BYE NIOR I

ตอนที่ 1

BYE NIOR I

4 เดือนต่อมา

Let’s Go Hotel

“เสร็จแล้วไปต่อในเมืองป้ะ” ริชชี่สวมชุดสูทชมพูบานเย็นผูกไทด์หูกระต่ายตามธีมงานฉลองการเรียนจบตะโกนถามกลุ่มเพื่อนในสาขาที่นั่งร่วมโต๊ะในงาน BYE NIOR

“ใครไปบ้าง” จอยที่กำลังกรึ่มๆ จากเครื่องดื่มที่แอบนำเข้ามาดื่มในงานถามขึ้นเสียงดังจนเพื่อนโต๊ะข้างๆ ยกมือขึ้นร่วมเพื่อบอกว่าจะไปเที่ยวต่อด้วย

“กูว่าไปทั้งสาขาอะ งั้นเจอกันที่ G นะ ร้าน G ที่เป็นผับนะพวกมึง ไม่ใช่ G ร้านส้มตำ ดีลนะพวกมึงอะ” ริชชี่นัดหมายเพื่อนทุกคนที่ตอนนี้กำลังเก็บของเตรียมตัวไปต่อ

“ไม่ไปได้ป้ะ กูรู้สึกมึนๆ อะ ไปส่งกูที่หอแล้วมึงไปต่อได้มั้ย” เจสซี่กระซิบถามริชชี่ที่กำลังเม้าท์มอยออกรสกับเพื่อนโต๊ะข้างๆ

“อิถ้ำ นานๆ ทีมึงจะออกจากจำศีล ไปกับเพื่อนหน่อยเถอะ เดี๋ยวให้ไอบาสขับรถให้ มันไม่แดกแต่ก็ยังไปดูแลเพื่อนเลย มึงอะควรไปที่สุด เรียนจบก่อนเพื่อนอกหักแล้วเทเพื่อนไปจำศีลเนี่ย” ริชชี่ตอบเสียงดังจนชายร่างสูงสวมเชิ้ตชมพูอ่อนกับกางเกงเข้ารูปที่ถูกเอ่ยถึงได้ยินจึงเดินตรงมาหา

“เจสซี่เมาแล้วเหรอ ให้เราไปส่งที่หอก็ได้นะ” บาสยิ้มใจดีเสนอ

“เนี่ย ทำไมชีวิตแม่งมีแต่คนหน้าตาดีเข้ามาตามใจตลอด ทำไมไม่ใช่กูละบาสที่มึงจะใจดีด้วยอะ” ริชชี่โวยวายเสียงดัง ทำให้เพื่อนในสาขาหันมองยังบาสที่กำลังหยิบเก้าอี้ว่างมานั่งข้างๆ เจสซี่ที่กำลังยิ้มตอบรับความใจดีของเขาอยู่

“บาสอย่าไปตามใจมัน มึงตามใจมันจนจะเสียคนแล้ว” น้ำสวมจั๊มสูทเปิดไหล่สีชมพูตบไหล่บาสเบาๆ

“รู้งี้ขับรถมาเองดีกว่า ไม่น่าเชื่อใจพวกมึงเลย” เจสซี่มุ่ยหน้าบ่นพึมพำ

เธอไม่อยากไปไหนต่อแล้ว จะเรียกว่าเป็นอินโทรเวิร์ตก็ว่าได้ เธอเป็นคนโลกส่วนตัวสูง ชอบการอยู่ในที่เดิมๆ ชอบทำกิจกรรมที่ใช้พลังงานน้อยๆ และไม่ค่อยชอบไปในที่ที่มีกลุ่มคนเยอะ แต่หากจำเป็นต้องไปก็สามารถปรับตัวเข้ากับสถานการณ์ได้ เพียงแค่ต้องใช้พลังกายพลังใจมากเพิ่มขึ้นจนบางครั้งการออกไปพบปะผู้คนเยอะๆ ในเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมงก็ทำให้เธอเหนื่อยล้าประหนึ่งไปวิ่งมาราธอน

“ถ้าเจสซี่ไม่อยากไป เดี๋ยวเราขับไปส่งก่อนแล้วก็ค่อยขับไปที่ G Club ก็ได้นะ ยังไงวันนี้เราก็เป็นคนไปรับพวกเธอมาอยู่แล้วต้องไปส่งให้ครบทุกคน” บาสดื่มน้ำอัดลมสีน้ำตาลในแก้วก่อนวางไว้ที่โต๊ะ

“อิเจสอย่าเรื่องมาก มึงเรื่องมากบาสก็ลำบากมาก เรียนมาด้วยกันตั้งนานอิห่า จะให้มันลำบากตลอดจนวินาทีรับปริญญาเลยมั้ย” ริชชี่ดึงเก้าอี้มานั่งข้างๆ ทั้งสอง ก่อนดึงน้ำมานั่งตักตัวเองเพราะเก้าอี้รอบข้างทุกคนนั่งเต็มแล้ว

“บาสไม่ลำบากในวันรับปริญญาแน่นอนค่ะ เพราะกูจะไม่รับปริญญา” เจสซี่แลบลิ้นใส่เพื่อน

“อ้าว ครอบครัวเจสซี่ไม่ว่าเหรอ” บาสถามอย่างสงสัย เขารู้ว่าเพื่อนสาวที่น่ารักปนเซ็กซี่ตรงหน้าเป็นคนโลกส่วนตัวสูงมากและไม่ชอบอยู่ในที่ที่คนเยอะเสียเท่าไหร่ แต่ว่าเขาก็รู้เช่นกันว่าครอบครัวของทางเจสซี่นั้นค่อนข้างเข้มงวดกับเรื่องการเรียนมากเป็นพิเศษ และคุณพ่อของทางเจสซี่เคยชวนเขาคุยเรื่องเกี่ยวกับการรับปริญญาว่าอยากหอบช่อดอกไม้ใหญ่มาให้ลูกสาวคนโปรด พอได้ยินว่าเธอจะไม่รับเลยทำให้เขาแปลกใจไม่น้อย

“ไม่ว่า ที่บ้านเราพี่ชายก็ไม่ได้รับเพราะว่าใช้งบในการรับเยอะน่ะ แต่ว่าคงตัดครุยไปถ่ายรูปกับเพื่อนๆ อยู่นะ” เจสซี่ยิ้มตอบก่อนจิ้มฝรั่งบนโต๊ะอาหารกินและยื่นให้เพื่อนอีกสองคนที่มองอยู่

“แล้วเจสซี่อยากรับหรือเปล่าอะ” บาสถามอ่อนโยน หากเจสซี่ให้เหตุผลเรื่องของค่าใช้จ่าย เขาก็เข้าใจ เธอไม่ได้ขอเงินจากทางบ้านตั้งแต่เรียนปี 2 เพราะสามารถหาเงินส่งตัวเองเรียนได้จากการทำงานอดิเรกที่เธอรัก พร้อมทั้งตั้งใจเรียนคณะบริหารธุรกิจเพื่อนำความรู้ไปต่อยอดธุรกิจของครอบครัวอีกด้วย ใบหน้าคมยกยิ้มชื่นชมความเก่งและแกร่งของคนตรงหน้าอย่างเผลอตัว

“ถ้ามันตอบว่าอยากก็คงจะออกเงินค่าต่างๆ ให้สินะคุณชายบาส” ริชชี่แซวหนุ่มหน้าตาดีที่นั่งมองเพื่อนสาวพราวเสน่ห์ของพวกเขาด้วยแววตาห่วงใยอย่างจริงจัง

“กูก็ว่างั้นอ่ะ ออกให้เราบ้างดิ บาสเพื่อนรัก” น้ำยิ้มหวานให้คนร่างสูงหนึ่งกรุบก่อนเคี้ยวฝรั่งที่เจสซี่ยื่นให้

“ไม่อยากรับอะ มันร้อน คนเยอะ เราไม่ชอบ แค่มางานนี้ก็จะเป็นลมแล้ว แต่ว่ายังไงก็ไม่แน่หรอก บางทีที่บ้านอาจจะเสียงแตกแล้วต้องรับก็ได้ ฮ่าๆ” เจสซี่หัวเราะเมื่อคิดถึงเวลาครอบครัวเถียงกันแล้วมักจะได้ผลลัพธ์เป็นสิ่งที่ไม่ได้คาดคิดเสมอ

“บ้านอิเจสผีเข้าผีออกแบบมันนั่นแหละ ตอนปี 1 บอกจะเรียน 4 ปี ไปๆ มาๆ ดันลงเรียนแบบเต็มลิมิตหน่วยกิตจนเหลือไม่กี่วิชาให้เก็บปี 4 เลยจบ 3 ปีครึ่ง ได้นอนทำงานฟรีแลนซ์จนเราเรียนจบเนี่ย บาสว่ามันปกติมั้ยล่ะ” ริชชี่กระชับกอดน้ำเพื่อไม่ให้เพื่อนหล่นจากตัก

“จริงๆ ก็ดูเป็นครอบครัวสนุกดีนะ ยังจำตอนไปกินข้าวกับครอบครัวเจสซี่ตอนปี 2 ได้อยู่เลย ที่พี่ชายเจสซี่เถียงเรื่องพริกน้ำปลากับน้ำปลาพริกกับเราทุกคนอะ” บาสหัวเราะเล็กน้อยเมื่อคิดถึงเหตุการณ์ชุลมุนบนโต๊ะอาหารวันนั้น

“บาสสสส อะไรที่เป็นอิเจสคือมองดี มองถูกทุกอย่างไปหมดเลยนะ” น้ำลากเสียงเรียกชื่อก่อนกอดอกมองบน

“ยังไง ยังไง มึงสองคนนี่ยังไงกันแล้วนะ” จอยที่เห็นเพื่อนทั้งสี่รวมกลุ่มนั่งกันจนเป็นจุดสนใจของเธอเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ก็ไม่ยังไงนิ” เจสซี่ยักไหล่

“เมื่อไหร่พวกมึงจะได้กันนะ พวกกูลุ้นจนฉี่แตกไปร้อยรอบละก็ยังเป็นเพื่อนกันอยู่ได้” จอยทิ้งตัวกอดไหล่เจสซี่ที่นั่งอยู่

“ก็เป็นเพื่อนกันนี่แหละ จอย ไหวมั้ยเนี่ย ไปต่อไม่น่าได้แล้วแหละมั้ง” เจสซี่ประคองจอยที่เหมือนกำลังจะล้มไว้

“โอ้โฮ ระดับกูละปะ ไม่มีเมาโว้ยย จะไปต่อกันยัง ใครจองไว้อะ G Club” จอยหรี่ตาทำเสียงอ้อแอ้แอ๊บแบ๊ว

“ไหวแน่นะจอย” เจสซี่ถามย้ำเพื่อความมั่นใจเมื่อพบว่าเพื่อนสาวแก้มแดงขึ้นด้วยฤทธิ์เครื่องดื่มที่ไม่รู้ว่าดื่มไปมากแล้วเท่าไหร่

“ไหวแน่นอน ดูแลตัวเองเถอะนะเพื่อน” จอยเอื้อมมือเรียวหยิกแก้มนวลของเพื่อนสาวอย่างเอ็นดู

“จองไว้ชื่อกู มีคนจองไว้ให้แล้วไม่ต้องห่วง” ริชชี่ตอบ จอยพยักหน้ารับทราบก่อนกอดคอกับเพื่อนที่ยืนรออยู่เพื่อไปยังที่นัดหมายต่อไป

“ดีนะที่อาจารย์กลับหมดแล้ว ไม่งั้นเห็นอิเกียรตินิยมเป็นนังลำยองคงปวดหัวอะ” น้ำถอนหายใจก่อนลุกขึ้นจากตักริชชี่

“สรุปเอาไงคุณนาย ตอนนี้คือทุกคนจะไปรอที่ G Club ครบแล้วเนี่ย เหลือมึงเนี่ยอิถ้ำ” ริชชี่ถามเจสซี่ที่ยังคงนั่งกินฝรั่งอยู่

“เออ อิเจสเสื้อคลุมมึงที่ให้หลานรหัสกูยืมใส่ น้องทักมาบอกว่าลืมคืนแล้วกลับไปแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้เอามาคืนให้นะ” หลังจากน้ำตอบแชตเสร็จจึงเงยหน้าบอกเพื่อนสาวที่ขมวดคิ้วครุ่นคิดจริงจัง

“ถ้าเจสซี่ปวดหัวเวลาเจอคนเยอะๆ เดี๋ยวเราไปส่งริชชี่กับน้ำก่อนแล้วค่อยมาส่งเจสซี่ก็ได้นะ” บาสปรับข้อเสนอให้หญิงสาวตรงหน้าเมื่อเห็นว่าเธอกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ตัดสินใจอย่างลำบาก

‘เฮ้อ พระเอกมากพ่อคุณ คงต้องไปสินะ’

“ไม่เป็นไร นานๆที เดี๋ยวเราไปเปิดหูเปิดตาหน่อยก็ได้” เจสซี่ยิ้มตอบเพื่อนชายร่วมสาขาที่ใครๆ ก็ต่างรู้ว่าเขาเคยรุกหน้าจีบเธอชัดเจน ถึงแม้ว่าจะถูกขีดเส้นสถานะเพื่อนไว้ให้ แต่เขายังคงเป็นเพื่อนที่ดีและดูแลเธอดีเสมอ

“ก็แค่นั้น!” ริชชี่และน้ำพูดพร้อมกันอย่างดีใจที่สามารถลากคนที่ชอบหนีไปสิงอยู่ห้องคนเดียวออกไปเที่ยวกับพวกเธอได้สำเร็จ

‘ยิ้มหน้าบานอะไรขนาดนั้นอะพวกนี้’