LOGINMakalipas ang isang buwan
Unti-unting bumabalot ang matinding lungkot at pagkalungkot kay Scarlett habang harap-harapang kinakaharap ang katotohanang malapit nang ikasal ang kanyang ina at si Adrian. Nakatakda na ang kasal sa panahon ng tag-araw — wala pang isang buwan ang natitira — at puspusan na ang paghahanda. Hindi na niya kayang tiisin pa ang bigat ng sitwasyon. Ang pag-iyak ay naging bahagi na ng kanyang araw-araw. Halos bawat gabi ay lumuluha...binitiwan ni Adrian ang kanyang sarili at ibinuhos ang lahat sa puwit ni Scarlett. Pagkatapos nito, sabay silang pumasok sa banyo upang maligo, at pagkatapos ay bumalik sa silid. Nakaupo si Scarlett sa kama habang pinapanood si Adrian na naghahanda nang umalis. Nakiusap siyang huwag itong umalis, ngunit iginiit naman ni Adrian na kailangan niyang pumunta dahil sa isang mahalagang gawain sa club. Nang matapos mag-ayos at paalis na sana ito, tinawag siya ni Scarlett na nakasimangot. "Ano iyon?" "Huwag mo sanang ituloy ang kasal sa nanay ko, pakiusap," mahinang sabi ni Scarlett. Nanatili namang tahimik si Adrian, hindi alam kung ano ang isasagot. Nalilito siya sa sandaling iyon; hindi na niya napigilan ang sarili na makipagtalik sa dalaga, na naglalagay sa alanganin ng kanyang misyon. Nagbibigay ng ligaya si Scarlett at siya ang kailangan niya, ngunit sa kabilang banda, mahalaga
Hindi inaalis ni Adrian ang tingin kay Scarlett noong umagang iyon. Hinahangaan niya kung gaano ito kaganda at payapa habang natutulog, at marahang hinahaplos ang buhok nito. Nasa kanyang mga bisig si Scarlett, at ayaw niya itong gisingin. Dahan‑dahang sumisikat na ang araw, ngunit madilim pa rin sa paligid. Bahagyang gumalaw si Scarlett, inunat ang kanyang mga binti habang dahan‑dahang iminulat ang mga mata. Agad itong ngumiti nang magtagpo ang kanilang mga tingin, at hinalikan ni Adrian ang kanyang noo. "Magandang umaga, maganda," bulong ni Adrian sabay inalis ang hibla ng buhok na tumatakip sa mukha nito upang makita itong buong‑buo. Namula ang pisngi ni Scarlett at lalong sumiksik sa kanya, umaasang ang lahat ng ito ay hindi lamang panaginip. "Magandang umaga," sagot ni Scarlett habang naaalala ang lahat ng nangyari kagabi. Pareho nilang inaalala ang sandaling iyon — isa ito sa pinakamahusay na pagtatalik na naranasan nila. Ngumiti si Adrian at muli
"Umamin ka na sa iyong mga krimen, Vivian, o mapipilitan akong ipalaganap ang mga litratong ito sa publiko!" banta ng detektib. Napahakbang palayo si Vivian sa gulat. Hindi siya makapaniwala sa narinig. Gagawin talaga ni Detektib Roberts ang lahat upang matapos ang kaso — kahit na ang maningil ng pilit. Nais nitong pilitin siyang aminin na siya ang pumatay sa asawa. Naging makasarili na ang lahat; hindi na ito lumalaban para sa katarungan, kundi para lamang sa sariling pangalan! "Alam mo, Detektib Roberts? Pwede kayong mamatay! Nawawala na kayo sa sarili; baliw na kayo!" Tumayo siya nang mabilis, kinuha ang kanyang bag sa mesa at nagmamadaling lumabas ng pinto. Huminto siya sandali at lumingon upang tingnan ang lalaki. Nakita niyang puno ng galit at masamang hangarin ang mukha nito. "Kung kumalat ang mga litratong iyon, sisiguraduhin kong hahabulin kita — at maniwala ka, wala kang laban sa akin." Pagkasabi no
Nakaupo si Vivian sa harap ng kanyang salamin habang naglalagay ng lotion nang biglang tumunog ang telepono. Nang sagutin niya, si Detektib Roberts pala ang nasa kabilang linya. Napabuntong‑hininga siya nang may pagkainip, nagtataka kung ano na naman ang kailangan nito. Alam niyang paulit‑ulit lang naman ang usapan; marahil ay may nakita na naman itong haka‑haka at gusto siyang ipatawag. Ngunit wala siyang magawa kundi sagutin ang tawag. "Magandang araw, Vivian." "Detektib Roberts, ano na naman ang kailangan ninyo? Hindi ba masyado pang maaga?" madiin niyang tanong, naiinip na agad sa usapan. "Hindi naman tayo magkaaway, ‘di ba? Bakit ganyan ka makipag‑usap?" "Maaari bang sabihin ninyo agad kung bakit kayo tumawag? Pakiusap!" muling napabuntong‑hininga si Vivian. "Sige, kung iyan ang gusto mo. May bagong ebidensyang dumating, at kailangan mong pumunta sa ista
Alam mo, hindi tapat ang nanay ko "Malamang ay nasa isang hotel siya kasama ang kung sinong lalaki, at nais mo pa rin siyang pakasalan?" biglang pagbitaw ni Scarlett, hindi na napigilan pa ang kanyang nararamdaman. Hindi sumagot si Adrian, ipinagpatuloy lang ang pagpapakain sa kanya habang pinapanatiling walang emosyon ang kanyang mukha. Ngunit lalo lamang itong nagpasigla sa damdamin ni Scarlett, hanggang sa matamaan niya ang kutsara mula sa kamay nito — namumula ang kanyang mga mata dahil sa matinding sakit. "Ayoko na ng pagkain! Ikaw ang gusto ko, Adrian!! Wala akong saysay kapag wala ka! Hindi mo ba nakikita na ikaw ang dahilan kung bakit ako nagkakasakit? Hindi ko matanggap na ikakasal ka sa sarili kong ina!" sigaw niya, at ang kanyang tinig na puno ng paghihirap ay tumagos sa puso ni Adrian. Hindi na niya napigilan pa ang kanyang sarili; hindi niya kayang makita ang dalaga sa ganoong kalagayan. Sa halip na magsalita, hinila niya ito palapit at niy
Umalis din si Vivian nang araw ding iyon para sa kanyang lakad, at naiwan si Scarlett sa pangangalaga ng mga katulong. Tinulungan siyang makarating sa silid, naligo, at nahiga upang magpahinga. Makalipas ang ilang oras ay dumating si Richard at dumiretso sa silid upang bisitahin ang pamangkin. Sinabi na kasi sa kanya ni Vivian na malubha ang kalagayan ni Scarlett, kaya iniwan muna niya ang lahat ng kanyang gawain upang makapunta rito. Natuwa naman si Scarlett nang makita ang tiyuhin. Umupo ito sa gilid ng kama at marahang hinawakan ang kamay niya, halatang nag-aalala. "Kumusta ka na, anak? Gumagaan ba ang pakiramdam mo?" tanong nito. Dahan-dahang umiling si Scarlett, pinagpapawisan na dahil sa matinding hirap na nararamdaman. "Hindi pa rin mabuti, 'Tiyo. Sa katunayan, lalo pa yatang lumalala. Masama ang aking pakiramdam at nahihilo ako — ayoko ng ganito," napaungol siya, at sa harap ng tiyuhin ay tila nagiging musmos muli h


![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




