Chapter 3

LIANA POV

Bukas na ang ilaw sa opisina nang dumating ako, at tahimik pa ang paligid maliban sa mahinang ugong ng aircon. May kakaibang sigla ang katawan ko, hindi dahil magaan ang araw na haharapin ko, kundi dahil malinaw sa isip ko ang isang bagay. Hindi ako puwedeng magkamali ngayon.

Inilapag ko ang bag sa mesa at agad binuksan ang laptop. Nakasalansan na ang mga ulat na inihanda ko kagabi. Mga numero. Timeline. Risk assessment. Hindi ito basta presentasyon. Ito ang proyektong maaaring magtakda kung mananatili ako sa likod ng sistema o tuluyan akong kikilalanin.

Huminga ako nang malalim.

“Kaya mo ito,” bulong ko sa sarili ko.

Habang inaayos ko ang huling detalye, nararamdaman ko ang bigat ng katahimikan sa buong floor. Maya maya, unti unti nang dumating ang mga empleyado. May ilang bumati, may ilan na diretso lang sa kani kanilang mesa. Ngunit alam kong sa loob ng ilang sandali, magkakasama kaming haharap sa pamunuan.

Sa conference room, nakahanay na ang mga upuan. Malinis ang mesa. Nakahanda ang screen.

Isa isa silang dumating. Mga direktor. Mga senior manager. Mabibigat ang mukha. Sanay sa tanong. Sanay sa butas ng plano.

At pagkatapos ay bumukas ang pinto.

Pumasok si Vincent.

Tahimik. Diretso ang lakad. Walang labis na galaw. Ngunit sa sandaling umupo siya sa pinuno ng mesa, tila nagbago ang hangin sa silid.

“Simulan na natin,” sabi niya.

Tumayo ako.

Sa unang segundo, ramdam ko ang pagtitig ng lahat. Ngunit hindi ako umatras.

“Magandang araw po,” panimula ko. “Ang layunin ng presentasyong ito ay ilahad ang konkretong hakbang para sa implementasyon ng proyekto, kasama ang risk management at timeline.”

Nag click ako ng unang slide.

Habang nagsasalita ako, unti unti kong naramdaman ang kumpiyansa. Hindi dahil wala akong takot, kundi dahil alam ko ang bawat numero. Alam ko ang bawat desisyon kung bakit ito nandiyan.

“Sa unang yugto,” sabi ko, “kakailanganin natin ng malinaw na koordinasyon sa tatlong departamento. Kung hindi ito mangyayari, tataas ang operational risk.”

“Paano kung umatras ang isa sa partners?” tanong ng isang direktor.

Tumingin ako sa kanya. “May nakahanda po tayong alternatibong supplier. Mas mabagal, pero hindi titigil ang operasyon.”

May ilang nagkatinginan.

Tumango si Vincent.

“Magpatuloy ka,” sabi niya.

Nagpatuloy ako.

Habang tumatagal, mas dumarami ang tanong. At sa bawat sagot ko, mas bumibigat ang katahimikan. Hindi iyon dahil sa kaba, kundi dahil nakikinig sila.

Sa dulo ng presentasyon, bumalik ako sa unang slide.

“Ito po ang buong larawan. Hindi perpekto ang plano, pero handa ito sa mga posibleng pagbabago.”

Sandaling natahimik ang silid.

Pagkatapos ay nagsalita si Vincent.

“Malinaw,” wika niya. “Hindi umiwas sa panganib. Hindi rin nagkunwari na madali ang lahat.”

Tumingin siya sa paligid. “Ito ang klase ng paghahanda na inaasahan ko.”

May bahagyang paghinga ang ilan. Tumango ang iba.

“Approved,” dagdag niya.

Hindi ko napigilang ngumiti nang bahagya.

Isa isa nang tumayo ang mga direktor at lumabas ng silid. Naiwan ako roon, inaayos ang mga papel, nang mapansin kong hindi pa siya umaalis.

“Naiwan ka,” sabi niya.

“Opo,” sagot ko. “Inaayos ko lang po ang files.”

Lumapit siya sa mesa.

“Magaling ang ginawa mo,” sabi niya. “Hindi ka natinag.”

“Salamat po,” sagot ko. “May kaba rin po, pero kailangan.”

Ngumiti siya nang bahagya. Hindi iyon ngiting ipinapakita niya sa harap ng lahat.

“Hindi magiging madali ang mga susunod na linggo,” sabi niya. “May mga taong hindi pabor sa ganitong direksiyon.”

“Naiintindihan ko po,” sagot ko. “Handa po akong matuto at tumulong.”

Tinitigan niya ako sandali.

“Hindi lahat ng nagsasabi niyan ay kayang panindigan,” wika niya. “Pero sa iyo, ramdam ko.”

Hindi ko alam kung ano ang isasagot.

“May dinner meeting mamaya,” dagdag niya. “Mga investor. Gusto kitang isama bilang bahagi ng core team.”

Nagulat ako. “Ako po?”

“Oo,” sagot niya. “Karapatan mo iyon.”

Tumango ako. “Sige po.”

Ang hotel kung saan ginanap ang dinner meeting ay tahimik ngunit marangya. Mahina ang ilaw. Maayos ang mga mesa. Suot ko ang pinili kong kasuotan. Hindi magarbo. Hindi rin simple. Sapat lang para sa lugar at okasyon.

Ipinakilala niya ako isa isa.

“Si Liana Cruz,” sabi niya. “Isa sa mga lead ng proyekto.”

May ilang tumango. May ilang nagtanong.

“Gaano katagal ang rollout?” tanong ng isang investor.

“Tatlong yugto,” sagot ko. “May nakahandang adjustment kung sakaling may pagbabago sa merkado.”

Tahimik silang nakinig.

Napansin kong hindi ako pinutol ni Vincent. Hindi niya inagaw ang usapan. Hinayaan niya akong magsalita.

Pagkatapos ng hapunan, lumabas kami sa balkonahe.

Tahimik ang paligid. Kita ang ilaw ng lungsod sa ibaba.

“Salamat sa buong araw,” sabi niya.

“Salamat din po sa tiwala,” sagot ko.

“Hindi ako basta nagtitiwala,” wika niya. “Pero kapag ginawa ko, pinanindigan ko.”

Tumingin siya sa malayo.

“Mahahalagang araw ang paparating,” dagdag niya.

Tumango ako. “Nandito po ako.”

Nagtagpo ang tingin namin.

Walang sinabi. Wala ring kailangang sabihin.

Ngunit alam kong may nabago.

Hindi lang sa trabaho.

Kundi sa paraan ng pagtingin namin sa isa’t isa.