《One Night Stand with a Ruthless Billionaire 》全部章節：第 1 章 - 第 10 章

LIANA POVMaaga akong nagising sa tunog ng alarm clock, pero sa unang pagkakataon, hindi ko agad inabot ang cellphone. Nakahiga lang ako, nakatingin sa kisame ng maliit kong apartment, pinakikiramdaman ang tibok ng puso ko na tila mas mabilis kaysa dati. Tahimik ang paligid, tanging mahinang patak ng ulan sa bintana ang maririnig.Hindi dapat ganito ang pakiramdam ko.Isang gabi lang iyon. Isang maikling pag-uusap. Isang sandaling katahimikan.Pero bakit parang may naiwan sa akin?Bumangon ako at nagtungo sa kusina. Habang nagtitimpla ng kape, hindi ko maiwasang maalala ang mga mata ni Vincent. Hindi iyong titig ng isang bilyonaryo o CEO, kundi ang pagod na titig ng isang taong sanay magpigil ng lahat. Hindi ko alam kung bakit iyon ang bumalik sa isip ko, pero ramdam kong may kung anong tumimo sa akin noong gabing iyon.“Focus, Liana,” bulong ko sa sarili ko.Uminom ako ng kape at sinilip ang oras. May mahabang araw akong haharapin.Sa biyahe papasok sa opisina, pilit kong inilibing a

LIAN POVHindi ko inaasahan na tatawag si Vincent mismo para sabihin na sasama ako sa out of town meeting. Hindi rin niya pinaliwanag nang mahaba. Isang maikling utos lang, diretso, parang wala akong karapatang magtanong.“Lian, you’re coming with me. Confidential partnership meeting. Pack light. We leave in an hour.”Napatingin ako sa phone ko kahit tapos na ang tawag. Walang emosyon ang boses niya pero ramdam ko ang bigat. Hindi ito normal na business trip. Alam ko agad. May kung anong nakaabang at hindi lang kontrata ang dahilan.Sa loob ng sasakyan papunta sa private airstrip, tahimik kami. Sobrang tahimik. Ang tanging naririnig ko ay ang mahinang ugong ng makina at ang sarili kong paghinga na pilit kong kinokontrol. Hawak ko nang mahigpit ang bag ko, parang iyon lang ang nagsisilbing depensa ko sa kung anong nararamdaman ko.Napapansin ko ang tingin niya. Hindi direkta, pero ramdam ko. Sa salamin ng bintana, nakikita ko kung paano siya sumulyap, parang sinusukat ang bawat galaw k

LIAN POVHindi ako agad nakatulog noong gabing iyon.Kahit katabi ko na si Vincent, kahit ramdam ko ang init ng katawan niya at ang bigat ng braso niyang nakapulupot sa akin na parang may ipinapangakong hindi niya ako bibitawan, gising ang isip ko. Masyadong maraming tanong. Masyadong maraming panganib.At masyadong maraming mata.Nagising ako sa mahinang vibrate ng phone niya. Hindi siya gumalaw agad. Sanay na siguro sa ganitong istorbo. Pero ako, kinabahan. Dahan dahan kong inangat ang ulo ko sa dibdib niya at nakita ang pangalan sa screen.Unknown Number.Tumayo ako ng marahan at tinakpan siya ng kumot bago lumabas ng silid. Doon lang ako huminga nang malalim.Hindi ko sinagot ang tawag. Pero may pumasok na mensahe.Mag ingat ka sa mga pinipili mong katabi, Lian.Nanlamig ang mga daliri ko.Paano nila nalaman ang pangalan ko. Paano nila alam na magkasama kami. At higit sa lahat, sino ang nanonood.Hindi ko sinabi agad kay Vincent. Hindi dahil ayaw ko. Kundi dahil natatakot ako sa m

LIAN POVMay mga sandaling ang katahimikan ay mas nakakatakot kaysa sa sigawan.Ganito ang pakiramdam ko habang naglalakad papasok sa opisina kinabukasan. Ngiti sa labi. Diretso ang likod. Pero sa loob ko, bawat hakbang ay parang paalala—may kapalit ang bawat pagpili.Hindi ko siya tiningnan agad.Si Vincent ay naroon na sa glass wall ng executive floor, kausap ang isang investor. Professional. Malamig. Parang walang nangyari sa pagitan namin.Mas masakit iyon kaysa sa galit.Tanghali na nang makatanggap ako ng email.From: V.Subject: 2:30 PM. Old Records Room.Walang paliwanag. Walang emosyon.Pero alam ko.Ang Old Records Room ay lugar ng mga nakalimutang kontrata at sirang pangako. Walang camera. Walang dumadalaw.Eksaktong 2:30, isinara ko ang pinto sa likod ko.Naroon siya.Nakatayo sa gitna ng silid, nakatanggal ang coat, nakataas ang manggas. Pagod. Pero nang makita niya ako, may bahagyang pagbitaw sa matigas niyang postura.Hindi siya lumapit agad.“Don’t come closer,” sabi n

LIAN POVMay mga kasinungalingang mas epektibo kapag kalahating totoo.Ito ang itinuro sa akin ni Vincent habang nakatayo kami sa loob ng pribadong elevator, pababa sa underground parking. Walang camera. Walang saksi.“Kapag masyadong malinis,” sabi niya, malamig ang boses, “hindi pinaniniwalaan.”Hindi kami magkatabi. May pagitan. Parang estranghero.Pero ang kamay niya—nakakuyom. Alam kong pigil ang galit.“Ready ka na ba?” tanong niya, hindi ako tinitingnan.Huminga ako nang malalim. “Wala na tayong atrasan.”Tumango siya. Isang beses. Parang sundalo bago ang digmaan.Ang plano ay simple.Ako ang magiging pagkakamali.Kinagabihan, eksaktong alas-diyes, pumasok ako sa isang high-end bar na paboritong puntahan ng mga executive at media people. Maliwanag. Maingay. Maraming mata.Naka-red dress ako. Hindi revealing—pero sapat para mapansin.At alam kong may nakatingin.Lumapit ang lalaking kasama sa plano. Kaibigan ni Vincent. Investor. Kilala sa social circles.“Ms. Lian,” sabi niya n