Kabanata 2

Kinabukasan ng umaga, bumangon si Chantelle na parang may mabigat na k*****a ng pagod at kawalan ng katiyakan. Dahan-dahan siyang umupo, kinuha ang kanyang telepono sa nangangatog niyang mga kamay, at binuksan ang aplikasyong Tala. Makaniko ang pagpindot ng kanyang mga daliri: ikalabindalawa. Ang mga salitang ito ay yumanig nang malalim sa kanyang pagkatao, mabigat sa kahulugan.

Inilapag niya ang telepono sa maliit na lamesita sa tabi niya, handang lumipat na sa ibang bagay, nang biglang may tumunog na notipikasyon. Nagtaka, tumingala siya sa screen at isang marupok na ngiti ang sumilay sa kanyang pagod na mukha. Isang paglilipat ng pera sa bangko na 8,000 euro ang katatanggap pa lamang sa kanyang account.

Isang malalim na paghinga ng kaluwagan ang napaungol mula sa kanyang mga labi. Ang pagkilos na ito, gaano man kasimple, ay nagdala sa kanya ng kaunting ginhawa sa gitna ng kaguluhan.

Muli siyang umupo, nasa ilalim pa rin ng gulat ng sorpresang ito, at pagkatapos ay binuksan ang W******p. Hinanap niya ang isang numero na hindi niya kailanman nangahas na tawagan dati. Sa kanyang nangangatog na mga daliri, tiniype niya ang isang simpleng salita, puno ng pasasalamat: Salamat.

Nanatili siyang nakapako sa sandaling iyon bago pinindot ang "Ipadala." Ito ang unang pagkakataon na siya ang gumawa ng hakbang upang makipag-ugnayan sa kanya. Hanggang ngayon, ang kanilang mga palitan ay limitado sa mga lokasyong ipinapadala niya, palaging sa ilalim ng dilim ng gabi at katahimikan. Ngayon, iba na ito.

Bumangon siya at nagtungo sa labas para sumakay ng taksi at pumunta sa ospital.

Tumigil siya sa harap ng isang pintong may salamin. Ang karatula ay nagsasabing:

"Dr. E. Wood, Pangunahing Mangagamot." Huminga siya nang dahan-dahan, kumatok.

— Pasok, sabi ng isang kalmadong boses mula sa kabilang panig.

Pumasok siya.

Soberano at maayos ang opisina, nilalagakan ng mahinang ilaw mula sa mga semi-bukas na blinds. Nakaluhod sa likod ng kanyang mesa, isang batang lalaki, mga tatlumpung taong gulang lamang, ang tumingala. Suot niya ang mga salaming may manipis na frame, at ang kanyang puting uniporme ay perpektong plantsado.

— Doktor Wood, sabi niya nang simple, at umupo sa tapat nito.

Tumango ito ng may propesyonal na ngiti.

— Binibini Chantelle?

— Opo. Narito po ako upang bayaran ang mga gastusin sa ospital ng aking lola. Inilapag niya ang sobre sa mesa. Walong libo, gaya ng napag-usapan.

Tiningnan siya ng doktor nang ilang sandali, marahil ay nagulat na makita siyang bumalik nang napakabilis kasama ang pera.

— Napakabuti nito. Makakatulong ito sa amin na mapabilis ang mga bagay. Binuksan nito ang isang drawer, kumuha ng isang file, at nagsimulang magsulat ng ilang mga salita.

— Magsisimula tayo sa isang serye ng masusing mga pagsusuri: pag-scan ng utak, kumpletong pagsusuri ng dugo, at isang pagsusuri sa neurological. Ang estado ng koma ay matatag ngunit gusto naming alisin ang anumang pamamaga o mabagal na pagdurugo. Tumitig ito sa kanya. Pagkatapos, iaakma namin ang pangangalaga batay sa mga resulta.

Dahan-dahang tumango si Chantelle.

— Gaano katagal bago makuha ang mga resulta?

— Sa pagitan ng dalawampu't apat at apatnapu't walong oras. Huminto ito nang sandali. Hindi ko kayo itinatago na ang hula ay higit na nakasalalay sa kanyang reaksyon sa mga susunod na araw. Ngunit ngayon, kahit papaano, may paraan na tayong gumawa ng isang bagay.

Pumikit siya nang mariin, pinigilan ang emosyon sa kanyang lalamunan.

— Salamat. Mababa ang kanyang tinig, ngunit tapat.

— Maaari na kayong pumunta sa kanya. Hindi siya gigising ngayon, ngunit... kung minsan, ang pakikinig sa isang pamilyar na boses ay maaaring makatulong. Kahit walang malay, nakukuha ng utak.

Muli siyang tumango.

— Bibisitahin ko siya. Sandali lamang.

Kinuha niya ang kanyang resibo, isinuksok ito sa kanyang bag, at umalis nang walang anumang salita.

Sa kabilang salamin, ang silweta ng kanyang lola ay mukhang napakaliit sa malaking kama ng ospital. May mga wire na umaabot mula sa kanyang mahihinang mga braso, nakakonekta sa isang monitor na naglalabas ng regular na pagtunog. Dahan-dahang pumapatak ang isang IV, na para bang binibilang ang mga segundo para sa kanya.

Nanatiling nakatigil si Chantelle.

Inilapag niya ang isang kamay sa salamin.

— Lola... bulong niya sa salamin. Naputol ang kanyang boses.

Hindi siya umiyak. Hindi dito. Hindi ngayon.

Ngunit naramdaman niya ang isang mapurol na paghihiwa sa kanyang dibdib.

— Nandito ako. Ginagawa ko ang lahat ng aking makakaya. Magtiis ka... pakiusap.

Nanatili siya doon nang ilang segundo pa, ang kanyang mga mata ay nakapako sa walang kibot na mukha, at pagkatapos ay tumayo bago umalis sa ospital.

Sumakay si Chantelle sa taksi, tahimik. Direksyon: bahay ng kanyang ama. Ngayong gabi, ang nobyo ng kanyang kapatid na babae ay dapat na maghapunan sa unang pagkakataon, at ipinilit ni Gérard na naroon siya.

Pagdating sa magandang kapitbahayan, mabilis niyang tiningnan ang malalaking bahay na maayos na nakahanay sa likod ng kanilang mga awtomatikong gate. Sa harap ng kanila, naghihintay siya ng kanyang ama.

— Chantelle, maligayang pagdating, sabi nito nang may tuyong tono.

— Salamat, sagot niya, at sinubukang dumaan.

Pigilan siya nito.

— Ipinagmamalaki ko na narito ka. Sa tingin ko ang iyong kapatid na si Mégane at ang iyong madrasta ay magiging napakasaya.

— Narito lamang ako dahil ipinilit mo. Hindi ka tumigil sa pagsigaw sa aking mga tainga. Wala akong interes sa anumang bagay dito ngayon.

Nang walang anumang salita, pumasok siya sa bahay.

Sa sandaling tumapak siya sa pinto, umabot sa kanya ang isang mabangong halimuyak ng kahoy. Ang loob ay perpektong naka-dekorasyon: makinis na marmol, kristal na aranya na nakabitin sa kisame, modernong kasangkapan sa mga kulay beige at ginto. Ngunit ang lahat ng ito ay naging malabo, walang saysay, sa sandaling ang kanyang mga mata ay tumitig sa lalaking nakaupo sa sopa.

Naroon siya, na para bang galing sa isang malamig na panaginip.

Matangkad, tuwid at eleganteng tindig, nakasandal ang mga binti nang may kawalang-bahala. Ang kanyang maayos na ayos na itim na buhok ay sumasalungat sa kaputian ng kanyang balat. May angguladong panga, simetriko na mga katangian, manipis ngunit mahigpit na bibig. Ang kanyang mga mata na kulay abo na halos malinaw ay tila sumisid sa mundo na may malamig na kawalang-interes. Suot niya ang isang three-piece na anthracite na suit, tahi sa sukat, na walang anumang depekto. Isang magandang lalaki. Ngunit isang malayong kagandahan. Hindi maabot. Halos nakakatakot.

Nanatili siyang nakatigil sa isang segundo, nabigla.

Sa sandaling iyon, dumating si Rhonda, ang kanyang madrasta, na nakasakay sa kanyang matutulis na takong, may nakasisilaw na ngiti na nakadikit sa mukha.

— Ah, narito ka na sa wakas! sabi nito habang hinahawakan nang mahinay ang kanyang braso, na para bang sila ang pinakamalapit sa mundo.

Pagkatapos, lumingon ito, patungo sa lalaking nakaupo:

— Ipinakikilala ko sa iyo ang iyong magiging bayaw, ang CEO ng Grupo Wilkerson. Ginoong Collen, ito si Chantelle, ang bunso ng aking asawa

Naramdaman ni Chantelle na namumuo ang kanyang tiyan.

Ang Grupo Wilkerson? Doon siya nagtatrabaho. Hindi niya kailanman nakita ang pangulo, hindi kailanman nalaman ang kanyang hitsura. Kilala siya sa pagiging nasa likod ng mga eksena, hindi lumalabas sa anumang kaganapan, at nagde-delegate ng kanyang mga negosyo sa mga direktor ng subsidiary. Maaari siyang makasalubong nito nang hindi alam kung sino siya.

At ngayon, natuklasan niya siya... dito, sa bahay ng kanyang ama, sa ilalim ng label na "bayaw."

Pinalunok niya ang kanyang sorpresa, pinilit ang sarili na manatiling marangal, tuwid. Ang kanyang boses, kalmado at malayo, ay pumutol sa katahimikan:

— Ginoong Collen.

Et ça ?