Oh, Mickey! You're So Fine! (SSPG)

"P-Pakawalan niyo 'ko rito! W-Wala akong g-ginagawang masama!"

Dinig na dinig ni Michael ang pakiusap ng lalaki habang tinatahak niya ang daan patungo sa isang silid. Nang pagbuksan siya ng isa niyang tauhan ay bumungad sa kaniya ang lalaking nakaluhod sa sahig, duguan ang mukha at marumi rin ang katawan nito.

"S-Sir, w-wala po akong g-ginagawang masama. P-Pakawalan niyo na po ako rito..." pakikiusap ng lalaki ngunit walang naging reaksyon si Michael.

"Saan niyo siya nakita?" seryosong tanong ni Michael habang nakatingin sa nagmamakaawang lalaki.

"Sa likod ng building, sir. Nakita niya kung paano natin pinaslang yung anak ni Mercado," sagot naman ng lalaki.

"S-Sir, h-hindi naman po ako magsusumbong s-sa mga pulis, e. M-Maawa po kayo sa 'kin, sir. M-May asawa't a-anak pa po akong naghihintay sa 'kin," pakiusap muli ng lalaki.

"Sir, kapag pinakawalan natin 'yan, dehado tayo rito," bulong naman ng tauhan ni Michael sa kaniya.

Samantala ay wala pa rin'g imik ang binata.

"S-Sir..."

"Hmm... Pakawalan niyo na siya," utos ni Michael kaya't nagtaka ang kaniyang mga tauhan.

"Pero, sir—"

"Ano'ng sinabi ko?" tanong ni Michael na tila may pagbabanta sa tono ng kaniyang pananalita. Wala namang nagawa ang kaniyang mga tauhan kundi ang sundin siya.

Gumaan ang loob ng lalaki nang kalagan siya ng mga tauhan ni Michael. Halos paluhod siyang gumapang patungo rito at hinawakan ang mga hita nito.

"M-Maraming salamat po, sir. M-Maraming salamat po!" sabi ng lalaki ngunit tanging pekeng ngiti at marahang tango ang naging tugon ni Michael.

Tinapik pa nito ang balikat ng walang kalaban-laban na lalaki.

"Sige na, makakaalis ka na."

Labis ang tuwa ng lalaki nang sabihin ito ni Michael, habang ang mga tauhan ay nagtataka at inaabangan kung ano ba ang pakay ng kanilang amo.

Dahil sa tuwa ay agad na tumayo ang lalaki at lumabas ng room.

"Sir, bakit niyo siya pinatakas?" tanong ng tauhan ni Michael sa kaniya ngunit sumenyas lang ito na manahimik.

"Give me the walkie talkie," utos ni Michael kaya't inabot naman ito sa kaniya ng kaniyang tauhan. "You know what to do."

"Copy."

Matapos nito ay ibinigay ni Michael ang walkie talkie sa katabi niyang tauhan. Wala pa'ng isang minuto ay umalingawngaw ang sunod-sunod na putok ng baril.

Ang kaba at pagtataka ng karamihan ay napalitan ng gaan ng loob at kasiyahan.

"See?" tanong ni Michael sa katabi niyang tauhan na kanina lang ay hindi mapakali, ngunit ngayon ay nakangiti.

"Ang akala ko, sir, patatakasin niyo lang siya," sabi lang nito. Ngumisi naman si Michael bago ito nilagpasan.

Bago pa man siya makalabas nang tuluyan mula sa silid ay sinenyasan niya muna nang palihim ang isang tauhan na kitilan din ito ng buhay.

Nangiti naman ang armadong tauhan na 'yon.

"Goodnight," paalam ni Michael bago siya tuluyang lumabas sa silid.

Sa pagsara ng pinto ay narinig din niya ang sunod-sunod na putok ng baril mula sa pinanggalingang silid.

Napangiti na may satisfaction si Michael dahil wala na ang sisira sa kaniyang reputasyon.

KINAKABAHAN at hindi alam ni Fortuna Candelario kung itutuloy pa ba niya ang kaniyang pagpunta sa condominium kung saan ay pinangakuan siya ng nakausap niyang tao na makakahingi siya ng tulong dito.

"Tss..." sambit na lamang ni Fortuna sa kaniyang sarili dahil nakarating na siya sa tapat ng building.

"Sa room po na 'to," sabi ko sa frontline nang ipakita ang room number sa may message.

"Ah, kayo po pala. Sige po, pwede na po kayong magpunta sa room na 'yan," sabi lang ng receptionist habang nakangiti nang malapad.

"U-Uhmm... S-Salamat," sagot na lang ni Fortuna bago sumakay sa elevator at tinungo ang room number.

Sa pagdating niya sa 24th floor ay hinanap niya ang mismong room number hanggang sa matapat siya sa pinto nito.

"Mukhang ito na 'yon," sabi nito sa kaniyang sarili bago kumatok nang tatlong beses.

'Di nagtagal ay nagbukas ang pinto na ito.

"Ikaw na ba si Ms. Candelario?" tanong ng isang lalaki.

"Ako nga po. Kayo po ba si—"

"Pumasok ka na at kanina ka pa hinihintay ni Sir Michael."

Natigilan na lamang si Fortuna at tumango bago siya pumasok sa loob ng condo unit. Sa kaniyang pagpasok ay lumabas naman ang lalaking 'yon at sinara ang pinto.

"S-Sir La Vierre?" tawag nito habang dahan-dahan akong naglalakad. "S-Sir, nandito na po ako."

"What took you so long?"

Halos mapatalon sa gulat si Fortuna nang marinig niya ang malalim at nakakatakot na boses ng lalaki mula sa kaniyang likuran. Nang tignan niya ito ay bumungad sa kaniya ang lalaking bagong ligo habang suot ang puting bathrobe.

Nailang pa ang dalaga dahil labas ang matipuno nitong dibdib at ang maugat nitong kamay na may tattoo.

"P-Pasensya na po, sir," nahihiyang sabi ni Fortuna dahil sa takot niya sa presensya nito. "Ano po pala yung ipapalinis ninyo? May dala na po akong gamit."

Naiilang si Fortuna habang nakatingin sa mga mata ni Michael ngunit nilalabanan niya lang ito.

"It's in my room," maikling tugon ni Michael bago niya ilahad ang kaniyang kamay—senyales na direksyon kung nasa saan ang kaniyang kwarto.

Nang tunguhin ni Fortuna ang kwarto nito ay pinagmasdan niya ang buong paligid. Hinahanap niya kung saan ang kaniyang lilinising bahagi dahil mukhang maayos naman ang mga ito.

Hindi niya napansin na sinara ni Michael ang pinto at tahimik itong ni-lock.

"Sir, alin po ba yung lilinisin dito?" tanong ni Fortuna ngunit wala siyang nakuhang sagot mula rito.

Samantala ay dahan-dahan namang naglakad si Michael sa likuran ng dalaga at hinawakan ang magkabilang balikat nito.

Sa gulat ni Fortuna ay agad niya itong nilingunan at kunot-noong tinignan.

"A-Ano pong ginagawa niyo?" may kaba sa tono ng tanong ni Fortuna.

"You came here to seek help for your child, right?" tanong naman ni Michael.

"O-Opo, p-pero hindi sa ganitong paraan. M-May dignidad po ako," pagtanggi ni Fortuna habang namumuo ang mga luha sa sulok ng kaniyang mga mata.

Ngumisi si Michael.

"Ngayon mo pa iisipin ang dignidad mo kaysa sa buhay ng anak mo?" tanong muli ni Michael.

Natahimik si Fortuna.

"Bakit? Bukod ba sa 'kin, may iba ka pa ba'ng mahihingian ng tulong?"