LOGINNaiwan si Yvee mag-isa. Huminga siya nang malalim at muling tumingin sa mga sangkap sa harap niya. Sa pagkakataong iyon, mas gumaan ang pakiramdam niya. Walang pressure, walang nagmamadali. Siya lang, ang kusina at ang simpleng almusal na gusto niyang ihanda. “Kaya ko ‘to,” bulong niya ulit, this time mas sigurado na.Tahimik ang kusina maliban sa mahinang tunog ng mantikang kumukulo sa kawali. Maingat na binasag ni Yvee ang itlog, sinigurong buo ang pula bago ito dahan-dahang inilapag sa gitna ng init. Sumunod niyang inilagay ang bacon, agad kumalat ang amoy nito sa buong kusina—mainit, maalat, at nakakagutom.Saglit na napangiti si Yvee habang inaayos niya ang apoy. ‘Ganito pala ‘yon,’ isip niya. Hindi niya akalaing napakasaya sa pakiramdam na maipaghanda niya ang mga anak niya ng almusal. Akala niya hanggang panaginip na lang na maiipaghahanda niya ang dalawa. Dahil napakaliit ng tsansang mahanap niya si Atlas dahil dead end parati ang imbestigasyon tungkol sa pagkawala nito.Hind
“Anong gusto niyong kainin?” mahinahong tanong ni Yvee habang pinagmamasdan ang kambal.“I want eggs and bacon, mommy,” mabilis na sagot ni Atticus, sabay ngiti. Napahawak pa siya sa tiyan, halatang nagugutom na.“I want a sunny side up egg, tapos toast… saka apple rin po, mommy,” dagdag naman ni Atlas sa mas mahinang tinig, halos kabaligtaran ng sigla ng kaniyang kapatid.Napangiti si Yvee at marahang tumango. Kahit magkamukha ang dalawa, parehong may malinaw na mata at inosenteng mukha, kitang-kita pa rin ang agwat ng kanilang mga ugali. Si Atticus ay likas na madaldal at puno ng enerhiya, samantalang si Atlas naman ay tahimik, maingat kumilos, at tila laging nag-iisip. Pero kahit gano’n ay malambing ang dalalwang bata sa kaniya.“Sige, ako ang bahala sa breakfast niyo,” sabi ni Yvee habang inaayos ang kaniyang buhok. “Maghilamos at mag-toothbrush muna kayong dalawa. Mauuna na akong bumaba para makapagluto.”Tumingin si Atticus sa kaniyang mommy nang may halong pagtataka at pilyong
“I am crying because I am happy,” mahinang tugon ni Yvee, habang pinupunasan niya ang luha sa gilid ng mga mata niya. Pilit siyang ngumiti, kahit halatang nanginginig pa ang boses niya.“Huh?” Napakunot ang noo ni Atlas, halatang hindi agad naintindihan. “P’wede po ba ‘yon? You’re happy but you’re crying?”Napangiti si Yvee. Inabot niya ang buhok ng kaniyang anak at marahang ginulo iyon. “Oo, anak. P’wede ‘yon,” sabi niya. “Look at me. I’m crying… but I’m happy.”Hindi pa rin kumbinsido si Atlas. Tinitigan niya ang mukha ng kaniyang ina, para bang hinahanap niya kung saan nagtatago ang sagot. “Then why are you crying, mommy?” tanong niya, mas mahinahon na ngayon.Dahan-dahang bumaba ang kamay ni Yvee mula sa buhok ni Atlas papunta sa pisngi nito. Hinaplos niya iyon, parang sinisiguradong totoo ang batang nasa harap niya. “Kasi…” napahinto siya sandali, saka marahang ngumiti. “God granted my prayer.”Mas lalong kumunot ang noo ni Atlas. “Ano po ang pinag-pray mo?”Hindi agad sumagot si
Sa halip na pindutin ni Yvee ang answer button ay mariin niyang pinikit ang kaniyang mga mata at saka pinindot ang power. Tumigil ang pag-ring at namatay ang screen.Bandang alas otso ng umaga, ibang-iba na ang hitsura ni Yvee. Maayos na ang kaniyang buhok, nakaayos ang kaniyang damit—simple ngunit elegante. Hindi man malinaw ang lahat sa kaniya, may isang bagay siyang sigurado. Kailangan niyang makita ang mga anak niya. Ngayon na alam na ng lahat ang katauhan ng mga anak niya. Hindi na niya kailangan pang itago ang pagmamahal niya sa mga ito lalo na kay Atlas.Habang bumabyahe ang sasakyan papunta sa main mansion ng pamilya Revamonte, tahimik lamang na nakatingin sa labas ng bintana si Yvee. Dumaraan ang mga tanawin ngunit hindi niya halos napapansin. Ang nasa isip niya—ang kambal. Pagdating sa malaking gate ng mansyon, agad itong bumukas na parang inaasahan ang kaniyang pagdating.“Good morning, ma’am,” bati ng guwardiya, bahagyang yumuko.Tumango si Yvee bilang tugon. Hindi nagtaga
Nagising si Yvee sa sunod-sunod na ingay—ang matinis na alarma ng kaniyang cellphone na tila ba may sariling buhay, at ang sabay na pagkalembang ng doorbell ng kaniyang hotel room. Napangiwi siya habang pilit na inabot ang cellphone sa bedside table, halos mahulog pa ito sa sahig sa pagmamadali niyang patahimikin ang alarm.“Okay na, okay na…” bulong ni Yvee sa sarili, paos pa ang boses at mabigat ang talukap ng kaniyang mga mata.Napuyat si Yvee kakaisip sa mga nangyari kagabi. Kaya inabot siya nang madaling araw bago nakatulog. Hindi mawala-wala sa kaniyang isipan na alam na pala ni Gideon ang buong katotohanan at pinagmukha siya nitong tanga. Ngunit hindi pa roon natatapos ang istorbo. Muling tumunog ang doorbell. Napabuntong-hininga si Yvee. “Sino ba ‘yan nang ganito kaaga…” reklamo niya habang pilit na bumabangon mula sa kama. Ramdam pa ni Yvee ang lamig ng aircon na kumapit sa kaniyang balat kaya dali-dali niyang kinuha ang roba na nakasabit sa upuan at isinuot iyon. Itinali n
Nakatayo si Gideon sa may pader, bahagyang nakasandal ang balikat sa pintura, mga kamay nakabaon sa bulsa ng pantalon. Sa ekspresyon ng mukha niya—parang matagal nang naghihintay. Parang ilang oras na siyang nakatirik doon, binibilang ang bawat segundong lumilipas habang nasa loob si Yvee.Pagkakita ni Gideon sa kaniya ay agad na umayos si Yvee. Iniabante niya ang kaniyang isang paa. Bumalik siya sa orihinal na tindig.“Yvee,” tawag ni Gideon.Dalawang hakbang lang ang pagitan nila. Pero hindi agad lumapit si Yvee. Nanatili siyang nakatindig sa kinatatayuan, ang strap ng bag na nakasabit sa balikat ay mas hinigpitan pa ng kaniyang mga daliri.Sa makitid na pasilyo ng hotel, narinig ni Yvee ang mahinang ugong ng elevator sa dulo. At ang sarili niyang paghinga—mas mabilis kaysa gusto niya. Ramdam agad ang awkwardness na pagitan nila.“Uuwi na ako,” maikling pakli ni Yvee. Hindi niya kayang kausapin sa ngayon si Gideon. Lahat ng takot na nararamdaman niya ay bumabalik-balik sa isipan ni
Mabilis na tumakbo si Yvee sa hallway ng hotel. Hawak-hawak pa rin niya ang mga paper bags na may lamang mga pagkain. Halos hindi na siya makahinga ng maayos ngunit tuloy-tuloy pa rin sa pagtakbo ang mga paa niya.‘Dapat ay maging maayos ang lahat… Kailangan kong makita si Atticus. Hindi ko kakayan
Ngumiti nang malapad si Edwin na para bang nagmamalaki pa siya sa ibinalita niya. “Yes. And finally, matapos ang ilang taon, handa na siyang ituloy ang naudlot niyong kasal. Kaya maghanda ka na, Yvee. This time—” Tumigil siya saglit at tinaasan ng kilay ang kaniyang anak. “Matutuloy na ang kasal ni
Pagkasara ng pinto ng presidential suite ay lumingon si Drew sa kaliwa niya. Dapat ay nandoon pa si Atlas– nakatayo habang naghihintay sa tatay nito pero wala na ang bata. Kumino ang noo niya. “Atlas? Hey, kid? Where are you?” Walang batang lumapit kahit nakailang tawag na si Drew sa pangalan ni A
Prenteng nakaupo sa sofa sina Gideon at ang doktor. Nag-uusap sila ng seryoso. “Sa mga ganitong kaso,” paliwanag ng doktor. “May mga batang mas mabilis ang progress kapag ang nag-aalaga o nagtuturo sa kanila ay biologically related. Halimbawa, birthmother nila. Emotional connection lang ‘yon pero







