Masuk1ปีผ่านไป....“พีช ช่วยป๊าเลี้ยงน้องก่อนครับ ป๊าขอเซ็นเอกสารให้พี่เขาแป๊บหนึ่งลูก”“ปะป๊าค่ะ พีชก็กำลังรักษาคนไข้อยู่นะคะ เนี้ยคนไข้เจ็บหนักต้องผ่าตัดด่วนเลยนะคะ ปะป๊ารอก่อนได้ไหมคะ”เวรกรรม คือวันนี้ผมพาลูกสาวและลูกชายในวัยหนึ่งขวบมาทำงานที่บริษัทด้วย เพราะวันนี้ชฎาขอผมไปเข้าสปาขัดผิวอะไรไม่รู้ของเ
5นาทีต่อมา....หลังจากที่ได้กอดกันด้วยความรู้สึกที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักแล้ว ต่างฝ่ายก็ต่างผละออกจากกันแล้วมองตากันอยู่สักพักโดยที่ไม่มีใครพูดอะไรออกมา ก่อนที่มือใหญ่ของตฤณจะลูบไล้พวงแก้มเนียนละเอียดของชฎาอย่างทะนุถนอมด้วยความอ่อนโยนตามด้วยประทับจุมพิตเบาๆบนริมฝีปากของชฎาในเวลาต่อมา"ต่อไปนี้เธอจะ
20 นาทีผ่านไป....หลังจากที่ลูกพีชบอกว่าจะนอนกับผมพร้อมกับแม่ของเธอแล้ว ผมก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เสร็จเรียบร้อยแล้วเดินขึ้นไปนอนบนเตียงที่มีพวกเธอนอนกันอยู่"ปะป๊ามาแล้ว หนูอยากให้ปะป๊าอ่านนิทานก่อนนอนให้หนูฟังได้ไหมคะ หนูฟังหม่ามี้อ่านจนเบื่อแล้วค่ะ" ทันทีที่ร่างกายของผมเอนไปกับเตียง ลูกพีชที่
แต่สุดท้ายแม่ง...“เฮ้อ~”ฟึบ!ผมก็ลุกออกจากโซฟาตรงดิ่งไปที่ประตูจนได้ ก่อนจะขับรถตรงกลับบ้านในที่สุด ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมผมต้องรีบร้อนขนาดนี้ แต่ตอนที่ผมหลับตาเมื่อกี้ สีหน้าและสายตาของชฎาที่มองผมเมื่อเช้ามันก็แวบเข้ามา และนั้นก็ทำให้ผมทนอยู่คอนโดไอ้แปลนต่อไปไม่ไหว ถึงแม้อยากลองใจแข็งอยู่ต่อแ
Trin partผมไม่รู้ว่าต้องอธิบายความรู้สึกตอนนี้ยังไงดีมันถึงจะถูก ทุกอย่างที่ผ่านมามันอยู่ในแผนการของชฎามาตลอด ในขณะที่ผมตามหาเธอกับลูกแทบพลิกแผ่นดินแต่เธอกลับรู้ทุกความเคลื่อนไหวของผมมาตลอดหึ ผมนี่มันโคตรน่าสมเพชฉิบหายเลย ถูกลูกเมียตลบหลังได้น่าสมเพชมาก“ขอบคุณที่ทำให้ฉันรู้ว่าความตั้งใจที่ผ่านมาข
“…”“ตอบฉันมาชฎา”“หมอสวยแนะนำให้ฉันไปอยู่เชียงใหม่เพราะไม่อยากให้ฉันคิดมากเรื่องนาย และให้หมอน้ำพิ้งค์เพื่อนของเธอช่วยจัดการเรื่องที่อยู่อาศัยให้พร้อมกับฝากครรภ์เลย”เหอะ! แบบนี้เองสินะ ไอ้พวกเพื่อนเลวเอ๊ย นี่พวกมันต้มผมจนเปื่อยเลยน่ะ พวกแม่งรู้เรื่องของชฎามาตลอดแต่ก็ปิดบังผมมาตลอดเช่นกัน โดยเฉพาะไ
@โซฟาห้องรับแขก"...""..."หลังจากที่เราสองคนเดินออกมานั่งที่โซฟาข้างนอกแล้ว ความเงียบก็เข้ามาปกคลุมเราทั้งสองคนให้นั่งนิ่งแล้วเงียบกันจนฉันนึกว่ากำลังนั่งสมาธิกันเสียอีก เพราะต่างคนก็ต่างเงียบไม่มีใครพูดอะไรออกมาโดยเฉพาะฉันที่เงียบใส่เขาแบบไม่มองหน้าของเขาเลย แต่ตฤณเขากลับใช้สายตาจ้องหน้าของฉันตา
@คอนโดตฤณ"ฮัลโล่ไอ้เธียรมึงอยู่กับเมียมึงหรือเปล่า กูขอคุยด้วยหน่อย""อะไรของมึงว่ะไอ้ตฤณโทรหากูแต่ขอคุยกับเมียกู""ก็ถ้ากูมีเบอร์น้องสวยกูจะโทรหามึงไหมไอ้สัส คิดสิคิด แล้วรีบให้กูคุยกับเมียมึงสักทีไอ้เวร""เออๆ รอแป๊บหนึ่ง มึงนี่มันมารขัดจังหวะกูอยู่กับเมียตลอดเลยไอ้สัส""..."แล้วไอ้สัสเธียรก็หาย
what's coming is better than what is gone.เช้าวันต่อมา...“อ้วก!!! อ้วก!!!! แค่กๆ”“อ้วก!!!!”พรึบ!เฮ้อ~ เสียงอ้วกขนาดนั้นไม่นงไม่นอนแล้วก็ได้ว่ะ หงุดหงิดฉิบหายผมลุกออกจากเตียงด้วยสภาพหัวฟูตายังไม่เปิดเต็มที่เดินไปกระชากประตูแล้วออกไปที่ห้องของชฎาที่กำลังอ้วกเสียงดังสนั่นตั้งแต่เช้าด้วยความรำคาญ
!!“ไอ้เธียร...”“...”ครับ...ไอ้เธียร คนที่ผมเห็นอยู่ในห้องหมอตอนนี้คือไอ้เธียร มันคือเพื่อนสนิทของผมตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยด้วยกัน ซึ่งตอนนี้ก็ยังเป็นเพื่อนที่สนิทกันเหมือนเดิม แต่ที่ผมตกใจมันเนี่ยหนึ่ง...ผมตกใจที่เห็นมันอยู่ที่นี่สอง...ผมงงว่าแม่งมาอยู่ที่นี่ได้ไง เพราะแม่งไม่ใช่หมอไงแต่..







