Chapter 2

LIANA POV

Maaga akong nagising sa tunog ng alarm clock, pero sa unang pagkakataon, hindi ko agad inabot ang cellphone. Nakahiga lang ako, nakatingin sa kisame ng maliit kong apartment, pinakikiramdaman ang tibok ng puso ko na tila mas mabilis kaysa dati. Tahimik ang paligid, tanging mahinang patak ng ulan sa bintana ang maririnig.

Hindi dapat ganito ang pakiramdam ko.

Isang gabi lang iyon. Isang maikling pag-uusap. Isang sandaling katahimikan.

Pero bakit parang may naiwan sa akin?

Bumangon ako at nagtungo sa kusina. Habang nagtitimpla ng kape, hindi ko maiwasang maalala ang mga mata ni Vincent. Hindi iyong titig ng isang bilyonaryo o CEO, kundi ang pagod na titig ng isang taong sanay magpigil ng lahat. Hindi ko alam kung bakit iyon ang bumalik sa isip ko, pero ramdam kong may kung anong tumimo sa akin noong gabing iyon.

“Focus, Liana,” bulong ko sa sarili ko.

Uminom ako ng kape at sinilip ang oras. May mahabang araw akong haharapin.

Sa biyahe papasok sa opisina, pilit kong inilibing ang mga alaala sa pagitan ng mga email at mensaheng kailangang sagutin. Inaayos ko ang iskedyul sa tablet, binabasa ang reminders, pero sa bawat paghinto ng sasakyan, bumabalik ang alaala ng isang tahimik na silid at isang boses na hindi nag-utos, kundi humingi ng pakikinig.

Pagdating ko sa opisina, agad akong tinawag ng supervisor ko.

“Liana, ikaw ang maghahanda ng presentation para sa meeting ng Devereux Group mamayang hapon,” sabi niya habang naglalakad kami sa pasilyo. “Malaki ang epekto nito, kaya siguraduhin mong maayos lahat.”

Tumango ako. “Opo, gagawin ko po ang best ko.”

Habang bumabalik ako sa desk ko, may kakaibang kabog sa dibdib ko nang marinig ko ang pangalan ng kompanya. Hindi ko alam kung dahil sa pressure ng trabaho o dahil sa isang lalaking pilit kong kinakalimutan.

Inisa isa kong inayos ang mga slide. Mga numero. Projections. Timeline. Habang ginagawa ko iyon, ramdam kong malinaw ang isip ko. Para bang trabaho ang tanging bagay na kaya kong kapitan para hindi ako matangay ng kung anong nararamdaman ko.

Ngunit kahit anong pilit, may mga sandaling bigla kong maiisip ang kanyang tinig.

Sa kabilang dako ng gusali, alam kong abala rin siya. Hindi ko man siya nakikita, ramdam kong pareho kaming gumagalaw sa parehong oras, sa parehong lungsod, sa magkaibang mundo.

Bandang tanghali, naglalakad ako sa pasilyo dala ang ilang dokumento nang bigla kaming magkasalubong.

Siya.

Huminto ang hakbang ko.

“Good afternoon,” sabi niya, propesyonal ang tono.

“Good afternoon po, sir,” sagot ko, pilit pinapanatag ang sarili.

Nagtagpo ang aming mga mata. Sandali lang, pero sapat para bumalik ang alaala ng katahimikan sa presidential suite. Wala kaming binanggit tungkol doon. Walang tanong. Walang paliwanag.

Tumango siya at nagpatuloy sa paglalakad.

At doon ko naramdaman ang kakaibang kirot sa dibdib ko, hindi masakit, pero hindi rin komportable.

Pagsapit ng hapon, pumasok ako sa conference room dala ang laptop at mga dokumento. Isa isa nang dumarating ang mga opisyal. Pinunasan ko ang palad ko sa palda ko bago tumayo sa harap.

Maya maya, bumukas ang pinto.

Pumasok si Vincent.

Tuwid ang tindig niya, seryoso ang mukha, pero may kung anong pagbabago sa kanyang mga mata. Umupo siya sa pinuno ng mesa at tumango.

“Maaari na tayong magsimula.”

Huminga ako nang malalim at nagsalita.

Habang ipinapaliwanag ko ang mga slide, unti unti kong naramdaman ang kumpiyansang bumabalik. Malinaw ang boses ko. Alam ko ang sinasabi ko. Hindi ako nagkakamali.

Paminsan-minsan, sumisilip ako sa kanya.

Nakikinig siya.

Hindi yung nakatingin lang dahil kailangan. Talagang nakikinig.

“Based sa projections,” sabi ko, “kakailanganin natin ng tatlong buwan para makita ang initial returns.”

Tumango siya. “Iyan ang malinaw na paliwanag,” sabi niya. “Ipagpatuloy mo.”

Nang matapos ang presentasyon, may bahagyang palakpakan sa silid. Tumango ang ilang direktor.

“Magandang paghahanda,” sabi ni Vincent. “Malinaw. Organisado. Iyan ang gusto kong makita.”

Napayuko ako nang bahagya. “Salamat po.”

Nang magsimulang lumabas ang iba, tinawag niya ako.

“Ms. Cruz, sandali.”

Lumapit ako, hawak ang tablet.

“Opo, sir?”

“May ilang detalye akong gustong linawin tungkol sa iskedyul.”

Ipinaliwanag ko ang mga susunod na hakbang. Habang nagsasalita ako, ramdam kong iba ang paraan ng pakikinig niya. Hindi ito katulad ng kanina sa harap ng lahat.

Mas tahimik. Mas personal.

“Magaling ka,” bigla niyang sabi.

Nagulat ako. “Sir?”

“Hindi lahat ng bago ay kayang humawak ng ganitong responsibilidad,” dagdag niya. “Iyan ang dahilan kung bakit kita tinawag.”

Bahagyang uminit ang pisngi ko. “Ginagawa ko lang po ang trabaho ko.”

Tumahimik siya saglit.

“Liana,” tawag niya.

Napatingin ako sa kanya. Ito ang unang beses na binanggit niya ang pangalan ko nang walang titulo.

“Salamat ulit,” sabi niya. “Hindi lang para sa trabaho.”

Hindi ko alam kung ano ang isasagot ko.

Tumango lang ako.

“Aasahan ko ang muli nating pagkikita,” dagdag niya.

“Opo,” mahina kong sagot.

Paglabas ko ng conference room, ramdam ko ang kakaibang halo ng kaba at saya. Hindi ko maintindihan kung bakit.

Sa pagtatapos ng araw, naglakad ako palabas ng gusali habang lumulubog ang araw. Hawak ko ang bag ko, pero ang isip ko ay puno ng tanong.

Hindi ko inasahan na ang isang simpleng trabaho ay magdadala sa akin sa ganitong sitwasyon.

Sa kabilang banda ng lungsod, alam kong may isang lalaking nakatayo sa harap ng bintana, iniisip din ang parehong katahimikan.

At sa ilalim ng parehong kalangitan, pareho kaming umuuwi na may dalang damdaming hindi pa namin kayang pangalanan.