Chapter 4

LIAN POV

Hindi ko inaasahan na tatawag si Vincent mismo para sabihin na sasama ako sa out of town meeting. Hindi rin niya pinaliwanag nang mahaba. Isang maikling utos lang, diretso, parang wala akong karapatang magtanong.

“Lian, you’re coming with me. Confidential partnership meeting. Pack light. We leave in an hour.”

Napatingin ako sa phone ko kahit tapos na ang tawag. Walang emosyon ang boses niya pero ramdam ko ang bigat. Hindi ito normal na business trip. Alam ko agad. May kung anong nakaabang at hindi lang kontrata ang dahilan.

Sa loob ng sasakyan papunta sa private airstrip, tahimik kami. Sobrang tahimik. Ang tanging naririnig ko ay ang mahinang ugong ng makina at ang sarili kong paghinga na pilit kong kinokontrol. Hawak ko nang mahigpit ang bag ko, parang iyon lang ang nagsisilbing depensa ko sa kung anong nararamdaman ko.

Napapansin ko ang tingin niya. Hindi direkta, pero ramdam ko. Sa salamin ng bintana, nakikita ko kung paano siya sumulyap, parang sinusukat ang bawat galaw ko. Alam ko rin na napansin niya kung paano ko pinipisil ang strap ng bag, kung paano ako umiwas sa mata niya kapag masyado siyang malapit.

“Relax,” bigla niyang sabi, mababa ang boses. “Hindi ka kakainin ng meeting.”

Napangiti ako nang pilit. “I’m relaxed,” sagot ko, kahit halatang hindi.

Huminto ang sasakyan. Nang bumaba kami, naramdaman ko ang hangin na mas presko kaysa sa lungsod. Tahimik ang paligid. Walang media, walang ingay, walang ibang tao kundi kami at ang mga tauhan niya.

Sa private jet, mas lalo kong naramdaman ang proximity. Iisang upuan lang ang pagitan namin. Hindi ko alam kung saan ilalagay ang mga kamay ko. Kapag gumalaw ako, halos magkadikit na kami. Isang beses, nang abutin niya ang baso ng tubig, muntik na magdikit ang mga daliri namin. Parang may kuryenteng dumaan sa balat ko.

Huminto siya. Napatingin sa kamay ko. Saglit lang. Pero sapat para maramdaman ko ang tensyon.

“Sorry,” sabay naming sabi.

Tumalikod siya, parang pilit na binabalik ang distansya. Ako naman, mas lalong ninerbyos.

Pagdating namin sa resort, napahinto ako sa ganda ng lugar. Tahimik. Pribado. Parang hiwalay sa mundo. Pero imbes na guminhawa ang pakiramdam ko, mas lalo akong kinabahan.

Lumapit ang staff, may hawak na tablet. Nakita ko ang pagkunot ng noo ni Vincent habang kausap sila. Alam ko agad na may problema.

“There’s a booking issue,” sabi niya sa akin matapos ang ilang sandali. “Fully booked ang villas.”

“So where do we stay?” tanong ko, kahit ramdam ko na ang sagot.

“One villa. Two rooms. Shared spaces.”

Parang may kumurot sa sikmura ko. “Okay,” sagot ko, kahit hindi talaga.

Sa loob ng villa, elegante at tahimik. Maluwang ang sala, may malaking bintana, tanaw ang dagat. Dalawang kwarto sa magkabilang dulo. Sapat ang distansya, pero hindi sapat para mawala ang tensyon.

Buong hapon, nagkunwari kaming busy. Emails, calls, papers. Pero ramdam ko ang presensya niya kahit hindi siya nagsasalita. Tuwing lalabas ako ng kwarto, nandoon siya sa sala, seryoso, tahimik, parang may dalang bigat.

Pagsapit ng gabi, akala ko tapos na ang araw. Nasa kwarto na ako, sinusubukang magpahinga, nang marinig ko ang boses niya mula sa labas. Hindi malakas, pero sapat para marinig ko ang galit.

“Don’t lie to me,” sabi niya sa phone. “You went behind my back.”

Huminto ako sa paghinga. Hindi ko pa siya narinig na ganito. Walang kontrol. Walang lamig.

“After everything I built, you think I wouldn’t notice?” dagdag niya, mas mababa pero mas delikado.

Narinig ko ang paghampas ng mesa. Napapikit ako. May gusto akong gawin. Lumabas. Sabihin na hindi siya nag iisa. Pero natakot din ako sa kung anong makikita ko.

Nang matapos ang tawag, may katahimikan. Mabigat. Hindi ko napigilan ang sarili ko. Lumabas ako ng kwarto.

Nakatayo siya sa sala, hawak ang phone, nakatalikod sa akin. Maluwag ang polo niya, nakabukas ang unang butones. Kita ko ang pagtaas baba ng dibdib niya, parang pilit kinakalma ang sarili.

“Vincent,” mahina kong tawag.

Lumingon siya. At doon ko nakita ang galit at pagod sa mata niya. Hindi CEO. Hindi bilyonaryo. Isang taong nasaktan.

“You shouldn’t be here,” sabi niya.

“I heard you,” sagot ko. “And you look like you need someone to talk to.”

Tumawa siya nang walang saya. “You don’t know what you’re getting into.”

“Then tell me,” sagot ko. “Hindi naman ako umaalis.”

Lumapit siya, isang hakbang lang. Pero sapat para maramdaman ko ang init ng katawan niya. Ang boses niya bumaba, mas kontrolado pero mas mapanganib.

“People betray you when you least expect it,” sabi niya. “And they use the people around you as leverage.”

“Is that why you keep pushing me away?” tanong ko, bago ko pa napigilan ang sarili.

Tumigil siya. Kita ko ang tensyon sa panga niya. “I’m protecting you.”

“By hurting me?” sagot ko, nanginginig ang boses.

Tahimik siya. Masyadong tahimik. Lumapit pa siya, hanggang isang hakbang na lang ang pagitan namin. Ramdam ko ang hininga niya sa mukha ko.

“This is exactly why I shouldn’t,” sabi niya. “Because I lose control.”

“Then don’t,” bulong ko. “Just be honest.”

Sandaling nagtagpo ang mga mata namin. Lahat ng hindi nasabi, naroon. Ang takot. Ang pagnanais. Ang limitasyon.

Dahan dahan siyang yumuko. Halos magdikit ang labi namin. Pakiramdam ko titigil ang mundo. Hinintay ko. Hiniling ko.

Pero huminto siya.

Napapikit siya at umatras. Parang may pinipigilang apoy.

“I can’t,” sabi niya, halos pabulong. “Not like this.”

Tumalikod siya at naglakad palayo. Iniwan akong nakatayo sa gitna ng sala, nanginginig, nalilito, at nasasaktan.

Bumalik ako sa kwarto ko at isinara ang pinto. Humiga ako sa kama, nakatitig sa kisame. Mabigat ang dibdib ko. Hindi ko alam kung galit ako, o nasaktan, o mas lalong nahulog.

Isa lang ang malinaw.

Hindi na ito trabaho.

At alam kong simula pa lang ito ng mas delikadong laban sa pagitan ng puso at pagpipigil.