CHAPTER 5- Gabriel’s POV

“May isang bagay kang hindi sinasabi sa akin, Gabriel. At gusto kong marinig iyon mula mismo sa iyo bago ko pa malaman sa ibang tao.”

Iyon ang unang bungad ni Rafael nang makarating ako sa opisina kinabukasan. Nakatayo siya sa harap ng conference room, hawak ang cellphone at may nakabukas na email sa screen. Hindi siya nakangiti. Wala ring bakas ng karaniwang pang-aasar sa mukha niya. Sa halip, may malamig na determinasyon sa mga mata niyang mas nakakakaba kaysa sa anumang sigaw.

“Good morning din sa iyo,” sagot ko habang inilalapag ang bag ko.

“Don't dodge the question.”

“Hindi ko alam kung anong pinagsasabi mo.”

Iniabot niya sa akin ang cellphone. Nandoon ang email na natanggap ko kagabi.

THE REAL REASON LARA MET GABRIEL BEFORE THE WEDDING.

Binuksan ko ang attachment at muling nakita ang mensaheng galing kay Lara.

Gabriel, please don't tell Rafael about my father's offer. I need to speak to you first.

Napahigpit ang hawak ko sa cellphone. “May paliwanag ako,” sabi ko.

“Then explain.”

“Hindi puwedeng dito.”

“Bakit? May iba ka na namang kailangang protektahan?”

Tumama sa akin ang mga salitang iyon. Hindi dahil wala siyang karapatang magtanong, kundi dahil alam kong may dahilan siya para magduda. “Rafael, hindi ko tinanggap ang anumang alok mula sa pamilya Mendoza.”

“Hindi iyon ang tinatanong ko. Bakit may sikreto kayo ni Lara? At bakit kailangan mong itago iyon sa akin?” Napatingin ako sa paligid. May mga empleyadong dumaraan sa hallway. Hindi ko hahayaang maging paksa ng tsismis sa opisina ang isang bagay na maaaring makasira sa kaso namin.

“Conference room. Five minutes.”

“Hindi, Gabriel. Ngayon.”

“Kung gusto mong marinig ang buong katotohanan, sumama ka sa akin.”

Hindi na siya nagsalita. Sumunod siya sa akin sa pinakamalapit na private meeting room at isinara ang p***o. Pagharap ko sa kaniya, agad niyang inilapag ang cellphone sa mesa.

“Start talking.” Huminga ako nang malalim.

“Dalawang araw bago tayo ikasal, pinuntahan ako ni Lara sa opisina. May problema siya tungkol sa ama niya.”

“Anong problema?”

“Gusto ng ama niya na pirmahan niya ang isang corporate document na magpapatibay sa umano'y awtorisadong paglilipat ng ilang company shares. Pero ayon kay Lara, hindi niya alam ang buong detalye ng transaksiyon. Ginamit daw ng ama niya ang pangalan niya sa isang kumpanyang may kaugnayan sa mga paglilipat.”

“Anong klaseng dokumento?”

“Affidavit at board authorization. Hindi pa kumpleto ang mga papeles noong kinausap niya ako.”

Napailing si Rafael. “At bakit ikaw ang nilapitan niya?”

“Dahil magkakilala kami. Nagtitiwala siya sa akin bilang abogado at kasamahan.”

“Kasamahan mo siya sa firm, Gabriel. Hindi ka niya personal na counsel.”

“Alam ko iyon.”

“Then you should have referred her to independent counsel.”

“Sinabi ko sa kaniya iyon. Hindi ako pumayag na maging personal na abogado niya. Hindi rin ako tumanggap ng anumang dokumento o bayad.”

“Pero nangako kang pananatilihing sikreto ang usapan ninyo.”

Hindi ako agad sumagot. Dahil totoo iyon.

“Humingi siya ng kaunting panahon para makahanap ng ebidensiya bago niya harapin ang ama niya.

“Nangako akong hindi ko basta ikakalat ang personal niyang problema.”

“Personal na problema?” Bahagyang natawa si Rafael, pero walang saya sa tunog niyon. “Gabriel, ang pinag-uusapan natin ay posibleng falsification of corporate records at unauthorized transfer of shares. At ngayon, hawak natin ang board na maaaring apektado ng transaksiyong iyon.”

“Hindi ko alam na iyon ang magiging kaso natin.”

“Pero nang malaman mong ang ama niya ang kabilang panig, bakit hindi mo sinabi sa akin?”

Wala akong maisagot.

“Exactly,” dagdag niya. “You knew it could become a problem. Pero pinili mong manahimik.”

“Hindi ko gustong ilagay sa alanganin si Lara nang wala siyang sapat na ebidensiya.”

“At paano naman tayo? Paano ang kliyente natin? Paano ang firm?”

“Hindi ako nagtago ng ebidensiya!”

“Hindi mo kailangang magtago ng dokumento para magkaroon ng conflict, Gabriel. Minsan, sapat nang may alam kang impormasyong maaaring makaapekto sa interes ng kliyente natin.”

Napayuko ako. Ilang taon ko nang kilala si Rafael. Alam ko kung gaano siya kahusay magbasa ng sitwasyon, at alam kong hindi siya basta nagpapadala sa emosyon kapag may kasong kailangang pag-aralan. Pero ngayon, hindi lang siya isang kasamang abogado na nagtatanong tungkol sa isang posibleng conflict of interest.

Siya ang lalaking kasal ko. At mas masakit pala kapag siya ang nawawalan ng tiwala sa akin.

“May pagkakamali ako,” amin ko. “Dapat sinabi ko agad kay Atty. Villanueva nang malaman kong konektado ang ama ni Lara sa kaso. Pero wala akong tinanggap na alok, at wala akong ginawang anumang kasunduan laban sa kliyente natin.”

Tinitigan niya ako nang matagal. “That's what I needed to hear.”

“Hindi ka ba naniniwala sa akin?”

“Gusto kong maniwala. Pero hindi sapat ang gusto ko. Kailangan nating siguraduhin na wala kang nalalabag na tungkulin sa kliyente at sa firm.” Pagkasabi niya noon, lumabas siya ng silid. Naiwan akong nakatayo roon, hawak ang cellphone na tila biglang naging napakabigat.

Hindi na kami nag-usap hanggang sa meeting kasama si Atty. Eduardo Villanueva. Nang sabihin naming may bagong impormasyong may kaugnayan kay Lara at sa ama niya, agad na nagbago ang kaniyang ekspresyon.

“Why am I hearing this only now?”

“Dapat po sinabi ko agad nang malaman kong ang ama ni Lara ang kabilang panig sa Meridian case,” sagot ko. “I acknowledge that.”

“Hindi ito simpleng oversight, Gabriel. You are representing the board while possessing information that may be material to the opposing shareholder's position.”

“Wala po akong hawak na dokumentong may kinalaman sa transaksiyon.”

“That's not the point.”

Tahimik si Rafael sa tabi ko. Hindi niya ako ipinagtanggol, at hindi ko rin siya sinisi.

Ipinakita ko kay Atty. Villanueva ang email ni Lara at ipinaliwanag ang nangyari bago kami nagpakasal. Sinabi ko ring iminungkahi kong kumuha siya ng independent counsel at hindi ko tinanggap ang anumang alok ng kaniyang ama.

“Did you discuss the matter with anyone else?” tanong ni Atty. Villanueva.

“Wala po.”

“Did you receive any payment, documents, or undertaking from the Mendoza family?”

“Wala po.”

Matagal siyang nakatingin sa akin bago ibinalik ang papel sa mesa. “Effective immediately, you will not communicate with Lara or her father regarding this matter without my knowledge. We will conduct an internal conflict review. Until we establish the extent of the information you received, Rafael will temporarily handle communications with the client.”

Napatingin ako kay Rafael. Hindi siya gumalaw. “Does that mean I'm being removed from the case?” tanong ko.

“Temporary measure. Hindi pa tayo nakakapagpasya kung may dahilan para alisin ka sa representation. Pero hindi natin maaaring ipagsapalaran ang kliyente.” Tumango ako kahit may bumigat sa dibdib ko.

Buong buhay ko, pinaghirapan kong patunayan na kaya kong humawak ng mabibigat na kaso. Hindi ako sanay na pinagdududahan ang integridad ko, lalo na sa harap ng managing partner.

Pero ngayon, wala akong karapatang magreklamo. Ako mismo ang nagbigay ng dahilan para kuwestiyunin ang aking desisyon.

“May isa pang bagay,” dagdag ni Atty. Villanueva. “May request ang kabilang panig para sa disclosure ng lahat ng communications between our firm and members of the Mendoza family. Hindi ko pa alam kung saan nila ito gagamitin, pero kailangan nating maging handa.”

“May kopya po ba sila ng usapan namin ni Lara?” tanong ko.

“Hindi natin alam.” Bago pa ako makapagtanong muli, tumunog ang cellphone niya. Binasa niya ang mensahe at agad na tumayo.

“Gentlemen, we have a problem.”

Makalipas ang ilang minuto, nasa harap na namin ang isang bagong email mula sa counsel ng Mendoza family. Hindi iyon ordinaryong demand letter. Isa itong notice na nagsasabing may hawak silang dokumentong magpapatunay na personal na nakipagkasundo si Gabriel Villanueva sa isang miyembro ng pamilya Mendoza bago pa man pormal na maitalaga sa Meridian case ang firm.

“That's false,” mariin kong sabi.

“Then we need to establish why they are making that allegation,” sagot ni Atty. Villanueva.

Binuksan niya ang attachment. Nandoon ang isang scanned copy ng kasunduan na may pangalan ko sa unang pahina. Nakasaad doon na tutulungan ko si Lara na panatilihing kumpidensiyal ang ilang corporate transactions kapalit ng isang pangakong personal na benepisyo mula sa pamilya Mendoza. Hindi ko napigilang mapatayo.

“Hindi akin iyan.”

Tiningnan ni Rafael ang dokumento. “Your name is there.”

“Pero hindi ako pumirma niyan.”

“May pirma sa huling pahina,” sabi ni Atty. Villanueva.

Lumapit ako sa screen. Sa ibabang bahagi ng dokumento ay may pirma na kahawig ng akin. Maging ang pangalan ng firm ay nakalagay sa tabi nito.

“Forgery,” sabi ko. “Hindi ko kailanman nakita ang dokumentong iyan.”

“Are you certain?” tanong ni Rafael.

Napalingon ako sa kaniya. “You think I signed this?”

“Hindi iyon ang sinasabi ko. Kailangan nating malaman kung paano nila nakuha ang impormasyon at kung may anumang dokumentong maaaring mapagkamalan na ebidensiya ng kasunduan.”

“Wala akong nilagdaan!”

“Then we prove it.”

Muling ibinalik ni Atty. Villanueva ang tingin sa dokumento. “May mas malaking problema. Ang notice na ito ay hindi lang ipinadala sa firm. May kopya rin ang board of directors.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa akin.Ibig sabihin, alam na ng kliyente namin ang paratang.

At bago pa kami makapagpaliwanag, maaari na nilang kuwestiyunin kung nararapat pa ba akong manatili bilang counsel.

“Call the client,” sabi ko.

“Hindi muna,” sagot ni Atty. Villanueva. “Kailangan nating suriin ang dokumento bago tayo gumawa ng anumang pahayag.”

“Pero kung hindi tayo kikilos, iisipin nilang totoo ang akusasyon.”

“Gabriel, I know you want to defend yourself. But you need to think like a lawyer, not like someone whose pride has been wounded.”

Napayuko ako. Alam kong tama siya. Ngunit paano ako mananatiling kalmado kung ginagamit ang sarili kong pangalan para sirain ang karera ko? Tumayo si Rafael at inilapit ang dokumento sa laptop.

“Check the metadata,” sabi niya. “Baka malaman natin kung kailan ginawa ang file at kung sino ang huling nag-edit.”

Agad na kumilos ang research team. Ilang minuto silang nagsuri sa dokumento, naghambing ng mga kopya, at nagtanong sa IT department tungkol sa pinagmulan ng attachment. Nang matapos, lumabas ang isang detalyeng hindi namin inaasahan. Ang orihinal na file ay ginawa gamit ang computer na naka-register sa isang opisina ng Meridian Holdings.

“Whose computer?” tanong ko.

Hindi agad sumagot ang IT officer. Tiningnan niya ang record at saka dahan-dahang nagtaas ng tingin.

“Registered po ito kay Ms. Lara Mendoza.”

Natahimik ang silid. Napatingin ako kay Rafael. Nakakunot ang noo niya, pero wala akong mabasang galit sa mukha niya. Mas nakakatakot ang pag-aalinlangan.

“Hindi ibig sabihin na siya ang gumawa niyan,” sabi ko.

“Wala pa tayong sinasabing ganoon,” sagot ni Rafael.

Pero hindi na iyon ang pinakamabigat na problema. Dahil kung kay Lara nanggaling ang dokumentong iyon, ibig sabihin, maaaring siya mismo ang may hawak ng impormasyong ginagamit ngayon laban sa akin. At kung hindi siya ang gumawa nito, may taong gumamit ng kaniyang computer para magmukhang ako ang pumirma sa isang kasunduang hindi ko naman nakita.

Paglabas namin ng conference room, naramdaman kong may nakatingin sa amin mula sa dulo ng hallway.

Si Lara. Maputla ang mukha niya. Hawak niya ang cellphone at tila ilang minuto na kaming hinihintay.

“Gabriel,” tawag niya.

Huminto ako. “Lara. What are you doing here?”

“Please. Kailangan nating mag-usap.”

Lumapit si Rafael at tumayo sa tabi ko. “About the document?” tanong niya.

Napatingin si Lara sa kaniya. Pagkatapos ay bumalik ang mga mata niya sa akin. “Hindi ko ginawa iyon,” mabilis niyang sabi. “Hindi ako pumirma ng anumang kasunduan na may pangalan mo.”

“Pero bakit nasa computer mo ang original file?”

Napalunok siya. “Dahil ang ama ko ang naglagay niyan doon.”

“Your father?” tanong ko.

Tumango siya. Nanginginig ang mga daliri niyang nakahawak sa cellphone. “Gabriel, may kailangan kang malaman. Hindi lang ikaw ang target ng ama ko. Ginagamit niya ang kasal ninyo ni Rafael para pilitin kang umatras sa Meridian case.” Napatingin ako kay Rafael.

“Bakit?” tanong ko. Muli akong tiningnan ni Lara. May luha nang namumuo sa mga mata niya.

“Dahil ikaw lang ang nakakaalam kung saan niya itinago ang tunay na dokumento tungkol sa nawawalang pondo.”

Nanlamig ang buong katawan ko. “Lara, wala akong alam tungkol sa nawawalang pondo.”

“Meron,” bulong niya. “Hindi mo lang alam na ang dokumentong ipinakita ko sa iyo bago kayo ikasal ay kopya lang.”

“Anong ibig mong sabihin?”

Bago siya nakasagot, biglang tumunog ang cellphone niya. Sinagot niya iyon nang nanginginig ang kamay. Ilang segundo lang siyang nakinig bago tuluyang mawalan ng kulay ang mukha niya. Pagkababa niya ng tawag, napatingin siya sa amin.

“Too late,” bulong niya. “Nakuha na nila ang original.”

“Who?” tanong ni Rafael.

Dahan-dahang itinuro ni Lara ang conference room sa likod namin. “Someone inside your firm.”