Kabanata 5

Malamig na tiningnan ni Gideon ang pinsan. “Let’s go. I have a lot of things to do. I don’t want to waste my time.”

At walang kahit anong dagdag na salita, tumalikod si Gideon at naglakad palayo. Naiwan ang lahat na nakatulala — lalo na ang mga empleyadong nakasaksi sa buong pangyayari.

Ang isang Gideon Isaac Revamonte… hindi nagalit? Hindi sumigaw? Hindi umiwas na para bang may sakit sa babaeng lumapit at humalik sa kaniya?

Isang himalang hindi pa nila nakikita kailanman.

Si Drew, ang sekretarya—slash—pinsan ni Gideon, ay halos hindi gumalaw sa kinatatayuan niya. Ito ang unang beses na nakita niyang hindi nag-react nang masama ang pinsan niya sa isang babaeng lumapit at nagnakaw ng halik sa kaniya. Kadalasan, kahit ilang pulgada pa lang ang pagitan ay nag-iinit na agad ito sa galit.

Sa totoo lang, kaya halos 70 percent ng empleyado nila ay puro lalaki ay dahil ayaw ni Gideon na malapitan siya ng mga babaeng sumusubok na umeksena o magpa-cute sa kaniya. Dahil kapag babae ang lumalapit, madalas ay nagwawala siya sa inis o hindi naman kaya’y iniinsulto ang mga ito sa harap ng marami. Kaya iilang empleyada na lang ang natira, mga babaeng walang balak lumapit o humirit sa CEO. Pero ngayon… wala man lang siyang sinabi. Wala ring galit. Nakakatindig-balahibo sa pagkakaiba.

Napakurap si Drew, saka unti-unting bumalik sa sarili. Sinamaan niya ng tingin si Yvee, ng tinging para bang kasalanan nito kung bakit nag-iba ang ugali ng pinsan niya kahit ilang segundo lang, at saka siya napasimangot. Hindi man lang niya kinailangang magsalita. Sapat na ang hitsura niyang parang sinasabi: "Ano bang ginawa mo at hindi nagalit ang pinsan ko?"

Mabilis na sumunod si Drew kay Gideon, na parang takot na takot na baka may mangyaring kakaiba ulit. Nang makalapit siya sa pinsan niya ay agad siyang nagsalita, bahagyang hinihimay ang bawat salita.

“Kuya… naalala ko na pala kung sino ang babaeng ’yon.”

Agad na tumigil si Gideon sa paglalakad at lumingon. Diretso ang tingin niya kay Drew. “Who is she?”

Napakurap si Drew. May kakaiba. May interes sa boses ni Gideon — isang bagay na hindi niya inaasahan kailanman. Hindi ito galit. Hindi rin irita. Iba. Parang… gusto nitong malaman ang tungkol sa katauhan ng babaeng iyon. At para sa kaniya halos imposibleng mangyari iyon. Mabilis niyang pinilig ang ulo at iwinawaksi ang mga naiisip niyang hindi naman kailangan.

“She’s Yvangeline Alejado,” panimula ni Drew. “Anak siya ng business tycoon na si Edwin Alejado. Siya rin ang napabalitang ikakasal kay Mr. Geronimo Ong seven years ago… pero nakipag-hook up daw siya sa isang estranghero bago ang kasal. Nabuntis siya, kaya hindi natuloy ang wedding.”

Nakita ni Drew kung paano bahagyang kumunot ang noo ni Gideon, pero hindi dahil sa galit kung hindi dahil sa kuryosidad.

“At kahit wala raw tulong mula sa lalaking nakabuntis sa kaniya,” patuloy ni Drew. “Itinuloy niya ang pagbubuntis. She raised the kid alone.”

“She kept the kid and ditched the guys?” bulong ni Gideon. Para bang hindi niya sinasadyang sabihin iyon nang malakas.

Hindi man nagpakita ng emosyon ang mukha ni Gideon pero sa loob-loob niya ay may gumuhit na paghanga. What a bold move. At unti-unting humigpit ang hawak niya sa strap ng bag ng kaniyang anak habang naglalakad sila palayo.

Hindi alam ni Drew kung bakit, pero may kutob siyang hindi pa tapos ang koneksyong iyon.

~~~

“Mommy!” sigaw ni Atticus bago mabilis na tumakbo papunta kay Yvee. Hinawakan niya ang kamay ng kaniyang ina na halatang nagulat at nag-aalala.

“Sweetie,” malambing na tugon ni Yvee habang marahang hinihimas ang buhok ng kaniyang anak. Pagkatapos noon, bigla siyang humarap kay Ereena — malamig at diretso ang tingin. “Really, Ereena? Gan'yan ka pa rin ba ka-papansin? Alam kong sinadya mong itulak ako.”

Agad na kumunot ang noo ni Ereena. Pilit niyang ipinapakitang inosente siya. “Of course not! Hindi ko alam ang sinasabi mo.”

Umangat ang isang kilay ni Yvee, hindi pa rin siya natitinag. “Kapag hindi mo pa ako tinigilan… sisiguraduhin kong may kalalagyan ka, Ereena. I already had enough of your crazy antics. At maniwala ka, hindi mo gugustuhin kapag ako na ang gumanti.”

Nanlaki ang mga mata ni Ereena. Nawala ang tapang niya kanina at napalitan iyon ng halatang takot, kahit pa pilit niyang itinatago. “W-What? I don’t know what you’re talking about!” nauutal na sambit niya sabay ngiti nang pilit. “I-I need to go. M-May importante pa akong appointment ngayon. Ciao!”

Hindi na naghintay ng sagot si Ereena at halos nagmamadali siyang tumalikod. Parang hindi siya makahinga hangga’t hindi siya nakakalayo sa kapatid niyang hindi na tulad ng dati. Hindi na ito nagpapatalo at hindi na rin naaapakan.

“Miss,” tawag ni Rechelle habang papalapit.

Napatingin si Yvee at agad siyang ngumiti nang makita niy ang dating sekretaryang nanatili sa kaniya sa lahat ng laban.

May iniabot na keycard si Rechelle. “Naiakyat na po lahat ng mga gamit niyo, ma’am. Nasa Presidential Suite po ang room niyo, sa top floor ng building.”

“Thank you,” taos-pusong sagot ni Yvee. Hindi lang basta pasasalamat iyon; may halong paghinga ng maluwag. Kahit gaano kadilim ang pinagdaanan niya, may mga taong tulad ni Rechelle na hindi siya iniwan. Hinawakan niya sandali ang braso nito, banayad. “Ipagpatuloy mo pa rin ang paghahanap sa anak ko, please. Kapag may balita… kahit anong balita… agad mo akong kontakin.”

Tumango si Rechelle, seryoso ang mukha. “Got it, ma’am.”

Habang tumatango si Rechelle, ramdam ni Yvee ang tibok ng puso niya — palaging mabigat, palaging may bitbit na pangungulila. Hindi siya susuko. Hindi siya titigil. Kahit maubos ang kayamanan niya, kahit ilang taon pa ang lumipas, kahit pagod na ang katawan at puno na ng peklat ang puso niya ay ipagpapatuloy niya ang paghahanap sa anak niyang nawala. At ngayong nasa Pilipinas na siya, mas lalong tumibay ang loob niya. Mas malapit na siya kaysa dati. At hindi iyon kayang baguhin ng kahit sino.

“Let’s go, sweetie,” bulong ni Yvee kay Atticus bago sila tumungo sa elevator. Dala niya ang pag-asang unti-unti nang gumagalaw ang kapalaran nila.

Pagdating nila sa top floor ay agad na binalingan ni Yvee ang anak.

“Atty, bibili lang si Mama ng pagkain, ha. Pero ngayon, pasok muna tayo sa room natin para makaligo at makapagbihis.” Hinaplos niya ang ulo ni Atticus na tahimik lang mula pa kanina.

Nasa tapat na sila ng Presidential Suite nang mapansin ni Yvee ang ilang empleyadong babaeng nagmamadaling naglalakad. Hila-hila nila ang mga branded na damit, laruan, at iba’t ibang mamahaling gamit papasok sa kuwartong katapat ng room nila. Habang nag-uusap-usap, hindi niya napigilang marinig ang ilang piraso ng usapan.

“Sabi ni Mr. Revamonte, siguraduhin niyo raw na top quality ang lahat. Ayaw niyang may kulang para sa anak niya.”

“Natural. Hindi naman basta-basta si Sir Gideon.”

Napatingin lang si Yvee sandali, pero mas abala ang isip niya sa pagod at gutom. Iba naman si Atticus. Kanina pa ito tahimik, mas tahimik pa kaysa sa normal.

Sa murang edad ni Atticus, halata ang pagiging matalino at mas mature niya kaysa sa ibang bata. At mula nang makita niya kanina ang batang hawak ni Gideon, may kung anong bigat na hindi niya maipaliwanag. Hindi niya iyon binabanggit sa kaniyang ina, pero hindi iyon mabura sa isip niya.

Biglang klik. Bumukas ang pinto ng katapat nilang kuwarto.

Napapitlag si Atticus at lalo siyang natigilan nang may batang lumabas mula roon. Nakasuot ito ng malinis na puting roba, basa pa ang buhok at halatang bagong ligo. At sa pag-angat ng ulo ng bata, nagtagpong muli ang mga mata nila. Pareho silang napatigil. Parehong nanlaki ang kanilang mga mata. Pareho silang hindi makapaniwala. Dahil para silang dalawang repleksyon. Magkamukhang-magkamukha sila! Para bang tinitingnan ni Atticus ang sarili niya sa ibang bersyon.

At sa ilang segundong iyon ay sobrang tahimik. Ni hindi makahinga si Atticus. At ang batang nasa tapat niya, tila ganoon din.

Dalawang batang hindi alam kung bakit biglang kumirot ang dibdib nila na para bang may bahaging dati nang sa kanila at ngayo’y biglang nasa harap nila.

“Mommy!” tawag ni Atticus habang hinahatak-hatak ang laylayan ng blazer ni Yvee. “I saw someone who looked like me.”

Napatingin si Yvee sa anak, kunot-noo pero kalmado. “Anak, gutom ka lang. Kanina ka pang hindi kumakain, kaya kung anu-ano na ang—”

“Mommy, hindi,” mariing putol ni Atticus, kita ang seryoso at kakaibang pagkailang sa mga mata niya. Itinuro niya ang katapat na pinto ng silid nila. “Doon po, mommy. He looked like me. Same face… same eyes.”

Napalingon si Yvee sa direksyong itinituro ng anak. Nanlamig ang batok niya. Saglit siyang napalunok. Pinilit niyang ibalik ang kontrol sa kaniyang sarili pero kinakabahan siya sa sinasabi ng anak niya. “Atticus, maybe nag-iimagine ka lang—”

Pero umiling ang bata, mariin, halos nanginginig ang maliit na kamay na nakaturo pa rin sa pinto. “No, mommy… I’m sure. I saw someone who has the same face as mine.”