kabanata 3

Hindi siya makapag-concentrate; sa loob-loob niya ay puno ng mga katanungan. Paano niya nahanap ng ina ang lalaking muntik na siyang makasama noong nakaraang gabi? At paano sila naging malapit hanggang sa mapag-usapan na ang pag-aasawa nang napakabilis? Paano niya napagtagpo ang isang gwapong lalaki tulad niya? Parang saang tindahan ba siya nakabili nito? Nang mapilitan na siyang magbukas ng bibig, ito ang unang naiisip niyang sabihin:

"Ilang taon ka na?" Buong pansin niya na naman kay Adrian.

"Ah, edad mo pala ang ibig mong sabihin," Sabi ni Adrian na may ngiti at kamay sa kanyang dibdib. "Well, 28 na ako." Sagot niya.

"28?" Ulit ni Scarlett, saka dahan-dahang tumuro sa kanyang ina bago patuloy na magsalita.

"Hindi mo ba napapansin na ang babae doon, ang babaeng ikakasal mo, ay 43 taong gulang na?"

Tumingin si Vivian kay Scarlett na may pagkainis at sinubukang magsalita para kay Adrian, ngunit naunahan na ito ng lalaki para ipagtanggol ang sarili.

"Alam mo, Scarlett, naniniwala ako na hindi mahalaga ang edad pagdating sa pag-ibig. Mahal ko ang iyong ina. Iyon ang mahalaga. Mahal na mahal ko siya hanggang sa kaya kong ibigay ang buhay ko para sa kanya." Sabi ni Adrian habang titingin kay Vivian, na lumapit para halikan siya sa pisngi bilang pagpapakita na natutuwa siya sa mga sinabi nito.

"Salamat, mahal." Bulong niya.

"Mahal mo ang nanay ko, pero muntik mo akong bastusin ng husto noong nakaraang gabi?" Iniisip ni Scarlett. Siguradong lalaking loko-loko ito. Baka iyon ang dahilan kung bakit siya ganito ang ugali. Ito ang naging dahilan ng sunod niyang tanong na ikinagulat ng magkasintahan.

"O hulaan ko na lang, wala kang trabaho at nagpapanggap ka lang na mahal siya para sa pera niya?" "...at gamitin ito bilang dahilan para habulin ang pera ng pamilya natin, hindi ba?"

"Scarlett!" Sigaw ni Vivian.

"Makikinig ka sana, bata. Hindi kita hahayaan na bastusin mo ang aking bisita at iyong magiging stepdad sa ganitong paraan; naririnig mo ba ako?" Saway ni Vivian matapos ang ilang sandaling katahimikan. Lumambot siya ng kaunti at nagsimulang magsalita ulit.

"Suriin mo sana, mahal; labinlimang taon na mula nang umalis sa akin ang iyong ama, at hindi ako muling nag-asawa hanggang ngayon. At sa wakas, nakakita ako ng taong minamahal ko—at bakit ka naman tutol pa rito? Bakit?"

Ngumisi si Scarlett sa kanyang ina. Alam niyang hindi talaga ito nag-aalala sa kanya; mula nang mawala ang ama, palagi itong naglalakbay sa ibang bansa at nakikipag-relasyon sa ibang lalaki. Kahit na siya ay may magandang panlasa sa mga lalaki, hindi niya akalain na makakahanap ito ng isang lalaki tulad ni Adrian. Kung ibibigay lamang ito sa kanya, baka mapatawad niya pa ang ina.

"Sige na, bahala na kayo." Sabi niya at lumingon at umakyat ng galit papunta sa kanyang kwarto.

Pagdating sa kanyang kwarto, humiga siya sa kama at tinakpan ang sarili ng unan. Umiikot ang kanyang isip, ngunit tumunog din ang kanyang telepono—si Lily ang tumatawag.

"Uy, mare." Boses ni Lily mula sa telepono.

"Uy." Sagot ni Scarlett.

"Parang hindi ka maayos; may sakit ka ba o ano?" Tanong ni Lily.

"Hindi, tungkol ito sa nanay ko. Hindi mo makakapanood ng ganito kakaibang bagay, Lily." Sabi ni Scarlett habang ikinukwento ang nangyari.

"Grabe naman! Hindi mo ba talaga alam?" Sigaw ni Lily. "Ang lalaking iyon ay isang..."

...habang pinipigilan ang pag-iyak, humihikab at sinusubukang pigilan ang sarili na hindi masaktan.

Si Lily naman ay nakikinig mula sa kabilang linya ng telepono, at huminto sandali para aliwin siya.

"Ipaglalaban mo naman 'yan, okay lang? Baka naman bigyan kita ng kasama o puntahan kita?" Tanong ni Lily.

Hindi pinansin ni Scarlett ang tanong at patuloy na nagsasalita.

"Ngayon, biglang nawala siya parang bula; parang hindi niya ako kilala."

"Sigurado ka bang hindi siya lasing noong gabing iyon?" Tanong ni Lily.

"Hindi ko alam, kaibigan; parang apoy ang ulo ko ngayon. Parang hindi ako makahinga ng maayos." Sabi niya at ibinaba ang tawag.

Tumayo si Scarlett at kumuha ng tuwalya sa tabi, pinupunasan ang pawis at luha sa kanyang mukha. Pagkatapos noon, huminga siya ng malalim at sinimulang huminga ng maayos para mapakalma ang sarili.

"O baka talagang lasing siya noong gabing iyon?" Bulong niya sa sarili, iniisip ang huling tanong ni Lily. Alam niyang may amoy ng alak ang hininga nito noong gabing iyon.

"Kahit anong mangyari, hahanapin ko ang katotohanan." Sabi niya at kumuha ng kanyang laptop.

Nag-online siya at namili ng iba't ibang bagay hanggang sa mapansin niya ang oras—malapit nang mag-11 ng gabi.

Tumayo siya mula sa kama at naglakad patungong kusina para kumuha ng meryenda. Buksan niya ang ilaw at sa sandaling iyon ay narinig niya ang isang ingay mula sa malayong lugar—mabigat at mainit na ingay.

Sinundan niya ang direksyon ng ingay patungong kwarto ng kanyang ina. Bahagya lamang itong nakabukas, at nakita niya ang hubad na pigura ng kanyang ina na nakaupo sa ibabaw ni Adrian.

Ito ay nakaangkas sa kanya, ang baywang ay umiikot ng pabalik-balik habang ang kanyang mga suso ay lumilipad. Ang mga ungol naman ay lalong lumalakas.

Nagulat si Scarlett at umatras ng ilang hakbang, ngunit sandaling nanatili rin siyang nakatingin para makasiguro na siya nga ang lalaking nakita niya noong nakaraang gabi.

Nang makita niya ang matitigas na braso nito na sumusuporta sa katawan ng kanyang ina, muling napatunayang tama ang kanyang hinala.

Ang alaala ng mga kamay nito na humahaplos sa kanya noong nakaraang gabi ay biglang bumalik—paano sila humahaplos sa kanya, paano siya hinubad ng damit, at paano hinimas ang kanyang ari. Ang mga alaala ay kasabay ng nakikitang eksenang ito, na nagpaiyak sa kanya ng hindi sinasadya.

Habang pinagmamasdan niya, nagsimulang himasin ang sarili, ang kamay ay pumapasok sa ilalim ng kanyang palda. Para maramdaman ang basa at init ...sa paligid ng kanyang panty, dahan-dahan at may pagnanasa niyang hinahaplos ito. Muling tumingin siya at napansin na ibinaligtad na ni Adrian ang kanyang ina—ang mga binti nito ay nakalatag nang malawak, ipinapakita ang kanyang ari.

Lalong humahaplos si Scarlett sa sarili, naiisip na sana siya na lang ang nasa posisyon ng kanyang ina. Ito ang bagay na hindi niya nakuha noong nakaraang gabi. Pinalakas pa niya ang paghawak sa sarili, ngunit nang muling tumingin siya para silipin, nagtagpo ang mga mata niya kay Adrian. Nabigla siya at agad na tumakbo palabas ng kwarto.

"Bakit ka tumigil? Huwag kang tumigil, mahal; ibigay mo pa ako ng husto." Sabi ni Vivian habang itinataas ang kanyang katawan para mas madaling maabot ni Adrian.

"Hala! Wala lang 'yon." Sagot ni Adrian