CHAPTER 2. “Calling Card”

Tumayo si Oliver. Niyakap si Andrea. Parang pagmamay-ari.

“Tama na. Nakakahiya ka.”

“Ako pa ang nakakahiya?!”

“Oo!” sigaw ni Oliver. “Tapos na tayo, Bella! Tinatapos ko na! Kaya kung ano man ang mga narinig at nakikita mo ngayon, totoo ‘yon! 4 years na kami!”

Napatigil ang mundo ni Bella.

Huminga si Oliver. Tiningnan siya na parang wala lang. Na parang siya pa may sala.

“Simula 1st year ko sa Law school oo mahal kita noon, Bella. Pero pakipot ka. Walang time. Laging trabaho, ni hindi ka nga marunong mag ayos ng sarili! Tignan mo ‘yang sarili mo sa salamin sinong matinong lalaki ang gaganahan? Tapos 5 years na tayo pero hindi mo man lang mabigay sarili mo sakin. Laging kasal muna!”.

Tumawa siya ng mapait.

“Pero si Andrea? Nandyan. Natatakbuhan ko pag stress. Binibigay niya lahat ng kailangan ng lalaki. Hindi gaya mo.”

Gumuhit ang nakalalasong ngiti sa labi ni Andrea habang nakayakap kay Oliver. Tumingin kay Bella.

“Sorry, bestie. Naunahan lang kita, ikaw naman kasi e wala kang pakiramdam, masyado kang pakipot”.

Doon na tuluyang nadurog si Bella. Hindi parin siya makapaniwalang niloko at pinagsamantalahan ng dalawa ang pagkatao niya.

Pakiramdam niya’y mapait ang bawat paglunok niya at may parang punyal na paulit-ulit ibinabaon sa dibdib niya.

Hindi siya sumigaw.

Hindi siya nagmakaawa. Madami siyang gustong sabihin at isumbat ngunit hindi na niya kaya ang bigat ng nararamdaman.

Umatras siya at tumalikod. Habang naririnig niya sa likod ang huling sinabi ni Oliver “Wag mo na kaming guluhin, Hindi na kita kailangan”.

Paglabas niya ng p***o, matigas lang ang anyo niya. Para siyang lumulutang sa sahig dahil hindi niya maramdaman ang pagtapak niya sa simento.

Mabilis siyang nakalayo sa Apartment ni Oliver ng hindi alam kung san patungo.

Basang-basa si Bella.

Hindi lang ng ulan.

Pati ng sarili niyang luha.

Nakatulala siyang naglalakad. Walang direksyon.

Yung sandals niya sumisigaw sa simento kada hakbang, basang-basa ito at parang bibigay na dahil na rin sa kalumaan.

Kasabay ng iyak niya, ay wala ring tigil ang ulan.

Parang ang langit na mismo yung nakikiramay para sa kanya.

“4 years na kami…”

“Ginagamit lang kita…”

“Binibigay niya lahat ng kailangan ng lalaki…”

Paulit-ulit yun sa utak niya.

Limang taon. Limang taon na pagtitiis. Limang taon na akala niya may patutunguhan.

Tumigil siya sa gitna ng pedestrian. Pinikit ang mata.

Gusto niyang isigaw. Gusto niyang magwala.

Pero wala. Pagod na siya.

*PEEEEP!!!*

Malakas na busina. Nalaglag ang bag niya sa gulat. Napamulat siya bigla ng mata kasabay ng pag sakit ng tainga niya dahil sa alingawngaw ng busina.

*PEEP PEEEP!!!*

Dun lang siya nagising. Nasa gitna na pala siya ng kalsada, Wala sa sarili. Tumatawid na hindi tumitingin.

Biglang nanghina ang tuhod niya. Bumagsak siya sa basang aspalto.

Hindi siya tinamaan ng malakas. Pero yung tuhod niya sumayad. Mainit. Makirot.

Inangat niya ang tingin kahit nasisilaw sa malakas na ilaw ng sasakyan. Isang kotseng kulay itim. Magara. Huminto ng biglaan ilang pulgada lang sa harap niya.

Bumukas ang p***o. Bumaba ang isang babae, mga nasa 50’s ang edad. Naka-blazer at may payong. Maamo ang mukha pero bakas yung pag-aalala habang papalapit sakanya.

“Okay ka lang ba iha?!” takbo nito papalapit. “Pasensya ka na! Bigla ka kasing tumawid! Mabuti at nakahinto agad ang driver ko!”

“A-ah... o-oo okay lang po ako..” wala sa isip na sagot ni Bella.

Nanginginig ang boses. Nanginginig buong katawan. Hindi sa lamig. Hindi sa pagka gulat kundi sa sakit.

Nilinga-linga niya ang paligid. Busina ng busina ang mga sumunod na sasakyan. Nakakaabala na pala siya. Nagkakagulo na dahil sa kanya.

“Mukhang hindi ka okay, may sugat ka! Dadalhin kita sa ospital” hinawakan siya ng ginang sa braso para alalayan tumayo.

May munting kirot. Paglingon niya, may maliit na galos pala siya sa siko bukod sa tuhod. Dugo. Nahalo sa ulan, marahil ay nagasgas iyon sa simento nung bumagsak siya.

“H-hindi na ho.” umiling si Bella. Binawi dahan-dahan ang braso. “Maliit lang po ito. Pa-pasensya na po sa abala ma’am.”

Nakita niya yung awa sa mata ng ginang.

Yung tipong awa na hindi niya kailangan. Awa na parang sinasabing “Kawawa ka naman.”

Lalo siyang nahiya. Basang-basa siya. Magulo ang buhok. Namumutla, Mukhang pulubi. At oo, dama niya na rin ang kumakalam na sikmura kasi wala pa siyang kain mula kaninang umaga sa kakatipid ng natitirang pera.

“Okay sige.” tumango yung ginang. Kinuha sa suot na blazer ang wallet. “Pero tanggapin mo to. Tawagan mo lang ako kung may kailangan ka ha? Kahit ano, iha. Mag-iingat ka sa susunod ah.”

Iniabot yung calling card. Makintab. May pangalang naka ukit.

"- CEO, Divina El Fuego. The El Fuego Group of Companies"

Nahiya si Bella tumanggi. Ramdam niya ang sensiridad ng ginang. Bukod pa do’on ay labis nang naaabala ang mga sasakyan sa paligid dahil sakanya.

“S-salamat po…” bulong niya.

Mabilis na bumalik ang ginang sa kotse at bago ito tuluyang pumasok ay binigyan ulit siya ng saglit na titig.

Naiwan si Bella. Nakatayo sa gitna ng ulan sa madilim sa kalsada, Hawak-hawak yung calling card.

Tumulo ulit ang luha niya. Hindi niya alam kung sa awa o sa galit sa sarili, kung bakit nauto siya at hinayaang umabot sa ganito ang sinapit sa huli.

“Ano ka ba naman, Isabella.” mapait niyang bulong sa sarili. “Walang kwentang lalaki yung iniiyakan mo.”

Pinunasan niya ang kanyang mukha. Hindi alam kung ulan o luha yung pinupunasan. Huminga siya ng malalim. Amoy ulan. Amoy pagod. Amoy pagkatalo.

May dumaan na jeep. Pinara niya. Siya lang pasahero dahil hating gabi na at hindi na niya namalayan ang oras.

“San ka iha?” tanong ni manong driver.

“...Uuwi na po.”

---

Makalipas ang mahigit trenta minuto, Bumaba na siya sa babaan ng jeep sa kanto. Dalawang liko sa iskenita at nakarating din agad siya sa isang maliit, masikip at madilim na apartment niya.

Bumagsak siya sa papag na mayroong manipis na kutson.

Madilim, Walang ilaw. Tipid sa kuryente.

Tiningnan niya ang kisame. May tulo-tulo. Lalo siyang binalot ng lungkot at kabiguan. Hindi niya namalayang ito ang kahihinatnan ng labis na pagmamahal niya kay Oliver.

Binuksan niya ang basang bag. Nandun pa rin ang calling card ng babae.

Ngumiti siya. Mapait.

“Hindi ko kailangan ng tulong na may awa, ayoko nang kaawaan..”.

Isinilid niya ang calling card sa kanyang drawer.

Pero may kumislot sa dibdib niya. Yung kamay ng ginang kanina sa braso niya, Mahigpit pero maalaga.

Yung boses “Tawagan mo lang ako kung may kailangan ka, kahit ano..”

Naalala niya bigla si Oliver.

Nung nagkasakit siya dati, sinong nag-alaga? Siya.

Nung walang pera si Oliver, sino sumalo? Siya.

Nung bumagsak si Oliver sa exam, sino nagpalakas? Siya.

Tapos ngayon?

Inalis siya sa buhay ng ganun-ganun nalang. Iniwan na parang basurang hindi pinakinabangan at higit sa lahat ipinag palit sa akala niya’y matalik niyang kaibigan.

“Kasi hindi mo mabigay lahat ng kailangan ng lalaki.”

Napapikit siya sa naisip na sinabi ng lalaki. Kumuyom ang kamao.

Tumayo siya. Basang-basa pa rin. Pero pumunta siya sa banyo. Nagbuhos ng isang timba. Malamig. Para magising.

Habang naliligo, binalikan niya lahat.

Yung unang beses na nilibre siya ni Oliver ng 20 pesos na fishball. Yung pangako: “Magpapakasal tayo, Bella.” Yung gabi na umiyak siya kasi na-approve loan niya para sa tuition ni Oliver.

Yung pagod. Gutom. Puyat.

Tapos yung ngayon…

Nahuli niyang n*******d at kasama ang bestfriend niya..

Napahagulgol siya ulit. Yakap yakap niya ang sarili, Hinayaan niyang lamunin siya ng kalungkutan nang sa gayon ay maibsan ang sakit na nararamdaman.