4

"A-Argh!..."

Dug*an ang mukha ni Brandon—ang lalaking nakabuntis at nang-iwan kay Fortuna—habang kamao ni Michael ay nakakuyom sa tindi ng galit.

"Maswerte ka dahil nauna ka kay Fortuna, pero hindi ako papayag na gag*guhin mo lang siya!" singhal ni Michael habang hawak-hawak niya ang buhok ni Brandon.

"W-Wala akong k-kasalanan s-sa inyo. B-Bakit niyo a-ako ginaganito?" tanong pa ni Brandon habang pilit na nilalabanan ang sakit ng kaniyang katawan.

"Sa 'kin, wala, pero sa mag-ina mo, meron," saad ni Michael bago niya muling suntukin ang mukha ni Brandon.

"Boss, masyado ka ng napapagod sa taong 'yan, bakit hindi na natin siya tapusin?" tanong ng isang tauhan ni Michael, samantalang wala naman itong naging imik kundi ang uminom lamang ng alak.

Matalim na nakatitig si Michael sa kinaroroonan ng walang kalaban-laban na si Brandon. Wala siyang ibang nararamdaman dito kundi galit.

Nang ilahad ni Michael ang kaniyang kamay ay inabot naman sa kaniya ang isang handgun. Kinasa ito ng binata at tinungo ang gawi ng bihag.

"A-Ano'ng gagawin mo sa 'kin? P-Pakiusap, h-h'wag mo 'kong papatayin. P-Pakiusap..." sambit ni Brandon sa gitna ng kaniyang natamo.

"Sinayang mo si Fortuna. Sinayang mo ang pamilya mo na sana ay naging pamilya ko na lang," seryosong saad ni Michael bago niya tinapat sa ulo ni Brandon ang hawak niyang armas.

"S-Ser..."

"If you mess up with my woman, then you mess up with me. Adios..."

Isang malakas na putok ang umalingawngaw sa loob ng silid, kaalinsabay ito ng pagbagsak ng wala ng buhay na katawan ni Brandon.

Hindi na nakapagpigil pa si Michael na tapusin ang buhay ng taong sinaktan ang pinakamamahal niyang si Fortuna.

UNTI-UNTING nagising si Fortuna nang makarinig siya ng ingay. Napukaw sa pansin niya ang gising niyang anak habang masayang kausap at kalaro si Michael.

"B-Bumalik ka pala..." sambit ni Fortuna habang inaayos niya ang kaniyang sarili.

"Kani-kanina lang," sagot naman ni Michael. "How's your sleep?"

"Hmm... Good. Teka, kumain na ba kayo? Sandali lang at—"

"Nagdala na ako ng foods at nakakain na rin kami ni Vincent. Right, Vincent?"

"Opo. Salamat po pala ulit sa mga laruan na binigay po ninyo, Sir Michael!"

"Hmm... Tito Mike na lang."

Sa kabila ng pagiging mabait ni Michael ay hindi pa rin nawawala kay Fortuna ang mailang dito. Napapaisip pa rin siya kung bakit bumalik si Michael sa ospital.

"Fortuna, do you want to eat?" tanong ni Michael kaya't biglang nagtaka ang dalaga.

"P-Paano mo nalaman ang pangalan ko?" nagtatakang tanong ni Fortuna.

"Your son told me about you. Ni hindi mo naman nabanggit sa 'kin ang pangalan mo," pagdadahilan ni Michael.

"Ah... Uhmm... Sandali lang at may aasikasuhin lang ako."

Wala pa man'g naging sagot si Michael ay agad na tumayo at naglakad palabas si Fortuna. Dahil dito ay mabilis naman siyang sinundan ng binata.

"Wait," pigil ni Michael nang hawakan niya ang braso nito. "Iniiwasan mo ba ako?"

Ni hindi makasagot at ni hindi makatingin nang diretso si Fortuna sa binata. Panay rin ang lunok niya ng laway na tila masasamid siya, oras na imikan niya ito.

"Tell me, Fortuna."

"A-Ano ba'ng kailangan mo sa 'kin?" lakas-loob na tanong ng dalaga. "Pwede ba'ng lubayan mo kami ng anak ko?"

Hindi inaasahan ni Michael ang tanong na ito ng dalaga.

"Paano kung sabihin ko sa 'yong hindi ko kaya?" tanong din naman ni Michael sa mahinahong pananalita. "Fortuna, sa maniwala ka't sa hindi, mahal na ma—"

"H'wag mo ng ituloy pa 'yan," putol ni Fortuna sa nais sabihin ni Michael at huminga nang malalim. "Salamat nang marami sa tulong mo, pero hindi ibig sabihin no'n ay mamahalin na rin kita pabalik."

Tila naging estatwa si Michael sa kaniyang kinatatayuan nang sabihin ito ni Fortuna. Ang mala-bakal niyang puso ay tila biglang natunaw sa mga salitang 'yon.

"P-Pasensya ka na, Mr. La Vierre, pero ayoko na kitang makita pa."

Umalis si Fortuna at hinayaan si Michael sa kinaroroonan nito. Samantala ay lumalalim ang bawat paghinga ni Michael. Paulit-ulit na tumatatak sa isipan niya ang sinabi ni Fortuna.

WALANG GUSTONG pumigil sa pagwawala ni Michael sa loob ng kaniyang mansion. Bawat muwebles na kaniyang makita ay hinahagis niya kung saan-saan.

"AARRGGHHHH!...." sigaw ni Michael habang pinagsususuntok ang mga paintings, maging ang nakakasalubong niyang mga tauhan.

"Ano'ng nangyayari kay Boss?" tanong ng isang lalaki.

"Hindi ko alam. Nagwala na siya simula nung dumating na rito."

"Trinaydor ba siya?"

"Sa tingin ko, babae ang dahilan."

"ALL OF YOU, GET THE FUCK OUT OF HERE!" bulyaw ni Michael kaya't nagsipag-alisan ang kaniyang mga tauhan.

Tinungo ni Michael ang bar counter at uminom ng tequila. Halos bumuhos na sa kaniyang suot ang kaniyang iniinom dahil sa paglagok niya rito.

"Hindi ko matatanggap ang sinabi mo, Fortuna. Kahit na kailan, hinding hindi ako makakapayag na hindi mo 'ko mahalin pabalik," matalim na sabi ni Michael sa kaniyang sarili, habang ang kaniyang mga ngipin ay nagngangalit sa galit.

ILANG ARAW lamang ang nagdaan ay na-discharge na si Vincent mula sa ospital. Masaya si Fortuna na sa wakas ay makakauwi na silang muli sa kanilang tinutuluyang bahay.

Nang bilangin ni Fortuna ang natitira sa perang natanggap niya mula kay Michael ay marahang nanlumo ang kaniyang mukha. Dahil sa sinabi niya kay Michael ay hindi natuloy ang pagbabayad nito ng hospital bills. Sa laki ng gastos ay halos kumalahati na ang perang naiwan.

"Mama, makakapasok na po ulit ako sa school?" masaganang tanong ni Vincent sa kaniyang ina.

"Oo naman! Papapasukin na kita sa mga susunod pa'ng araw siguro, anak. Sa ngayon, magpapalakas ka pa muna, ha?"

"Opo, Mama."

Sa pag-alis ng mag-ina sa ospital ay hindi nila batid na lihim silang sinusundan ni Michael na nakasakay sa kotse.

"Tambangan niyo yung sasakyan. Siguraduhin niyong hindi tayo pag-iisipan nang masama," sabi ni Michael sa dala niyang radio.

"Areglado."

Nang makaalis ang trycicle na sinakyan nina Fortuna at Vincent ay saka naman nagtungo ang kotse ng tauhan ni Michael sa harapan at huminto, kunwari ay na-traffic.

Samantala, bumaba naman si Michael at sinilip ang loob ng trycicle.

"Hi, Vincent. How are you?" Nakangiting tanong ni Michael.

"Tito Mike!" masayang sabi ni Vincent at walang ano-ano'ng bumaba at niyakap si Michael. Samantalang pagtataka at kaba ang naramdaman ni Fortuna.

"A-Ano'ng ginagawa mo rito?" nautal na tanong ni Fortuna.

"Ano pa ba? E 'di para sunduin kayo. Manong, igilid mo na lang at susunduin ko na ang mag-ina ko."