LOGIN"Mas mabuti pang hindi 'yan ang iniisip kong putangina," mariin kong sabi, habang nakatikom ang mga braso at pinagmamasdan siya nang may pagdududa.
Ngumisi si Kristoff bago lumayo at dinampot ang baril na pabaya niyang ibinato sa mesa. Pinanood ko siya nang may pagtataka habang hawak niya ito sa dalawang kamay, sinusuri.
[The Woman Who Woke Up](Paola – First Person POV)Hindi ako umiiyak habang naglalakad palabas ng ospital.Hindi ako sumisigaw.Hindi ako nanginginig.Ang mas delikado sa isang babaeng nasaktan—ay ‘yung babaeng tumahimik.The sliding glass doors close behind me, and for a second, I expect to feel something dramatic. A breakdown. A collapse. Maybe regret.Wala.The air outside is warm. Normal. Offensively normal.May mga taong naglalakad. May tumatawa. May nag-uusap sa phone.The world did not stop when mine did.I press my palm against my stomach.Flat.Ordinary.Empty.And the worst part?It was always empty.Sa kotse, hindi ko binubuksan ang radyo. Hindi ko tinatawagan si Gabriel. Hindi ko rin siya binablock.Hindi pa.I replay everything instead.The first “appointment.”The way the doctor never let me hold the ultrasound device myself.The way Gabriel always answered questions for me.“Normal lang ba ‘to?”“Stress lang ‘yan, Doc. She’s been through a lot.”The heartbeat.God.The
[The Man Who Built a Heartbeat](Gabriel – First Person POV)I knew the exact moment Paola started to break.It wasn’t loud.It wasn’t dramatic.It was quiet.It was the way she stopped arguing.The way she stared at the wall after her sister’s funeral, and didn’t blink for too long. The way she held her stomach one night in her sleep, not because there was anything there, but because her body was looking for something to protect.That was the first time I thought about it.The idea.It didn’t come from cruelty.It came from fear.Fear of losing her.Fear of watching her dissolve in front of me.And maybe—if I’m honest—fear of being left alone with the guilt I carry every day.She kept saying, “I feel empty.”And I couldn’t fix her grief.I couldn’t bring back her sister.I couldn’t undo the past.But I could give her something.A reason.A future.A heartbeat.The first time she told me she might be pregnant, I should’ve corrected her.She came out of the bathroom, pale and shaking.
[Ang Huling Pintig ng Algorithm]Ang lamig ng hangin sa labas ng pasilidad ay parang nananaga sa balat. Hindi ito katulad ng kontroladong klima sa loob ng Synthesis; ito ay marumi, amoy asupre, at puno ng poot ng mundong pinabayaan. Habang nakalambitin sila sa ilalim ng mabilis na cargo drone, nararamdaman ni Paola ang bawat pag-alon ng kaba sa dibdib ni Gabriel. Magkadikit ang kanilang katawan, pero ang atensyon ni Paola ay nakapako sa asul na sphere na nakasabit sa pagitan nila."Paola, kailangan nating kumilos agad paglapag," bulyaw ni Gabriel sa gitna ng ugong ng makina. "Ang Seed Server ay dalawang kilometro na lang mula rito. Doon natin ibubuhos ang lahat."Hindi sumagot si Paola. Nakatitig lang siya sa asul na liwanag ng sphere. Sa bawat pagkutitap nito, parang nararamdaman niya ang isang mahinang sipa—hindi sa kanyang sinap
[Ang Arkitektura ng Pag-asa]"Hawakan mo ang kamay ko, Paola! Huwag kang lilingon!" sigaw ni Gabriel habang bumabagsak ang mga tipak ng semento mula sa kisame ng laboratoryo.Hindi makapaniwala si Paola. Ang init ng palad ni Gabriel ay totoo—hindi ito ang mekanikal na init ng android kanina. Ito ay pawis, gaspang, at panginginig ng isang taong buhay. Sa kabilang kamay ni Gabriel ay mahigpit niyang yakap ang asul na metallic sphere—ang kanilang anak."Paano ka nakapasok dito? Akala ko... akala ko patay ka na sa labas ng pader!" tanong ni Paola habang tumatakbo sila sa madilim na pasilyo na tanging pulang emergency lights lang ang tumatanglaw."Tinulungan ako ng mga 'Outliers'—ang mga taong hindi tinanggap ng Synthesis," paliwanag ni Gabriel nang hindi tumitigil sa pagtakbo. "Matagal na silang naghuhukay sa ilalim ng pasilidad na ito. Hinintay lang namin ang tamang pagkakataon. At ang pagkakataong iyon ay ang pagbagsak ng firewall ni Kristoff."Tumigil sila sa isang sangandaan. Mula sa
[Ang Bagong Simula ng Wakas]"Hello, Paola. Ako ang asawa mo. Nakalimutan mo na ba?"Ang mga salitang iyon ay tumama sa pandinig ni Paola na parang isang malamig na hampas ng bakal. Tiningnan niya ang lalaking nakatayo sa harap niya. Ang bawat kurba ng panga, ang lalim ng mga mata, at ang tindig nito ay eksaktong kopya ni Gabriel—ang Gabriel na minahal niya sa loob ng Synthesis. Ngunit may mali. Ang boses nito ay walang gaspang, walang pag-aalinlangan, at higit sa lahat, walang init."Hindi ikaw si Gabriel," bulong ni Paola. Sinubukan niyang gumalaw, ngunit ang mga kadena sa kanyang pulso ay humigpit.Ngumiti ang lalaki, isang mekanikal at perpektong ngiti. "Ako ang bersyon na kailangan mo, Paola. Ang bersyong hindi ka iiwan. Ang bersyong hindi mapapagod sa pagprotekta sa iyo."Lumapit ang babaeng sundalo, si Dr. Aris—isang neuro-technician ng Order. "Subject 00, huwag mong pahirapan ang sarili mo. Ang lalaking nasa harap mo ay ang Unit G-45. Siya ang bunga ng lahat ng data na nakuha
[Ang Abo ng Kahapon]Ang katahimikan ay hindi payapa. Ito ay nakabibingi, may dalang bigat na tila nakapatong sa dibdib ni Paola. Nang dahan-dahan niyang imulat ang kanyang mga mata, hindi ang puting kisame ng operating room ang bumungad sa kanya. Sa halip, ang langit ay kulay ube at abo, nagniningas sa mga labi ng isang mundong tila gumuho na.Wala na ang operating table. Wala na ang mga makina. Ang tanging nasa paligid niya ay ang malawak na kapatagan ng abo at ang amoy ng sunog na pangarap."Kristoff?" mahinang tawag niya. Ang boses niya ay tuyot, parang nagdaan sa mahabang tagtuyot.Walang sumagot. Ngunit sa tabi niya, naroon ang puting lab coat na suot ni Kristoff kanina. Malinis ito, walang bakas ng dugo, ngunit walang tao sa loob. Sa tabi nito ay isang maliit na sapatos ng sanggol—ang sapatos na dapat ay isusuot ng kanyang anak."Nandito ka pa rin sa loob ng alaala, Paola."Napalingon siya. Sa likuran niya, nakatayo ang orihinal na Gabriel. Ngunit hindi na siya mukhang mandirig







