Kabanata V

Dumating ang araw na akala ko’y handa na ako, pero nang andoon na, napagtanto kong walang sinumang babae ang kailanman magiging handa sa sandaling iyon.

Madaling-araw nang magising ako sa isang kirot na parang marahang humihila sa loob ng katawan ko. Pumikit ako at huminga nang malalim, umaasang lilipas din ito tulad ng mga nakaraang pananakit. Ilang segundo ang lumipas. Bumalik ang sakit—mas malinaw, mas madiin, at mas hindi ko na kayang ipagwalang-bahala.

Napaupo ako sa kama, hinihingal, at doon ko naramdaman ang unang bugso ng takot.

“Hindi pa… hindi pa ngayon,” mahina kong sabi, kahit alam kong wala na akong magagawa.

Tahimik ang bahay. Masyadong tahimik. Ang ulan sa labas ay marahang tumutulo sa bubong, parang orasan na binibilang ang oras ko. Hawak ko ang tiyan ko, ramdam ang paninigas nito sa bawat paghilab. Hindi na ito simpleng pananakit. Ito na ang simula.

Mag-isa ako.

Ang katotohanang iyon ang pinakamasakit. Wala ang ina ko. Wala akong kapatid o kaibigan na tatawagan. Wala kahit sinong hahawak sa kamay ko at magsasabing magiging okay din ang lahat. Pero kahit nanginginig ang mga tuhod ko, pinilit kong tumayo.

“Kakayanin natin ’to,” pabulong kong sabi sa batang dinadala ko. “Magkasama tayo.”

Dahan-dahan akong nagbihis, pinipilit huwag mag-panic. Kinuha ko ang maliit na bag na matagal ko nang inihanda—ilang damit, mga dokumento, at kaunting pera. Sa bawat hakbang ko palabas ng pinto, may parte ng sarili kong gustong bumalik sa kama at umiyak na lang. Pero hindi ako pwedeng huminto.

Sa tulong ng kapitbahay kong si Aling Rosa, na agad nagising nang marinig ang pagbukas ng pinto, nakarating kami sa maliit na ospital ng bayan. Hawak niya ang braso ko habang pinipigilan ko ang sakit.

“Ayos lang, hija,” sabi niya, nanginginig din ang boses. “Malalampasan mo ’to.”

Pagdating namin sa ospital, sinalubong ako ng maliwanag na ilaw at malamig na hangin. Para akong nalunod sa puti—puting dingding, puting kurtina, puting kama. Pinahiga nila ako sa delivery room at doon ko tuluyang naramdaman ang bigat ng sitwasyon.

Ang sakit ay dumadaluyong, parang alon na walang pahinga. Sa bawat contraction, pakiramdam ko’y hinihila palabas ang lakas ko. Pawis na pawis ako, nanginginig, at halos hindi na makapagsalita. May mga sandaling napapapikit na lang ako, iniisip kung bakit ko pinili ang landas na ito—kung bakit ko hinarap ang lahat nang mag-isa.

Pero sa gitna ng lahat ng iyon, may isang bagay na patuloy kong pinanghahawakan: ang anak ko.

“Konti na lang,” paulit-ulit kong bulong, hindi ko alam kung para sa kanya o para sa sarili ko. “Malapit na.”

Hindi ko namalayan kung gaano katagal ang lumipas. Ang oras ay parang nawala sa pagitan ng sakit, paghinga, at mga utos ng nurse. Hanggang sa isang sandali—isang tunog ang biglang umalingawngaw sa silid.

Isang iyak.

Mahina, pero malinaw. Totoo.

Parang huminto ang mundo ko.

“Congratulations, ma’am,” sabi ng nurse, may ngiti sa labi. “Baby boy po.”

Hindi ko napigilan ang luha ko nang ilapit nila siya sa akin. Maliit siya. Napakaliit. Mainit ang balat niya, at ang mga mata niyang bahagyang nakapikit ay parang nagtataka sa mundong sinalubong niya. Nang maramdaman ko ang bigat niya sa dibdib ko, parang may kung anong nabuo at gumaling sa loob ko nang sabay.

“Hi,” mahina kong sabi, basag ang boses. “I’m your mom.”

Sa sandaling iyon, lahat ng sakit, lahat ng takot, lahat ng pagod—parang naglaho. Ang natira lang ay pagmamahal. Isang pagmamahal na hindi ko akalaing kayang punuin ang buong pagkatao ko.

Pinangalanan ko siyang Lucas.

Isang pangalang matagal ko nang iniingatan sa puso ko. Lucas—liwanag. Pag-asa. Simula. Siya ang liwanag na dumating sa buhay kong puno ng takot at pagtatago. Habang hawak ko siya, nangako ako sa sarili ko ng isang bagay: hinding-hindi ko hahayaang maramdaman niyang nagkulang ako.

Lumipas ang mga araw sa ospital na parang panaginip. Halos hindi ako makatulog, hindi dahil sa sakit, kundi dahil ayokong ilayo ang mga mata ko sa kanya. Pinagmamasdan ko ang bawat galaw niya—ang marahang paghinga, ang pagkurap ng mga mata, ang paraan ng paghawak niya sa daliri ko.

May mga sandaling natatakot ako—takot na baka mawala siya, takot na baka hindi ko kayanin ang responsibilidad. Pero sa bawat takot, may kapalit na tapang na hindi ko alam na mayroon ako.

Pag-uwi namin sa maliit naming bahay, doon ko tuluyang naramdaman ang bigat ng pagiging ina.

Walang oras. Walang pahinga. Walang manual.

May mga gabing halos hindi ako makatulog dahil sa iyak niya. May mga araw na nanginginig ako sa pagod pero kailangan ko pa ring bumangon para magtrabaho at mag-alaga. May mga pagkakataong hawak ko siya habang umiiyak ako nang tahimik, pilit tinatago ang luha ko sa buhok niya.

“Pasensya na kung minsan pagod si mommy,” bulong ko sa kanya. “Pero mahal na mahal kita.”

May mga sandaling napapaisip ako kung kamukha niya ang ama niya. Minsan, sa isang anggulo ng mukha niya, may makikita akong pamilyar—isang hugis ng mata, isang linya ng ilong. Sa mga sandaling iyon, bigla kong maaalala si Sebastian, at ang dibdib ko’y sasakit sa isang paraang hindi ko maipaliwanag.

Nasaan na kaya siya ngayon? Masaya ba siya? Galit ba siya? May ideya kaya siya na may anak siyang isinilang sa mundo?

Mabilis kong itinataboy ang mga tanong na iyon. Hindi ko pwedeng hayaan ang sarili kong mag-alinlangan. Pinili ko na ang landas na ito. Kailangan kong panindigan.

Samantala, sa lungsod, patuloy ang pag-ikot ng mundo ni Sebastian Cross.

Sa mata ng publiko, wala nang mas perpekto pa sa kanya—isang batang CEO na patuloy na umaani ng tagumpay. Pero sa likod ng mga headline at papuri, may isang lalaking gabi-gabing gising pa rin, tahimik na nakatingin sa kisame.

May mga pagkakataong bigla siyang napapahinto sa gitna ng meeting, parang may kulang na hangin sa dibdib niya. Isang pakiramdam na hindi niya maipaliwanag—parang may bahagi ng buhay niya na naiwan kung saan, at kahit anong gawin niya, hindi niya ito mahanap.

“Kung may nadamay,” minsan niyang nasabi sa sarili, hawak ang basong hindi niya iniinom, “utang ko sa kanya ang lahat.”

Hindi niya alam na sa parehong sandaling iyon, may isang sanggol na mahimbing na natutulog sa bisig ko—ang anak naming pareho, kahit hindi pa niya alam.

Habang yakap ko si Lucas sa katahimikan ng probinsya, naniwala akong sapat na ang distansya para tuluyan kaming manatiling ligtas. Akala ko, ang pagiging ina ay sapat na dahilan para kalimutan ang lahat ng takot at sakit.

Hindi ko alam na ang pagsilang ng anak ko ang simula ng mas malalim na pagsubok—isang katotohanang darating sa tamang panahon, at isang pagtatagpong kahit gaano ko man iwasan, nakatakdang mangyari.

Pero sa sandaling iyon, habang nakatingin ako sa mukha ng anak ko, isa lang ang malinaw sa akin: anuman ang mangyari sa hinaharap, hindi na ako mag-iisa.

May dahilan na akong maging matatag.

May buhay na akong ipaglalaban.