3

Unti-unting nagising si Fortuna nang masinagan siya ng liwanag mula sa labas ng bintana. Napansin niyang nakahiga pa rin siya sa ibabaw ng malambot na kama, habang ang kaniyang katawan ay nakadikit sa katawan ng lalaking pinaghingian niya ng tulong.

Ngayon pa lamang naramdaman ni Fortuna ang ilang at kahihiyan na kaniyang ginawa.

Dahan-dahang kumilos si Fortuna upang makatayo at makapagbihis na ngunit nabigla siya nang hawakan ni Michael ang kaniyang braso. Nang tignan niya agad ang gawi nito ay ngayon niya lamang napansin na nakatingin ito sa kaniya.

"Where do you think you're going?" seryosong tanong ni Michael. Napalunok si Fortuna ng kaniyang sariling laway dahil sa takot dito.

"K-Kailangan ko ng umalis. B-Baka hinahanap na ako ng anak ko," nauutal na sagot ni Fortuna. Hindi niya magawang tignan nang diretso sa mga mata si Michael.

"Sino ang naiwan sa kaniya?" tanong muli ni Michael.

"P-Pinakisuyuan ko yung kapitbahay namin na alagaan muna ang anak ko p-para makahingi ng tulong."

Hindi na umimik pa si Michael sa sinabi ni Fortuna habang tinitignan ang nahihiya at natatakot nitong reaksyon. Huminga nang malalim si Michael. Sa kabila ng dilim sa kaniyang puso ay tila naglalaho ito pagdating sa dalagang matagal na niyang minimithi.

"Ihahatid na kita," seryosong saad ni Michael bago tumayo mula sa kama at nagsimulang magbihis.

May pagtataka sa maamong mukha ni Fortuna ang nabuo.

"H-Ha? Bakit? H-H'wag na. K-Kaya ko naman ang sarili ko—"

"Kung ano ang sinabi ko, 'yon ang masusunod. Tumayo ka na at magbihis. Siguradong hinihintay ka na ng anak mo."

Sa kabila ng pagtataka ni Fortuna ay ginawa na lamang niya ang sinabi ni Michael. Naguguluhan siya sa ugaling meron ito.

MATAPOS LAMANG ang ilang minuto ay nakarating sina Michael at Fortuna sa ospital kung saan naka-confine ang batang si Vincent.

"Anak ko," maluha-luhang sambit ni Fortuna nang tunguhin niya ang anak na nagpapahinga. Tinignan ni Fortuna ang mukha ng kaniyang anak na si Vincent habang hinahaplos ang buhok nito.

"Nagsabi nga pala ang doktor kanina na magpapalakas na lang si Vincent at aalamin nila kung normal na ang lahat. Kapag ayos na, pwede na raw siyang i-discharge," paliwanag naman ng ale na pinakisuyuan ni Fortuna.

"S-Salamat. Salamat sa Diyos," sambit ni Fortuna bago halikan sa noo ang kaniyang anak.

Samantala, may kung ano'ng kirot sa puso ni Michael habang nasasaksihan ang babaeng kaniyang nais ay nagdaranas ng ganito kahirap na sitwasyon. Natutuwa rin si Michael at mas lalong napapamahal sa dalaga dahil nakikita niya kung gaano ito kaulirang ina.

Sinamahan ni Michael si Fortuna at inalalayan hanggang sa makatanggap siya ng tawag mula sa kaniyang mga tauhan.

Sandali muna niyang iniwan ang mag-ina at lumabas mula sa kwarto.

"Ano'ng balita?"

"Boss, natagpuan na namin ang ama ng Vincent Candelario. Nasa sa 'min na siya ngayon."

"Good. Hintayin niyo ako at ako mismo ang magbibigay ng leksyon sa kaniya."

"Copy po."

Matapos ang maikling pag-uusap ay akmang babalik si Michael sa loob ng kwarto, ngunit agad naman siyang napahinto nang makita niya si Fortuna.

"Fortuna, bakit?" tanong ni Michael.

"Uhmm... G-Gusto ko sanang—"

"Here," abot agad ni Michael sa kaniyang hawak na cheque. "That's one million pesos. Ipapalit mo na lang 'yan sa bangko at magsimula kang muli kasama ng anak mo. At h'wag mo ng alalahanin ang tungkol sa hospital bills, dahil ako na ang magha-handle no'n."

Hindi makapaniwala si Fortuna sa narinig mula kay Michael ngunit tinanguan at nginitian niya ito.

"Salamat. M-Maraming salamat sa tulong mo, Mr. La Vierre," nahihiyang sabi ni Fortuna.

Samantala, imbis na tuwa ay nadama ni Michael ang kung ano'ng bigat sa dibdib nang tawagin pa rin siya nitong "Mr. La Vierre"

Napahakbang ng isang beses si Michael habang nakatitig sila ni Fortuna sa isa't isa. Samantala ay marahan namang napaatras si Fortuna upang lumayo siya nang bahagya.

Pumipintig ang puso ni Fortuna sa kaba.

Habang si Michael ay pumipintig ang puso sa lungkot.

"H-Hindi mo ba talaga ako nakikilala?" tanong ni Michael. Sa pagkakataong ito ay malumanay at mahina ang tono ng kaniyang pananalita.

Napaisip si Fortuna kung bakit ganito ang tanong nito sa kaniya. Nailing siya rito nang dahan-dahan bilang tugon.

"A-Ano'ng sinasabi mo? Magkakilala ba tayo?" tanong din naman ni Fortuna pabalik sa binata.

Dahil ayaw namang pilitin ni Michael na alalahanin siya nito ay natawa siya at nailing.

"I-I'm just joking. Mauuna na ako. Ikaw na ang bahala sa anak mo. Pakisabi, pinakukumusta ko siya," sagot na lang ni Michael.

"Oo. Maraming salamat ulit."

Tumango nang marahan si Michael bago siya tumalikod at naglakad paalis. Sa kaniyang pagtahak papuntang parking lot ay nararamdaman niya ang bigat sa kaniyang dibdib.

"Hmph!..." inis niyang sambit nang makasakay siya sa kaniyang kotse at sinara ang pinto nito. Iniisip niya kung paano ba niya ipaaalam sa dalaga na siya ang taong nais itong ligawan noong high school pa lamang sila?

"Bwiset!" sambit pa ni Michael nang hampasin niya ang manibela.

Nahihirapan siya.

Gustuhin man niyang sabihin kay Fortuna na siya ang lalaking mahal na mahal ito simula noon, ay hindi niya magawa.

Natatakot si Michael na kapag nalaman ni Fortuna ang kaniyang madilim na mundo ay tiyak na mas lalayuan pa siya nito.

"Ano'ng gagawin ko?" nagugulumihanang tanong ni Michael sa kaniyang sarili.

Pinagana na lamang niya ang kaniyang kotse at umalis upang tunguhin ang lugar kung saan ay hawak ng mga bata niya ang lalaking nakabuntis at nang-iwan kay Fortuna. Labis ang kaniyang galit dito dahil bukod sa ito ang nakauna sa dalaga ay isa pa itong iresponsableng ama.

"Nasaan na siya?" tanong ni Michael nang tawagan niya ang kaniyang tauhan.

"Nandito, Boss. Enjoy na enjoy siyang mag-swimming sa sarili niyang d*go."

"Good. Pahirapan niyo lang nang pahirapan. Make sure he's still alive when I got there, dahil ako mismo ang pap*tay sa tarant*dong 'yan," utos ni Michael habang ang kaniyang mga mata ay nanlilisik sa galit.