CHAPTER 1. “Betrayal”

Pasado alas dyes na ng gabi nang makalabas si Bella sa gate ng subdivision.

Amoy pawis siya. Amoy chalk. Amoy pagod pero may determinasyon.

Pitong oras siyang nagturo ngayon. Tatlong bata. Iba-ibang bahay. Iba-ibang subject. Apat na taon niya nang ginagawa ito magmula ng mag first year college ang nobyong si Oliver.

Math sa umaga, English sa tanghali, Science sa gabi.

Private tutor siya 200 pesos kada oras. Pag sinwerte, may tip. Pag hindi, baon na lang tubig at tinapay.

Nanginginig kamay niya habang binibilang ang natitirang pera sa wallet. Pasmado at pagod kakasulat.

1,200 pesos.. Kulang pa rin sa pang dagdag sa tuition ni Oliver next week. 8,500 pa kailangan.

“Hinga lang, Bella. Kaya mo yan.” bulong niya sa sarili habang sumasakay ng jeep.

Umulan ng malakas. Basang-basa siya pero ngumiti pa rin. Kasi naalala niya si Oliver.

Limang taon na sila.

Limang taon na siyang kumakayod para sa dalawa.

Nung nag-graduate sila ng Senior high school, siya lang nakapagtrabaho agad. Si Oliver? Kailangan mag-aral.

"PSC, Bella. Pag natapos ko to, magiging abugado ako, yayaman tayo. Magpapakasal tayo. Gagawin kitang reyna at masaya tayong bubuo ng sarili nating pamilya".

Yun ang pangako ni Oliver at naniniwala siya.

Kaya siya nag sakripisyo. Hindi na siya nag-college. Siya nagbayad ng review center ni Oliver sa Law School. Siya nagpapadala ng allowance kahit 200 pesos lang kada araw.

Siya yung tumatawag tuwing gabi para kamustahin kahit pagod na pagod na siya.

"Para sa atin to, mahal." Sabi niya sa sarili habang pinipiga yung laylayan ng nabasang damit.

Bumaba siya sa kanto. 15 minutes lakad pa papunta sa apartment ni Oliver.

Student housing. Luma. Pero dun sila unang nagplano ng future.

May dala siyang Plastik, Sopas. Paborito ni Oliver pag ganito ang panahon. Binili niya sa kanto.

"Para hindi ka lamigin, mahal." Bulong pa niya sa sarili.

Nasa 3rd floor yung unit. Madilim ang hallway. Amoy lumang pintura ang paligid. Pero pagdating niya sa harap ng p***o 302, tumibok ng malakas ang puso niya.

Hindi niya alam kung dahil sa hingal mula sa paglalakad at pag akyat sa hagdan o Kabado lang kasi medyo matagal sila hindi nagkita. 2 weeks na. Busy daw sa thesis defense.

Kinapa niya ang bulsa ng lumang bag na dala, kinuha ang Spare key. Binigay ni Oliver nung bago pa lamang itong umuupa doon, para makakapasok daw siya ano mang oras na bumisita siya.

Dahan-dahan niyang ipinasok yung susi.

Pero bago pa niya mapihit, may impit na boses siyang narinig.

“Ahh… dahan-dahan… babe…”

Isang boses. Babae. Pamilyar. Nakilala niya agad.

Boses na tumatawag sa kanya ng "bestie" tuwing kausap niya sa telepono.

Nanlamig ang kamay ni Bella sa doorknob.

Hindi niya kaagad mapihit ‘yon, napalunok siya ng ilang beses at dahan-dahang idinikit ang tainga sa pintuan.

“Konting tiis na lang, babe.” Boses ni Oliver na ngayon. Bariton. Pamilyar. Pero may halong iba. May halong init na hindi para sa kanya. “Malapit na ako makatapos. Board exam nalang ang kailangan ipasa magiging abugado na ako, Malaki ang sahod. Hindi na natin kailangan si Bella.”

Parang may yelong dumaloy sa ugat ni Bella.

Hindi ito panaginip, tama ang naririnig niya ngunit hindi niya maunawaan kung papaano nangyari iyon.

Pinilit niyang huminga. Pawis na pawis na siya, magkahalo ang tubig ulan sa balat niya.

Sumagot yung babae. Hingal. Nang-aakit.

“Babe naman. Iwan mo na siya. Wala na tayong kailangan sa kanya. 4 years na tayong nagtatago, Pagod na ko. Oras na siguro para idispatya na natin si Bella.”

“4 years!?” Natutop ni Bella ang kaniyang bibig dahil sa pagka gulat at sakit ng narinig sa bestfriend niyang si Andrea.

Limang taon na sila ni Oliver. Saglit siyang napaisip. Kalauna’y ibinaba niya ang kamay na nakatutop sa bibig. Magulo ang isip at nagsimula nang mangilid ang namumuong luha sa kanyang mga mata.

Sa dami ng tanong sa isip ay isa lang ang naunawaan niya, matagal na siyang niloloko ng nobyo at ng matalik na kaibigan..

“Nag seselos na ako sa tuwing lalabas tayong tatlo.” patuloy ng babae. May himig tampo. “Third wheel nyo lang ako kahit na ako naman talaga ang mahal mo. Hindi ba babe? Ako naman talaga ang inspirasyon mo at hindi ang impokritang ‘yon”.

Umakyat ang init ng dugo mula sa dibdib hanggang sa ulo ni Bella nang marinig iyon sa babae. Nanginginig na rin ang kanyang mga kamay sa doorknob, kanina pa siya nanghihina sa mga natutuklasan.

Pangalan lang tumatakbo sa isip ni Bella.

Andrea… Bestfriend niya simula Grade 7.

Yung kaibigang tinulungan niya mula sa mga assignment, projects hanggang sa maka graduate at makahanap ng magandang trabaho. Yung iniiyakan niya nung namatay ang Lola Rosa niya.

Yung kasama’t takbuhan niya tuwing may di sila pagkakaunawaan ni Oliver. Sa huli siya rin pala ang nagmistulang ahas na tutuklaw at lalason sakanya.

Tumawa si Oliver. Yung tawa na dati nagpapakilig sa kanya.

“Oo naman ikaw. At si Bella? Ginagamit ko lang. Ulila na yun. Wala namang ibang pupuntahan kundi ako. Kawawa naman. Nagpapakahirap magturo para sakin.”

Kumirot ang sikmura ni Bella sa narinig kay Oliver, para siyang nasusuka dahil sa pait ng mga sinabi nito. Nahawakan niya ang sariling dibdib dahil nakaramdam siya ng ibayong sakit. Yung sakit na alam niyang hindi basta-basta mapapawi ng pahinga.

Ginagamit.

Kawawa.

Umiikot ang paningin ni Bella. Paulit-ulit rumirehistro sa utak niya ang mga salitang binitawan ni Oliver.

Yung plastik sa kamay niya na may lamang mainit na sopas ay nalaglag, Napatingin siya doon kasabay ng pag uunahan ng pagbagsak ng luha sa kanyang mga mata.

Limang taon.

Limang taon na pagtitiis.

Limang taon na "tiis lang mahal, para sa future natin."

Limang taon na hindi siya bumili ng bagong damit para may pang-tuition si Oliver.

Limang taon ang nasayang sa pag titiwala at paniniwala sa lalaking nangako at minahal niya ng buong puso.

At ito ang kapalit?

Hindi na siya nag-isip.

Pinilit niyang ikalma ang sarili kahit para na siyang sinusunog ng buhay sa sobrang sakit. Nanginginig, Pero kailangan niyang marinig galing mismo sa kanila.

Kailangan niyang tapusin ‘to ngayon din.

Dahan-dahan niyang pinihit yung doorknob.

*Click.*

Bumukas ang p***o ng kaunti. At dun niya nakita ng lubusan, hindi guni-guni, hindi maling hinala.

Nakaupo si Oliver sa sofa. Hubad pang-itaas. Pawis at nasa kandungan nito si Andrea. Naka bra at panty lang. Magulo ang buhok. Namumula ang pisngi. Hinihingal pa.

Parang binuhusan siya ng kumukulong tubig.

“Ah!” sigaw ni Andrea sabay taklob ng kumot.

“Put*ngina!” mura ni Oliver sabay kuha ng jacket niya.

Tatlong segundo.

Tatlong segundo na parang limang taon.

“Bella?” gulat na gulat si Oliver. May takot siyang naaninag sa mga mata nito ngunit kalauna’y mabilis na nawala.

Hindi sumagot si Bella. Tumulo ang luha niya. Isa, Dalawa, Hindi niya pinunasan.

Lumapit siya at hinila niya si Andrea pababa sa sofa. Mahina lang. Dahil mabait siya. Kahit nasasaktan na, hindi niya kaya manakit ng brutal.

“Bella bitawan mo ko!” sigaw ni Andrea. “Ano bang karapatan mo?!”

“AKO WALANG KARAPATAN?!” basag na sigaw ni Bella. Tumulo luha niya ng tuluyan. “AKO YUNG LIMANG TAONG NAGPAKAHIRAP PARA SAYO OLIVER! AKO NAGBAYAD NG TUITION MO! AKO YUNG HINDI NATULOG PARA MAY MAIPADALA SAYO! SABIHIN MO SAKIN, WALA BA AKONG KARAPATAN!?”.