บทที่ 10

@โซฟาห้องรับแขก

"..."

"..."

หลังจากที่เราสองคนเดินออกมานั่งที่โซฟาข้างนอกแล้ว ความเงียบก็เข้ามาปกคลุมเราทั้งสองคนให้นั่งนิ่งแล้วเงียบกันจนฉันนึกว่ากำลังนั่งสมาธิกันเสียอีก เพราะต่างคนก็ต่างเงียบไม่มีใครพูดอะไรออกมา

โดยเฉพาะฉันที่เงียบใส่เขาแบบไม่มองหน้าของเขาเลย แต่ตฤณเขากลับใช้สายตาจ้องหน้าของฉันตาไม่กะพริบเลยละ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะจ้องอะไรฉันนักหนา สงสัยอยากโดนหนามทุเรียนกระแทกหน้ามั้ง

"ฉันว่าเราควรมาทำข้อตกลงในการอยู่ร่วมกันให้เกิดความสันติสุข"

ข้อตกลง เหอะ ฉันละเกลียดไอ้คำว่าข้อตกลงที่ออกจากปากเขามากเลย เพราะไอ้คำว่าข้อตกลงนี้แหละที่ทำให้ฉันกับเขาต้องมาลงเอยแบบนี้

ย้อนไปเมื่อหกเดือนที่แล้วที่ทุกคนทราบคร่าวๆหน่อยละกัน คือเราสองคนมีความสัมพันธ์กันแบบone nigth stand คือได้กันครั้งเดียวแล้วจบใช่ไหม แต่มันไม่ใช่ครั้งเดียวจบไง มันมีหลายๆ ครั้ง แล้วเพราะไอ้หลายๆ ครั้งนี่แหละที่ทำให้เขาเอ่ยปากถูกใจฉันแล้วขอทำข้อตกลงกับฉัน

แล้วฉันเองที่ตกงานก็บ้าบิ่นผสมความโง่เขล่าแบบลิมิเตดอิดิชั่นมากที่ไปตอบตกลงกับเขาเพราะอย่างน้อยๆทุกๆเดือนฉันก็ได้เงินจากเขามาจ่ายค่ากองทุนที่กู้ยืมตอนเรียนมาไง

แต่สุดท้ายเป็นไงละได้เลือดเนื้อเชื้อไขของเขามาอยู่ในท้องเลย

"ข้อตกลงอะไร" ฉันถามเขาเสียงแข็งในขณะที่สายตาก็มองอย่างอื่นไปเรื่อย

ใช่ ฉันไม่อยากมองหน้าคนใจร้ายอย่างเขา มองแล้วรู้สึกอยากลุกขึ้นไปฟาดนิ้วทั้งห้าใส่แก้มของเขาให้หน้าสั่นไปถึงแกนสมองเลย เพราะยังรู้สึกโมโหไม่หายที่เอาทุเรียนฉันไปทิ้ง

"ต่อไปนี้ฉันจะไม่ทิ้งให้เธออยู่ที่ห้องคนเดียว จะดูแลเธออย่างดี ส่วนเธอก็ต้องอยู่ที่นี่กับฉันจนกว่าเพื่อนเธอจะมารับไปดูแลต่อ ส่วนเรื่องของกิน ฉันยอมให้เธอกินก็ได้แต่ไม่ใช่ห้องของฉัน"

เดี๋ยวนะ ฉันขอกดหยุดstopแล้วreplayอีกครั้งได้ไหม เขาบอกว่าจะไม่ทิ้งให้ฉันอยู่คนเดียวและจะดูแลฉันอย่างดีแถมยังยอมให้ฉันกินของมีกลิ่นที่เขาไม่ชอบอย่างทุเรียนได้ใช่ไหม

อะไร...ทำให้เขาพูดประโยคพวกนี้ออกมา นี่เขาลืมไปแล้วเหรอว่าเมื่อห้านาทีที่แล้วเขาเพิ่งทำร้ายความรู้สึกของฉัน เขาเพิ่งแสดงใบหน้าเทวรูปมารใส่ฉัน เขาเพิ่งทำให้ฉันโกรธโมโหจนเสียน้ำตาอะ

แล้วดูสิ่งที่เขาบรรเลงออกมาตอนนี้สิ ช่างเสนาะหูจริงๆ แต่ไม่เป็นไร ฉันจะตีมึนทำเป็นเฉยๆละกัน อยากรู้เหมือนกันว่าไอ้หน้านิ่งๆที่จ้องฉันอยู่ตอนนี้กำลังคิดจะทำอะไร

"ไม่ใช่ห้องของนายแล้วห้องของใคร"

"ลานข้างล่าง คอนโดฉันมีที่ไว้สำหรับไปนั่งกินของมีกลิ่นแรงอย่างเช่นทุเรียน ฉันจะลงไปนั่งเป็นเพื่อนเธอถ้าวันไหนเธออยากกิน"

หืม~ ลงไปนั่งเป็นเพื่อน?

"ถ้าฉันอยากกินตอนตีหนึ่งตีสองนายก็จะตื่นลงไปนั่งเป็นเพื่อน รอฉันกินทุเรียนเหรอ"

"อืม"

เหอะ ช่างเป็นเรื่องที่น่าแปลกจริงๆ แต่ก็แอบทำให้ฉันพอใจอยู่นะ งั้นวาปไปที่คำถามสำคัญเลยละกัน

"แล้วทุเรียนฉันจะเก็บไว้ที่ไหน" ก็ในเมื่อตู้เย็นมันมีตู้เดียวแล้วฉันก็ต้องใช้ร่วมกับเขา แล้วถ้าซื้อทุเรียนมาฉันจะเก็บไว้ที่ไหนละ

"เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันซื้อตู้เย็นแยกให้เฉพาะ แล้วฉันก็จะเป็นคนกำหนดว่ากินได้ไม่เกินสี่พูต่อหนึ่งสัปดาห์ด้วยเพราะเมียไอ้เธียรบอกว่าห้ามกินเยอะ"

ดูจริงจัง ดูเป็นการเป็นงาน ดูเหมือนจะเป็นห่วงฉันแล้วก็มีความไม่อยากให้ฉันกินทุเรียนเยอะ นี่เขาเกิดยอมรับและเป็นห่วงลูกในท้องของฉันแล้วเหรอ หรือยังไง ฉันงง

"..."

"...ก็ได้ ตกลงตามนั้น" หลังจากที่ฉันนั่งเงียบอยู่สักพักเพราะกำลังใช้สมองไตร่ตรองอยู่ว่าจะเอายังไงดี สุดท้ายฉันก็ตอบตกลงเพราะขี้เกียจมานั่งคิดมากให้ปวดหัว ตฤณก็เลยพูดพร้อมทำท่าจะลุกขึ้นจากโซฟา....

"อืม ไปนอนได้แล้วคนท้องนอนดึกไม่ดีเธอไม่รู้หรือไง" รู้สิ ทำไมจะไม่รู้ ฉันก็ทำการบ้านมาเหมือนกันนะแต่ที่นอนดึกแล้วต้องออกมานั่งกินทุเรียนตอนดึกๆ เนี่ยก็เพราะลูกของเขานั้นแหละ

"รู้แต่หิว นอนไม่หลับก็เลยต้องออกมาหาอะไรให้ลูกนายกินไง" ใช่ค่ะ เพราะเจ้าตัวแสบในท้องฉันนี่แหละที่แผลงฤทธิ์ให้ฉันต้องลุกออกไปกิน

"เหรอ ดื้อน่าดูเลยอะดิ" ดื้อมากแล้วก็น่าจะแรงได้พ่อด้วย

"ไม่ใช่แค่ดื้อเฉยๆ แต่ยังแผลงฤทธิ์ให้ฉันเก่งอีกด้วย ไม่รู้ว่าฉันจะหายแพ้ท้องตอนไหน ฉันอยากออกไปหางานทำกับคนอื่นเขาใจจะขาดแล้ว"

ใช่ ฉันอยากทำงานจริงๆ นะ ฉันอยากให้อาการแพ้ท้องของฉันหายสักที เพราะฉันจะได้ไปสมัครงานแล้วมีเงินเก็บไว้เป็นทุนให้เจ้าตัวแสบตอนคลอดออกมาด้วย เพราะเงินที่ฉันได้จากตฤณตอนเป็นเด็กของเขามันริบหรี่เต็มทีแล้วเนื่องจากฉันเอาไปจ่ายหนี้สินตอนที่ยืมเขามาด้วย

ไม่ได้ลืมใช่ไหมว่าฉันน่ะเป็นเด็กกำพร้าและฉันก็ไม่มีทุนมากพอที่จะเรียนหนังสือสูงๆ ด้วย ฉันก็เลยต้องกู้ทั้งนอกระบบแล้วก็ในระบบเพื่อให้ตัวเองได้เรียน

แต่พอจบมาฉันก็ทำงานได้แค่สองปีกว่าๆ ฉันก็ต้องลาออกเพราะแฟนที่คบมาตอนปีสามเขาหึงฉันกับพี่ที่ทำงานก็เลยให้ฉันลาออก พอไปสมัครงานที่ใหม่ฉันก็ทำงานได้หนึ่งปีก็เกิดปัญหาเดิม ฉันก็ต้องลาออกอีก แต่พอฉันลาออกมาอยู่ห้องเฉยๆ แฟนเก่าฉันก็ดูเหมือนจะเปลี่ยนไป

เขานอกใจฉัน ใช่ค่ะ เขานอกใจฉัน และนั่นแหละคือสาเหตุที่ทำให้ฉันเมาหัวราน้ำจนได้เสียกับตฤณ

เล่ามาซะเยอะเลยเข้าเรื่องต่อเถอะ เพราะตอนนี้พ่อของเจ้าตัวแสบเขากำลังทำหน้าขมวดคิ้วเป็นปมใส่ฉันแล้ว

"ทำงานอะไร ท้องอยู่นายจ้างที่ไหนเขาจะรับ"

"ท้องก็ทำงานได้เถอะ และมันก็ต้องมีนายจ้างที่อยากรับคนท้องแบบฉันทำงานด้วย"

"ไม่ต้องทำ อยู่ที่ห้องฉันเฉยๆก็พออยากได้อะไรก็บอกฉันเอา"

"นายจะบ้าเหรอ ถ้าฉันไม่ทำงานแล้วจะเอาเงินที่ไหนเลี้ยงลูก เลี้ยงเด็กคนหนึ่งมันต้องใช้เงินเยอะนะ นายไม่รู้เหรอ"

"ก็ไหนเธอบอกว่าเด็กในท้องของเธอเป็นลูกของฉัน ถ้าเป็นลูกของฉันก็ไม่ต้องออกไปทำงานให้ลำบาก อยู่เฉยๆ ฉันรับผิดชอบทุกอย่างเอง”

อะไรของเขาเนี้ยทำไมต้องใส่อารมณ์ทำหน้าโมโหแบบนั้นด้วยเล่า ฉันแค่อยากมีรายได้เป็นของตัวเองไหมล่ะ แล้วอะไรนะลูกในท้องของฉันเป็นลูกของเขา อยู่ดีๆ ก็ยอมรับง่ายๆ ซะงั้น

“ฉันแค่อยากมีรายได้เป็นของตัวเอง” ฉันบอกเขาที่ลุกขึ้นยืนตอนไหนไม่รู้

“ไม่ต้องมี ฉันบอกแล้วว่าจะรับผิดชอบเองแค่เธอต้องมารับหน้าที่อุ้มลูกของฉันที่แผลงฤทธิ์ใส่เธอตอนนี้ก็หมดแรงแล้ว แล้วจะเอาแรงที่ไหนไปทำงานให้คนอื่นเขา ไม่ไหวแล้วยังไม่เจียมตัวอีก"

"จึ๊ นี่นายด่าฉันเหรอ?"

"ใครด่าเธอ ฉันรำพึงรำพันกับตัวเองต่างหาก ไปนอนได้แล้ว...ฝันดี"

พูดจบตาบ้าตฤณก็เดินล้วงกระเป๋ากางเกงตัวเองเข้าไปในห้องนอนอย่างสบายใจ ก่อนจะใช้เท้าดันประตูดังปัง ส่วนฉันที่มองตามหลังเขาตลอดจนสุดสายตาก็ได้แต่นั่งทำปากบ่นขมุบขมิบอย่างหมั่นไส้คนเดียว ก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินเข้าห้องนอนตัวเองที่อยู่ติดกับห้องของเขาอีกคน

เฮ้อ~ สู้กับอาการแพ้ท้องว่าเหนื่อยแล้ว แต่สู้กับความรู้สึกตอนนี้เหนื่อยกว่า สับสนวุ่นวายไปหมด