CHAPTER 3- Rafael’s POV

“Gabriel, tigilan mo na ang kakatingin sa litrato. Hindi magbabago ang mukha ng taong nasa likod natin kahit titigan mo ’yan buong gabi.”

Hindi siya sumagot. Nakatayo si Gabriel sa tabi ng bintana ng hotel room, hawak ang cellphone at nakatitig sa pangalawang larawang ipinadala sa managing partner namin. Ilang oras na ang nakalipas mula nang makita namin iyon sa conference room, pero hindi pa rin niya maalis ang pagkabigla sa mukha.

Kilala niya ang taong nasa likod namin. At sa kabila ng paulit-ulit kong pagtatanong, hindi pa rin niya sinasabi kung sino iyon. “Hindi mo ba talaga sasabihin sa akin kung sino siya?” tanong ko.

“Hindi ngayon.”

“Gabriel, kasali ako sa litrato. Kasali ako sa gulong ito. I think I deserve to know.”

“Alam ko.”

“Then tell me.”

Ibinaba niya ang cellphone at napahawak sa tulay ng ilong. Halata ang pagod sa mga mata niya. Mula nang matapos ang emergency meeting sa firm, halos hindi siya tumigil sa pagbabasa ng mga dokumento, pag-review ng email, at pagtawag sa mga taong maaaring makatulong sa pag-alam kung sino ang naglabas ng litrato.

Nang mag-alok akong ihatid siya sa bahay, tumanggi siya. Hindi raw siya sigurado kung may sumusunod sa kaniya. Kaya nag-book ako ng kuwarto sa isang hotel malapit sa firm at sa korte kung saan inaasahang haharapin namin ang agarang mosyon ng kabilang panig kinabukasan.

Hindi ko alam kung matatawag bang magandang ideya ang pagsasama namin sa iisang kuwarto. Lalo na't may isang bagay na pilit naming itinatago sa lahat.

Kasal kami.At habang tumatagal, pakiramdam ko ay mas lalo kaming nasasakal ng lihim na iyon.

“Matulog ka muna,” sabi ko. “Ako na ang bahala sa mga dokumento.”

“Hindi ako puwedeng matulog habang hindi natin alam kung anong susunod na gagawin ng taong iyon.”

“Hindi rin makakatulong kung babagsak ka sa pagod bago pa tayo makarating sa korte.”

“Hindi mo kailangang bantayan ako, Santiago.” Napangiti ako nang mapait. “Hindi ko rin kailangang mag-asawa ng katunggali, pero heto tayo.”

Matalim niya akong tiningnan. “Hindi nakakatawa.”

“Hindi ko naman sinabing nakakatawa.” Napaupo siya sa gilid ng kama at tuluyang ibinagsak ang cellphone sa ibabaw ng kumot. Sa unang pagkakataon ngayong gabi, nakita kong bumigay ang kaniyang matinding pagpipigil. Napayuko siya, ipinatong ang mga siko sa tuhod, at pinisil ang sentido.

“Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang lahat ng ito,” mahina niyang sabi. Nawala ang ngiti ko.

Hindi madalas aminin ni Gabriel na hindi niya alam ang gagawin. Sa law school pa lang, ganoon na siya. Kapag may mahirap na kaso sa moot court, siya ang unang nagbubukas ng libro. Kapag may problemang hindi masagot ng professor, siya ang kusang naghahanap ng sagot. At kapag may pagkatalo, hindi siya umaalis hangga't hindi niya naiintindihan kung saan siya nagkamali.

Pero ngayong gabi, hindi siya mukhang isang abogadong kayang kontrolin ang bawat argumento. Mukha siyang lalaking biglang nawalan ng direksiyon.

Lumapit ako at inilapag ang bote ng tubig sa tabi niya. “Hindi mo kailangang solusyunan lahat ngayong gabi.”

“May kliyente tayong kailangang protektahan. May firm tayong kailangang ingatan. At ngayon, may personal na buhay pa tayong puwedeng gamitin laban sa atin.”

“Kasama ako roon, Gabriel. Hindi lang ikaw.” Tumingin siya sa akin.

“Alam mo kung anong pinakakinatatakutan ko?” tanong niya.

Umiling ako. “Na kahit wala akong ginawang mali sa kasong ito, sapat na ang isang litrato para kuwestiyunin ang lahat ng pinaghirapan ko. Ilang taon kong binuo ang pangalan ko. Hindi ko hinayaan ang sarili kong magkamali sa mga kasong hinawakan ko. Tapos ngayon, isang gabi lang ang puwedeng sumira sa kredibilidad ko.”

Hindi ko agad siya sinagot. Gusto kong sabihin na hindi naman ganoon kadaling sirain ang pangalan niya. Na kilala ko ang husay niya, ang disiplina niya, at ang katapatan niya sa trabaho. Pero alam kong hindi sapat ang mga salitang iyon para burahin ang takot na nararamdaman niya.

Kaya umupo na lang ako sa armchair sa tabi ng bintana.

“Matulog ka,” sabi ko. “Gigisingin kita kapag may bagong impormasyon.”

“Hindi ako bata.”

“Hindi rin ako yaya. Pero mukhang kailangan mo ng isa.”

Napailing siya, pero hindi na nakipagtalo. Ilang sandali pa, humiga siya at hinila ang kumot hanggang baywang. Hindi nagtagal, bumigat ang paghinga niya.

Nanatili akong nakaupo, nakatingin sa kaniya. Hindi ko alam kung bakit mas pinili kong manatili kaysa umuwi. Maaari ko namang tawagan ang security ng firm at ipaubaya sa kanila ang imbestigasyon. Maaari rin akong magpahinga at harapin ang problema kinabukasan.

Pero hindi ko ginawa. Paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko na dahil lang ito sa responsibilidad. Kasama ako sa litrato. Kasama ako sa kaso. At higit sa lahat, ako ang dahilan kung bakit mas lalong naging komplikado ang buhay ni Gabriel. Pero habang pinagmamasdan ko siyang natutulog, alam kong hindi na iyon ang buong dahilan.

Nagising ako sa mahinang kaluskos mula sa kama. “Rafael?”

Napadilat ako. Nasa armchair pa rin ako, nakatagilid ang ulo at may bahagyang pananakit ng leeg. Si Gabriel naman ay nakaupo na sa kama, hawak ang noo habang pilit inaayos ang gusot na buhok. “Good morning,” bati ko.

“Anong oras na?”

“Alas-sais y medya.”

“Bakit hindi mo ako ginising?”

“Dahil mukhang unang beses mong nakatulog nang maayos simula nang pumasok tayo sa conference room.”

Napasimangot siya. “Hindi ako ganito kadaling mapagod.”

“Of course. Ikaw si Gabriel Villanueva. Hindi ka tinatablan ng puyat, stress, at problema.”

“Tumahimik ka.”

Inilahad ko ang bote ng tubig na nasa bedside table. Tinanggap niya iyon at uminom nang ilang lagok.

“May nangyari ba kagabi?” tanong niya matapos ang ilang sandali.

“Anong ibig mong sabihin?”

“May sinabi ba ako? May ginawa?”

Napatingin ako sa kaniya. “Sinubukan mong buksan ang laptop mo nang nakapikit ka.” Napatigil siya sa pag-inom.

“Seriously?”

“Hindi. Pero muntik mo nang masipa ang cellphone mo habang natutulog.”

“Rafael.”

“Relax. Wala kang ginawang nakakahiya.”

Sandaling natahimik si Gabriel. “Thank you for staying.”

Hindi ko inaasahan ang pasasalamat na iyon. Sa loob ng maraming taon, ang karaniwan naming palitan ng salita ay pang-aasar, kompetisyon, at pangungutya sa kakayahan ng isa't isa. Hindi ako sanay marinig ang ganoong tono mula sa kaniya.

“Wala ’yon,” sagot ko.

“Hindi. May utang na loob ako sa ’yo.”

“Puwede mong bayaran sa pamamagitan ng hindi pagsigaw sa akin sa susunod na meeting.”

Bahagya siyang ngumiti. “Hindi ako nangangako.”

“Alam ko.”

Tumayo ako at kinuha ang dalawang paper bag na inilapag ng room service sa labas ng p***o. Nag-order ako ng almusal bago pa siya magising. Tiningnan niya ang pagkain. “Nag-order ka?”

“Hindi ko kayang pakinggan ang tiyan mong kumakalam habang nagtatalo tayo tungkol sa mga corporate documents.”

“Hindi ko maalalang gutom ako.”

“Hindi mo rin maalalang magpahinga kagabi.”

Umupo siya sa maliit na mesa. Habang kumakain kami, binuksan ko ang laptop at sinuri ang email mula kay Atty. Villanueva. May bagong development sa Meridian case. Naghain ang kampo ng ama ni Lara ng urgent petition for injunction upang pigilan ang board na ipatupad ang pinagtatalunang resolusyon. Hinihiling din nilang pansamantalang ipahinto ang ilang corporate transactions habang iniimbestigahan ang umano'y maling paggamit ng pondo.

Nakatakda ang unang pagdinig sa umaga. “May hearing tayo,” sabi ko. Agad na ibinaba ni Gabriel ang tinapay. “Today?”

“Alas-nuwebe. Kailangan nating ihanda ang opposition.”

“Nasaan ang board resolutions at bank certifications?”

“Nasa shared folder. Ipinadala na rin ng legal department ang mga affidavit.”

Tumayo siya at kinuha ang laptop niya. Parang may switch na biglang nagbago sa kaniya. Nawala ang antok sa kaniyang mukha at bumalik ang pamilyar na determinasyon sa mga mata.

“Then let's work.” Napangiti ako. “Ayan na. Bumalik na ang paborito kong kalaban.”

“Hindi tayo magkalaban sa kasong ito.”

“Right. Partners.” Hindi siya sumagot, pero napansin kong bahagyang tumigil ang kamay niya sa pag-type. Hindi ko alam kung narinig niya ang bigat ng salitang iyon gaya ng pagkakarinig ko.

Pagdating namin sa korte, halos puno na ang hallway. Naroon ang counsel ng kabilang panig, kasama ang ilang kinatawan ng Mendoza family. May mga kamerang naghihintay sa labas dahil mabilis na kumalat sa business press ang usapin tungkol sa kontrol ng Meridian Holdings.

Hindi ako nagulat nang makita ko ang pangalan ni Lara sa listahan ng mga taong inaasahang dadalo.

“Stay focused,” bulong ni Gabriel habang naglalakad kami. “Lagi naman.”

“Hindi mo kailangang makipag-usap sa kabilang panig.”

“Hindi ko naman balak.”

“Good.”

Napatingin ako sa kaniya. “Concerned ka ba na baka maging charming ako sa kanila?”

“Concerned ako na baka mas maraming problema ang maidagdag mo.” Napangiti ako. Kahit sa gitna ng tensiyon, hindi nawawala ang talas ng dila niya.

Pagpasok namin sa courtroom, mabilis naming inayos ang mga dokumentong kailangan. Sa hearing, malinaw na ang layunin ng kabilang panig ay ipakitang minadali at walang sapat na batayan ang board resolution. Ipinilit ng kanilang counsel na dapat munang ihinto ang mga transaksiyon ng kumpanya habang hindi pa napapatunayan ang pagiging lehitimo ng boto ng mga direktor.

Hindi basta umatras si Gabriel. Isa-isa niyang inilatag ang mga dokumentong nagpapatunay na may sapat na notice ang board meeting, na naipamahagi ang agenda, at na ang mga direktor ay may access sa mga impormasyong kailangan nila bago bumoto. Ipinakita rin niya ang mga bank certification at internal audit findings na sumusuporta sa posisyon ng aming kliyente.

Ako naman ang humawak sa chronology ng mga transaksiyon at sa mga affidavit ng mga opisyal ng kumpanya. Nang subukan ng kabilang counsel na kuwestiyunin ang awtoridad ng board, agad kong inilabas ang corporate records na nagpapatunay sa kanilang mandato.

Minsan, nagkatinginan kami ni Gabriel sa gitna ng argumento. Hindi na kailangan ng mahabang paliwanag. Alam na namin kung ano ang susunod na gagawin ng isa't isa.

Walang kompetisyon. Walang pang-aasar. Dalawang abogadong iisa ang layunin.

Nang matapos ang pagdinig, hindi pinagbigyan ng hukom ang hinihinging malawak na injunction ng kabilang panig. Sa halip, nagtakda siya ng mga kondisyon habang nagpapatuloy ang kaso at inatasan ang magkabilang kampo na magsumite ng karagdagang dokumento.

Hindi pa panalo ang aming kliyente, pero nakuha namin ang oras na kailangan para maprotektahan ang interes ng board.

Paglabas namin ng courtroom, saka lamang ako nakahinga nang maluwag. “Good work,” sabi ko.

Napatingin si Gabriel. “Was that a compliment?”

“Don't get used to it.”

“Hindi ko naman inaasahan.”Napatawa ako. Iyon ang unang pagkakataong nakita ko siyang ngumiti nang hindi pilit mula nang magsimula ang lahat ng gulong ito.

At sa isang iglap, naisip kong mas gusto ko ang ganitong Gabriel kaysa sa lalaking laging handang makipagkompetensiya sa akin.

Habang naghihintay kami ng sasakyan sa labas ng korte, nag-vibrate ang cellphone ni Gabriel.

Tiningnan niya ang screen. Si Lara.

Gabriel, I hope you're both okay. I saw the news about the Meridian hearing. May kailangan akong sabihin tungkol sa litrato. Andrea and I had nothing to do with the person who took it.

Binasa niya nang dalawang beses ang mensahe. “Problem?” tanong ko.

“Message from Lara.”

“Anong sabi?” Iniabot niya sa akin ang cellphone.

Hindi ko napigilang kumunot ang noo. “So, hindi si Andrea ang kumuha ng litrato?”

“Apparently, hindi.”

“Then who did?”

“Hindi ko alam.” Nag-type si Gabriel ng sagot. Ilang segundo lang, may bagong mensahe mula kay Lara.

My father knows about the wedding chapel. He has known since the night it happened. Please don't trust anyone who approaches you about the Meridian case.

Biglang nagbago ang ekspresyon ni Gabriel. “Anong ibig sabihin niyan?” tanong ko.

Hindi siya sumagot. Sa halip, tinawagan niya agad si Lara. Ilang beses itong nag-ring bago naputol ang tawag. Sinubukan niya ulit. Walang sumagot.

“Gabriel, may alam ka bang hindi mo sinasabi sa akin?” Tumingin siya sa akin. Sa mga mata niya, nakita ko ang takot na kanina pa niya sinusubukang itago.

“Alam ng ama ni Lara ang tungkol sa kasal natin.”

“Paano?”

“Hindi ko alam.” Bago pa ako nakapagtanong, muling umilaw ang cellphone niya. Isang bagong mensahe mula sa hindi kilalang numero. Walang pangalan. Walang paliwanag.

Larawan lamang iyon ng dokumentong pamilyar na pamilyar sa amin. Ang marriage certificate namin.

Sa ibaba nito ay may maikling mensahe:

Withdraw from the Meridian case within twenty-four hours. Otherwise, the entire firm will learn the truth—and the court will receive a copy of this document.

Hindi ako agad nakapagsalita. May kopya sila ng marriage certificate. Ibig sabihin, hindi lang kami sinusubaybayan. May taong nakakuha ng dokumentong dapat kami lamang ang may hawak.

“Rafael,” mahinang tawag ni Gabriel.

Tumingin ako sa kaniya. Sa unang pagkakataon, hindi siya mukhang galit o handang makipaglaban. Mukha siyang isang taong nawawalan ng mapagpipilian.

At bago pa ako makasagot, may pumasok na panibagong mensahe.

By the way, Atty. Santiago, your husband should tell you what happened between him and Lara Mendoza before you got married.

Napatigil ako. Dahan-dahan kong ibinalik ang tingin kay Gabriel. “Anong sinasabi nila?” tanong ko.

Hindi siya sumagot.

At sa katahimikang iyon, nagsimula akong magtanong kung may bahagi ba ng nakaraan niya na hindi ko kailanman nalaman. Lalong-lalo na ang tungkol kay Lara.