman akong ginawang pagtataksil. Pero nang makita ko ang pag-aalinlangan sa mga mata niya, napagtanto kong hindi lang ito tungkol sa isang mensahe.

Tungkol ito sa tiwala. At hindi ko alam kung paano iyon ibibigay sa isang lalaking ilang taon kong itinuring na kalaban.

“Rafael, walang relasyon sa pagitan namin ni Lara. Hindi kami nag-date. Hindi kami naghalikan. Wala kaming pinagsaluhang sikreto maliban sa usapang sinabi ko sa ’yo. Is that clear?”

Hindi siya agad sumagot. Kinuha niya ang isang tasa at inilapit sa akin. “Here,” sabi niya. “Kape. Baka sakaling maging mas mabait ka kapag may laman ang tiyan mo.”

Napakunot ang noo ko. “Hindi mo ba narinig ang sinabi ko?”

“Narinig ko. At pinipili kong maniwala.”

“Pinipili?”

“Gusto mo bang sabihin kong wala akong pakialam? Hindi naman totoo.” Natahimik ako.

Bago pa ako makapagtanong, tumunog ang cellphone niya. Tiningnan niya ang screen at muling nagbago ang ekspresyon niya. “Meeting tayo sa conference room,” sabi niya. “Atty. Villanueva is waiting.”

Napabuntong-hininga ako. “Of course. Hindi tayo puwedeng magkaroon ng isang normal na araw.”

“Normal na araw? Kasal tayo nang hindi sinasadya, may nagbabanta sa atin, at may corporate war tayong kailangang hawakan. Sa tingin mo, anong normal ang inaasahan mo?”

“Hindi mo kailangang ipaalala.”

“Just checking, sweetheart.”

“Rafael!” Tumawa siya habang nauuna sa p***o.

Nasa conference room na si Atty. Eduardo Villanueva nang dumating kami. Kasama niya ang dalawang senior associates at ang legal research team na naatasang tumulong sa Meridian case. Nakalatag sa mesa ang mga affidavit, board resolutions, bank certifications, at mga dokumentong naglalaman ng pinagtatalunang corporate transactions.

“Sit down,” utos niya. “We need to finalize our position before the next hearing.”

Umupo kami ni Rafael sa magkabilang panig ng mesa. Binuksan ko ang folder at muling sinuri ang mga dokumento. Hindi maaaring magkamali ang aming argumento. Malaking halaga ng pera ang sangkot, at posibleng mawalan ng kontrol sa kumpanya ang board kapag pumabor ang korte sa hinihingi ng kabilang panig.

“May bagong supplemental pleading ang counsel ng Mendoza family,” sabi ng isa sa mga associate. “Ipinipilit nilang walang sapat na notice ang board meeting at hindi kumpleto ang mga dokumentong ibinigay sa mga direktor bago ang pagboto.”

“May kopya ba tayo ng notice at proof of service?” tanong ko.

“Nasa annexes na po, Atty. Gabriel.”

“Then we need to establish the timeline. Hindi sapat na sabihing naipadala ang notice. Dapat malinaw kung kailan natanggap at kung may sapat silang panahon para pag-aralan ang agenda.” Tumango ang associate at iniabot sa akin ang dokumento.

“May isa pang concern,” singit ni Rafael. “The other side is questioning the authority of the board to approve the disputed transactions. We should focus on the corporate records and the board’s existing mandate, not just the notice.”

“Magkaiba ang authority at validity ng proseso,” sagot ko. “Kung hindi natin maipapakita na nasunod ang proseso, mahihirapan tayong ipagtanggol ang desisyon.”

“At kung masyado tayong magpo-focus sa procedural compliance, mabibigyan natin sila ng pagkakataong ilihis ang usapin mula sa mismong transactions.”

“Hindi ibig sabihin na dapat nating balewalain ang procedural defect.”

“Hindi ko sinabing balewalain. Sinasabi kong dapat nating unahin ang mas matibay na argumento.”

Nagkatinginan kami. Napailing si Atty. Villanueva. “There it is again.”

Napalingon ako sa kaniya. “Ano po?”

“Pareho kayong mahusay. Pareho kayong may punto. Pero bawat pagkakataong hindi kayo magkasundo, ginagawa ninyong personal na kompetisyon ang isang legal na diskusyon.”

“Professional disagreement lang po ito,” sagot ko.

“Then act professionally.” Tahimik ang buong silid.

Ipinatong ni Atty. Villanueva ang ballpen sa mesa. “Hindi ko kayo pinili para mamuno sa kasong ito dahil gusto kong malaman kung sino ang mas mahusay sa inyong dalawa. Pinili ko kayo dahil magkaiba ang lakas ninyo. Gabriel, mahusay ka sa pagbuo ng legal arguments at pagtukoy sa mga butas sa dokumentasyon. Rafael, mahusay kang tumingin sa kabuuang estratehiya at makita ang mga posibleng hakbang ng kabilang panig. Kailangan ko ang dalawang kakayahang iyan.”

Napasandal ako sa upuan. “Hindi dapat maging dahilan ang personal ninyong alitan para malagay sa panganib ang kliyente,” dagdag niya. “Lalo na ngayong may nagtatangkang gamitin ang pribado ninyong

buhay para kuwestiyunin ang integridad ng firm.”

Bahagyang gumalaw si Rafael sa tabi ko. “Understood, Atty.,” sagot niya.

Tumango ako. “Yes, Atty.”

Nagpatuloy ang meeting. Sa huli, napagkasunduan naming hatiin ang trabaho. Ako ang mamamahala sa procedural timeline at corporate documentation, habang si Rafael ang mangunguna sa pagsusuri ng mga transaksiyon at sa pagbuo ng pangunahing argumento laban sa hinihinging injunction.

Sa loob ng isang oras, naging malinaw ang direksiyon ng aming depensa. At kahit ayaw kong aminin, mahusay kaming magtrabaho kapag hindi namin sinusubukang patunayan kung sino ang mas matalino.

Pagsapit ng hapon, naiwan kami ni Rafael sa conference room para tapusin ang draft ng pleading. Nasa kabilang dulo siya ng mesa, nakatutok sa laptop, habang ako naman ay nagre-review ng mga annexes.

“Gabriel,” tawag niya.

“Ano?”

“Check mo ’yung third paragraph sa argument natin tungkol sa board authority.”

Binasa ko ang bahagi ng dokumento. “May problema?”

“Too broad. Baka magamit nila laban sa atin kapag hiniling nilang i-disclose ang mga naunang transactions.”

Muli kong binasa ang talata. Tama siya. May butas ang pagkakasulat ko na maaaring gamitin ng opposing counsel. “Fine. I’ll revise it.”

Napangisi siya. “Walang argumento?”

“Gusto mo bang makipagtalo ako para lang mapasaya ka?”

“Hindi naman. Nakakagulat lang na may pagkakataong inaamin mong tama ako.”

“Enjoy it while it lasts.” Tumawa siya nang mahina. Pagkatapos, iniabot niya sa akin ang tasa ng kape niyang hindi pa nauubos.

“Sa ’yo na lang. Hindi ko na iinumin.”

“Bakit?”

“Masyado kang maraming reklamo para sa taong wala pang second cup.”

Tinanggap ko iyon. “Salamat.”

Sandaling natahimik kami. Sa labas ng conference room, maririnig ang mga empleyadong nag-uusap at ang tunog ng printer sa kabilang bahagi ng opisina. Sa loob, tila masyadong tahimik ang bawat segundo.

“About this morning,” sabi ni Rafael. Napatingin ako sa kaniya.

“I wasn’t accusing you of anything.”

“Pero tinanong mo kung may nangyari sa amin ni Lara.”

“Dahil may taong nagsasabing mayroon.”

“At naniwala ka?”

Umiling siya. “Hindi. Pero gusto kong marinig mismo sa ’yo.”

Napabuntong-hininga ako. “Kung gusto mong malaman kung nagustuhan ko si Lara, oo. At some point, I thought she might be interested in me too. Pero wala kaming naging relasyon. Wala akong ipinangako sa kaniya.”

“Alam kong nagustuhan mo siya.”

“Paano?”

“Dahil hindi ka marunong magtago kapag may gusto ka.”

Napataas ang kilay ko. “Talaga? At ikaw, marunong?”

Hindi siya sumagot kaagad. Sa halip, ibinalik niya ang tingin sa laptop. “Hindi tayo nag-uusap tungkol sa akin.”

Napangiti ako. “Of course not.” Maya-maya, tumayo siya at inayos ang mga dokumento.

“Hindi mo kailangang magpaliwanag nang paulit-ulit,” sabi niya. “I believe you.”

Hindi ko alam kung bakit mas tumimo sa akin ang simpleng pangungusap na iyon kaysa sa lahat ng argumento namin buong araw.

“Salamat,” mahina kong sagot.

“Don't mention it.”

Nang matapos ang trabaho, nadatnan ko si Rafael sa parking area. Nakahawak siya sa cellphone habang naghihintay sa tabi ng kotse niya. “Hindi ka pa umuuwi?” tanong ko.

“May ilang tawag pa akong kailangang balikan.”

“Akala ko ba mahusay kang mag-manage ng oras?”

“Akala ko rin. Pero may isang abogadong hindi marunong tumigil sa pagtatrabaho.”

“Hindi mo kailangang ibaling sa akin lahat ng problema mo.”

“Hindi naman. May sarili rin akong problema.”

Tumigil ako sa harap niya. “Rafael, tungkol sa nangyari sa atin—”

“Alam ko. Ayaw mong pag-usapan.”

“Hindi iyon ang ibig kong sabihin.” Nagtama ang mga mata namin. Ilang segundo akong nag-isip kung itutuloy ko pa ba ang sasabihin ko.

“Gusto kong malaman mo na pinahahalagahan ko ang ginawa mo noong gabing iyon. Hindi mo ako iniwan kahit puwede mo naman akong ihatid lang sa kuwarto at umuwi.”

Bahagyang lumambot ang mukha niya. “Gabriel, wala ’yon.”

“Para sa ’yo siguro. Pero hindi ako sanay na may taong nag-aalaga sa akin nang walang hinihinging kapalit.”

“Hindi lahat ng bagay kailangang may kapalit.” Natahimik ako. Masyadong simple ang sinabi niya, pero may kung anong bigat sa likod niyon.

“Hindi mo ba naisip na baka maging awkward tayo pagkatapos nito?” tanong ko.

“Awkward naman tayo kahit bago pa tayo magpakasal.”

Napatawa ako. “May punto ka.”

“Matulog ka nang maaga. May trabaho pa tayo bukas.”

“Hindi ka ba magsasabi ng good night?”

“Good night, asawa ko.”

Napailing ako, pero hindi ko napigilang ngumiti. Sumakay siya sa kotse at umalis. Naiwan akong nakatayo sa parking area, iniisip kung bakit mas mahirap harapin ang isang simpleng pamamaalam kaysa sa isang mahirap na cross-examination.

Pauwi na ako nang makatanggap ako ng mensahe mula kay Lara.

Hi, Gabriel. Andrea and I are having a small dinner next weekend. We'd love for you and Rafael to come. There are a few things I need to discuss with both of you, especially about my father's involvement in the Meridian issue.

Matagal kong tinitigan ang mensahe. Hindi ko alam kung dapat ba kaming pumunta. Sa kasalukuyang sitwasyon, anumang personal na pakikipagkita sa pamilya Mendoza ay maaaring gamitin laban sa amin. Pero kung may impormasyong alam si Lara tungkol sa ama niya, kailangan naming malaman iyon sa tamang paraan at maiparating sa managing partner.

Nag-reply ako nang maingat.

I'll discuss it with Rafael and get back to you.

Ibinaba ko ang cellphone at saka ko napansing may bagong email na pumasok. Walang subject. Hindi kilala ang sender. Binuksan ko iyon.

May kalakip na scanned document. Sa unang tingin, mukha itong ordinaryong internal correspondence ng kompanya. Pero nang makita ko ang mga pangalan sa ibaba, biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Ako ang recipient. Si Lara ang sender. At ang petsa ng email ay dalawang araw bago kami nagpakasal ni Rafael sa Las Vegas.

Binuksan ko ang attachment. Isang linya ang agad tumambad sa akin:

Gabriel, please don't tell Rafael about my father's offer. I need to speak to you first.

Napatayo ako. Hindi ko alam kung sino ang nagpadala ng email o kung paano nila nakuha ang kopya nito. Pero may mas malaking problemang naghihintay sa akin.

Dahil totoo ang email. At alam kong hindi iyon ang buong usapan namin ni Lara.

Biglang nag-ring ang cellphone ko. Si Rafael. “Gabriel,” bungad niya, walang paligoy-ligoy. “May nakita akong email. Tell me you received it too.”

Napahawak ako sa gilid ng mesa. “Anong email?”

“Yung kay Lara. Tungkol sa offer ng ama niya.”

Hindi ako nakasagot. “Gabriel, may tinatago ka ba sa akin?”

Bago ako nakapagsalita, may isa pang notification na lumitaw sa screen ko. Bagong email.

May subject na nakasulat:

THE REAL REASON LARA MET GABRIEL BEFORE THE WEDDING.

At sa preview ng mensahe, iisang pangungusap ang nakalagay:

Ask your husband why he agreed to protect a Mendoza secret.