Kabatana 7

Sa Parking ng Hotel

Sa parking ng hotel, naglakad si Collen nang may tiyak na hakbang patungo sa kanyang kotse. Nang walang salita, hinila niya ang pinto ng pasahero at dahan-dahang ito binuksan.

— "Sumakay ka."

Tinitigan siya ni Chantelle nang ilang saglit, bahagyang nanginginig pa rin, at pagkatapos ay tumango. Sumakay siya sa loob nang walang pag-aalinlangan, at umupo sa upuan.

Isinara ang pinto nang may mapurol na kalampag. Sa pamamagitan ng tinted na salamin, ang mundo sa labas ay tila namatay. Wala nang mga mukha ng nangungutya, wala nang mga titig, wala nang mga sigaw ni Raphina. Wala nang iba kundi ang katahimikan, sa wakas.

Huminga siya nang malalim, na para bang inilalabas ang hangin na matagal niyang pinipigilan.

Si Collen, nananatiling walang ekspresyon, ay lumibot sa sasakyan at umupo sa likod ng manibela. Inayos niya ang kanyang salamin, inistart ang makina nang walang pagmamadali, nang hindi tumitingin sa kanya.

Nanatiling tahimik si Chantelle, ang kanyang mga mata ay nakatuon sa monotonong pagdaan ng tanawin sa salamin.

Ang kanyang puso ay tumitibok pa rin nang hindi regular, hindi dahil kay Raphina, kundi dahil sa lalaking nakaupo ilang sentimetro lamang mula sa kanya. Si Collen Wilkerson. Ang kanyang katahimikan ay hindi malamig o mainit. Ito ay neutral. Kontrolado. Hindi mabasa.

At iyon ang pinaka-nakakagulo.

Hindi niya alam kung paano tutugon sa kanya. Hindi niya alam kung bakit siya nakialam. Nakita ba niya ang eksena sa pagkakataon? Nandoon ba siya para sa isang tanghalian sa negosyo?

Ang pagdududa ay dahan-dahang pumasok sa kanyang isip. Ang paraan ng kanyang pagtatanggol sa kanya, nang walang mga tanong, nang walang pagbibigay sa kanya ng pagpipilian, ay... kakaiba.

Nagkukuskos siya ng kanyang mga daliri sa kanyang mga tuhod, hindi komportable.

Isang nakakahiyang katahimikan ang naghari.

Sa wakas, dahan-dahang inilabas niya ang plema sa kanyang lalamunan, na para bang sinira ang tensyon.

— Maraming salamat... Ginoong Wilkerson.

Hindi siya agad sumagot. Ang tunog ng makina ay tila nilulunok ang mga segundo. Sa wakas, sa isang mahina, tuyong boses, sinabi niya:

— Ginawa ko iyon dahil kapatid ka ni Mégane. Hindi ako puwedeng manatili doon nang walang ginagawa.

Malinaw at malayo ang kanyang mga salita. Na parang gusto niyang ibalik ang mga bagay sa kanilang lugar. Na parang gusto niyang huwag masangkot pa.

Isang pangingilabot ang dumulas sa gulugod ni Chantelle.

— Naiintindihan ko... Salamat pa rin, sabi niya nang mahina, humihigpit ang lalamunan.

Walang salitang naipagpalitan hanggang sa siya ay mag-park sa harap ng kanyang gusali.

Pinatay niya ang makina, nang walang kilos o tingin. Binuksan niya ang pinto, nag-atubili ng isang segundo, at pagkatapos ay lumabas.

Bago isara, dahan-dahang yumuko siya.

— Salamat ulit, Ginoong Wilkerson.

Bahagya lang siyang tumango, nang walang sinasabi, ang kanyang mga mata ay nakatuon sa harapan.

Isinara niya ang pinto, at dahan-dahang lumayo patungo sa kanyang gusali. Ang puso ay puno pa rin ng mga tanong.

---

Sa Bahay ni Raphina

Si Raphina, nasa ilalim pa rin ng pagkabigla, ay nanatiling nakatigil sa gitna ng restawran. Ang lahat ng mga mata ay nakatutok sa kanya. May mga kliyenteng bumubulong, may iba na tumatawa. Isang nakakasakit na kahihiyan ang kumagat sa kanyang tiyan.

Mabilis siyang lumabas ng hotel, ang mukha ay namumula sa galit. Sa sandaling nasa loob na ng kanyang kotse, mariin niyang isinara ang pinto at mabilis na umalis.

Sa sandaling makarating sa kanyang bahay, sa kanyang malaki at malamig na villa, inihagis niya ang kanyang dyaket sa sopa at nagsimulang maglakad-lakad sa kanyang malawak na sala.

— Para kanino siya?! sigaw niya, ang mga katangian ay nabaluktot ng galit.

— Isa lamang siyang ordinaryong bagay, isang babae na gustong ipagbili sa akin ng kanyang ama... at may lakas siya ng loob na hamakin ako sa harap ng lahat?!

Pinindot niya ang kanyang kamao sa mababang mesa.

— At ang lalaking iyon? Sino iyon, diyos ko?!

Paulit-ulit niyang nakikita ang eksena. Ang estrangherong iyon na may lakas ng loob na agawin si Chantelle sa ilalim ng kanyang mga mata, nang walang salita, na may kalmadong nagbibigay sa kanya ng pangingilabot.

— Pagsisisihan niya ito. Pagsisisihan niya ito. Parehong sila!

Nagniningning ang kanyang mga mata sa galit. Sa kanyang isip, hindi na ito usapin ng mana o alyansa ng pamilya. Ito ay naging isang personal na usapin.

---

Sa Ibang Dulo ng Lungsod

Sa kabilang dulo ng lungsod, dahan-dahang umiinom si Rhonda ng isang baso ng puting alak malapit sa pool, kasama si Mégane, na nagpapakita sa kanya ng mga modelo ng damit sa kasal sa kanyang telepono. Magaan at relax ang kapaligiran... hanggang sa manginig ang kanyang telepono.

Tiningnan niya ang screen. Nang makita ang pangalang Raphina Paterne, ngumiti siya at agad na sumagot:

— Oo, Raphina, ako ay...

— Tumahimik ka, Rhonda! ang bulyaw niya sa isang malalim na boses. Sabihin mo sa akin kaagad kung ano ang nangyari!

Tumuwid si Rhonda, naninigas.

— Kalmahan mo... ano ang ibig mong sabihin?

— Ang iyong maliit na bastarda, iyon, ang iyong manugang na babae! Hinamak niya ako, Rhonda! Tumayo siya sa gitna ng tanghalian, sumigaw sa akin at umalis kasama ang isa pang lalaki! Sa harap ng lahat! Sa harap ng isang buong restawran na puno ng mga tao!

Bahagyang namutla si Rhonda. Tumayo siya, lumayo sa kanyang anak.

— Sandali... isa pang lalaki? Sino?

— Isang batang lalaki, malamig, mapagmataas, na hinawakan siya sa braso na para bang pagmamay-ari niya. At alam mo ba kung ano ang ginawa niya? Sinundan niya siya. Parang isang maliit na aso. Naiintindihan mo ba?!

Pinisil ni Rhonda ang kanyang ilong.

— Raphina... ako... ikinalulungkot ko. Hindi siya ang gusto naming ilagay sa harap. Si Mégane ang nakalaan para sa...

— Wala akong pakialam! Ikaw ang nagsabi sa akin na siya ay susunod! Na siya ay masunurin! At ngayon, itinapon niya ako tulad ng isang aso sa harap ng dose-dosenang saksi!

— Aayusin ko ito. Ipinapangako ko sa iyo.

— Dapat mong gawin, Rhonda. Dahil kung mawawalan ako ng mukha kahit isang beses pa dahil sa babaeng iyon, isinusumpa ko sa iyo na sisirain ko ang iyong maliit na mga plano tulad ng mga ipis. Ang pakikipagtulungan sa pagitan ng ating mga pamilya? Tapos na!

At bigla niyang binitawan ang telepono.

Nanatiling nakatigil si Rhonda nang ilang saglit, ang kanyang mga mata ay nawala. Ang galit ni Raphina ay higit pa sa seryoso. Maaari niyang mawala ang lahat.

Si Mégane, na nakinig lamang sa isang bahagi ng pag-uusap, ay kumunot ang noo at yumuko sa kanyang ina.

— Ma... ano ang nangyayari? tanong niya, nagdududa. Ito na naman ba ang... bastarda na iyon, di ba? Ano na naman ang kanyang ginawa?

Si Rhonda, ang kanyang mga mata ay nakatuon sa harapan, na para bang sinusubukan niyang lunukin ang isang masamang balita nang hindi nasasakal.

— Huwag mong sabihin sa akin na nagdulot siya ng problema kay Raphina? dugtong ni Mégane, ang boses ay tumaas ng isang hakbang. Hindi, sabihin mo sa akin na hindi siya nangahas...

— Hinamak niya siya, bulong ni Rhonda sa pagitan ng kanyang nakasara na mga ngipin. Sa harap ng lahat. Sa gitna ng restawran.

— Ano?! Tumalon si Mégane sa kanyang mga paa. Ibig mong sabihin na ang maliit na tangang iyon ay may lakas ng loob na tanggihan si Raphina?! Para kanino siya?!

— At hindi iyon ang lahat... Tumayo siya at umalis. Kasama ang isang lalaki.

Mabilis na uminit ang dugo ni Mégane.

— Isang lalaki?! Sino ang sinasabi mo?! Sino?! Sino ang tangang iyon na nag-iisip na maaari siyang ipagtanggol siya sa publiko?!

Iniling ni Rhonda ang kanyang ulo.

— Hindi siya kilala ni Raphina. Hindi niya ito nasagot. Dumating lang siya... at sinundan siya ni Chantelle, nang walang pag-aatubili.

— Hindi... hindi, hindi, hindi, hindi, hindi, sabi ni Mégane habang umiikot, ang kanyang mga kamay ay nasa kanyang buhok. May tumutulong ba sa kanya? May nagpoprotekta ba sa kanya? Ngunit sino ang gagawa nito para sa kanya? Wala siyang sinuman, Ma! Walang sinuman!

Pinapangilo ni Rhonda ang kanyang mga labi, ang kanyang matigas na tingin ay nakatutok sa harapan.

— Hindi natin dapat hayaan na ipagtanggol ninuman ang putang iyon, sabi niya sa isang malamig na boses, halos matalim. Ang ganitong uri ng tao ay hindi karapat-dapat sa anumang proteksyon.

Si Mégane, nakasapin ang mga braso, ay mabilis na tumango.

— Oo, Ma. At higit sa lahat, kailangan nating malaman kung sino ang lalaking iyon na may lakas ng loob na manghimasok. Sino siya para gawin ito?

Tumuwid si Rhonda, ang kanyang mga daliri ay nakakapit sa armrest ng upuan.

— Tama ka. Kailangan nating magsagawa ng seryosong pagsasaliksik. Hindi tayo maaaring magpatuloy hangga't hindi natin alam ang tungkol sa hadlang na ito.

Nang walang anumang salita, pumasok sila sa bahay.