บทที่ 5

“สวัสดีค่ะคุณพยัคฆ์…” สุดาเอ่ยสวัสดีเขาจนเขาทอดมองไปผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งก้มหน้าก้มตาไม่คิดที่จะมองหน้าเขาจนเขารู้สึกแอบหงุดหงิดในใจ

“ฮึ ลูกสาวของเธอเหรอ…” เขาถามสุดาจนสุดามองไปที่เธอจนเห็นเธอยืนก้มหน้าไม่มองมาที่เขา

“ใช่ค่ะ…”

“ทำไมไม่มองหน้าฉัน…” เมื่อเขาให้เธอเงยหน้ามองมาที่เขาจนเธอเองชะงักกับคนที่อยู่เบื้องหน้าเพราะเขาคนนั้นคือคนที่เธอนอนกับเขาเมื่อหนึ่งปีก่อน ส่วนเขาเองก็ไม่ต่างจากเธอและไม่คิดว่าจะเจอเธอด้วยสถานการณ์แบบนี้

“คุณ…” เธอเอ่ยเรียกเขาส่วนเขาเองต่างชะงักและไม่คาดคิดว่าคนที่เขาวันไนท์เมื่อปีที่แล้วกับมานั่งตรงหน้าเขาเพราะเขาตามเธอมานานเกือบหนึ่งปีและไม่คาดคิดว่าเธอจะเป็นลูกของสุดาที่ติดหนี้ของเขาเขาจึงเปลี่ยนสีหน้าเรียบนิ่งอย่างเคย

“ฮึ ได้เจอกันสักทีนะ สาวน้อย…” เขากระตุกยิ้มมุมปากจนสาวน้อยข้างหน้าต่างรอบกลืนน้ำลายตัวเองเพราะสายตาที่เขามองนั้นมันช่างแปลกเหลือเกิน

“คุณพยัคฆ์รู้จักนางนี่ด้วยเหรอคะ?”

“ฮึ ก็ลองถามลูกสาวดูสิว่ารู้จักผมรึเปล่า…” เขาย้อนถามกลับจนทำให้เธอต่างก้มหน้าไม่กล้าสบตาเขาเพราะยิ่งเขามองเธอมันยิ่งทำให้เธอนึกถึงคืนนั้นระหว่างเราสองคน

“มึงรู้จักคุณพยัคฆ์ด้วยเหรอวะ?” สุดาถามเธอจนเธอส่ายหน้ารัว ๆ ทำให้เขาเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ

“ป…เปล่าจ่ะ อิม ม…ไม่รู้จักเขา…” เธอพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักเพราะเธอไม่กล้าบอกสุดาตรง ๆ ว่าเธอเองรู้จักเขาและเขาคือคนแรกที่ทำให้เธอเสียบริสุทธิ์ไป

“ฮึ!” เขารอบหัวเราะในลำคอจนทำให้เธอและสุดาต่างมองเขาแต่ยิ่งเธอมองเขาเขายิ่งช่างน่ากลัวและรับรู้ถึงว่าเขาคงมีอิทธิพลพอสมควรก่อนที่เธอจะเข้ามาในบ้านบอร์ดี้การ์ดต่างยืนเต็มบ้านจนยิ่งทำให้เธอกลัวมากกว่าเดิม

“คุณพยัคฆ์คะ เรื่องที่เราคุยกันเราเมื่อ…”

“ผมตกลง…” เขาพูดแทรกช่วงที่สุดายังพูดไม่จบแต่สิ่งที่เธอฟังกับไม่เข้าใจทั้งคู่ว่าตกลงในเรื่องอะไร

“จริงเหรอคะ!” สุดาถามด้วยความดีใจเพราะตอนนี้หนี้สินทั้งหมดจะไม่ติดค้างอะไรแล้ว

“ม…แม่หมายถึงอะไรจ้ะ? อิมไม่เข้าใจ…” เธอถามสุดาแต่เขาจึงตอบเธอทันที

“แม่ของเธอขายเธอให้กับฉันแลกกับหนี้สินที่แม่ของเธอยืมฉันไงล่ะ ฮึ…” เมื่อเขาบอกเธอจนเธอชะงักและไม่คิดว่าสุดาจะขายเธอให้กับเขาเพราะสิ่งที่เธอมาวันนี้เธอกับถูกหลอก…

“อึก…แม่…ที่เขาพูดไม่จริงใช่ไหมจ้ะ…” เธอย้ำถามสุดาอีกครั้งแต่สุดากับกรอกตามองบนเอือมระอา

“เออ กูเป็นคนขายมึงให้เขาเองเพราะมึงอยู่ไปก็ไม่มีประโยชน์ แล้วอีกอย่างตั้งแต่พ่อของมึงตายไปกูต้องมารับกรรมเลี้ยงดูมึงทั้งที่กูไม่อยากเอา…”

“อึก…” สิ่งที่เธอฟังทำให้เธอกับชะงักเพราะเธอรู้อยู่แก่ใจแล้วว่าต่อให้เธอทำดีมากแค่ไหนสุดท้ายพวกเขาก็ไม่เห็นความดีสิ่งที่เธอทำเพราะสุดาไม่เคยรักเธอตั้งแต่แรกและโขกสับเธอจนทำให้เธอเองไม่อยากมีชีวิตอยู่ส่วนร่างแกร่งกับนั่งฟังทั้งสองแม่ลูกกำลังถกเถียงกัน

“เลิกเถียงกันได้แล้ว ผมไม่ได้มีเวลาว่างมานั่งฟังพวกคุณเถียงกันนะครับ” เขาบอกเธอและสุดาทั้งสองต่างมองหน้าเขาด้วยเจียมตัวเพราะเขาเองไม่อยากมานั่งฟังเรื่องส่วนตัวของใคร

“ส่วนสาวน้อยคนนี้…ผมตกลง แต่มีข้อแม้ในเมื่อให้มาแล้วผมไม่มีทางให้คืนได้…” เขาบอกสุดาเพราะในเมื่อสุดาใช้วิธีนี้โดยให้เธอมันเป็นเด็กขัดดอกเพราะเขาเองจะไม่ปล่อยเธอไปไหน

“ได้ค่ะ ฉันตกลงสรุปว่า…หนี้ของฉันหมดแล้วใช่ไหมคะ?”

“ฮึ! จะคิดแบบนั้นก็ได้…”

“จริงเหรอคะ! ขอบคุณมาก ๆ เลยค่ะที่เมตตาพวกเรา ส่วนนางนี่คุณจะทำอะไรคุณทำได้เลยค่ะ”

“ม…แม่ ไม่เอานะแม่อย่าขายอิมให้เขาเลยนะ ฮึก อิมขอร้อง” เธอบอกด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนแต่สายตาของสุดากับไม่สงสารเธอเลยแม้แต่น้อย

“นั้นฉันกลับเลยนะคะ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ…”

“อืม ส่วนสัญญาเดี๋ยวคนของฉันจะเอาไปให้เซ็นพรุ่งนี้” เขาบอกด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งจนสุดาพยักหน้ารัว ๆ ทันที

“ด…ได้ค่ะ งั้นฉันไปก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ” สุดาจึงรีบลุกและไม่สนใจเธอแม้แต่น้อยทำให้เธอเรียกสุดาหลายครั้งสุดาไม่ยอมหันกลับมาหาเธอ

“ม…แม่ อย่าเพิ่งไป ฮึก ฮื้อ~” เธอร้องไห้ออกมาที่สุดากับทิ้งเธอไว้ในบ้านของเขาส่วนเขาเองมองเธอด้วยสายตาเรียบนิ่งและไม่มีความสงสารในตัวของเขา

“เธอร้องไห้ออกมามันก็ไม่มีใครช่วยเธอได้หรอกนะ…” เขาบอกด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งจนเธอหันกลับมามองใบหน้าของเขาที่มีความเฉยชา

“ท…ทำไมคุณไม่ปฏิเสธแม่ฉัน คุณทำแบบนี้ได้ยังไง ไอ้คนเลว ฮึก ฮื้อ~”

“ฮึ! เธอจะมาว่าฉันเลวไม่ได้นะ เพราะแม่ของเธอดันติดหนี้ของฉันเองและฉันก็ให้พวกของฉันไปทวงครั้งต่อหลายครั้งแต่แม่ของเธอกับเบี้ยวนัดไม่จ่ายสักงวด และเรื่องข้อเสนอฉันเองไม่ได้เป็นคนเสนอ คนที่ต้องเลวจริง ๆ มันก็คือแม่ของเธอ อย่าคิดว่าเมื่อก่อนฉันมีอะไรกับเธอไปแล้วและเธอจะมาว่าฉันแบบนี้นะ…” เขาบอกด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวเพราะเขาไม่ชอบที่เธอมาว่าเขาและสิ่งนั้นเขาเองไม่อยากรับข้อเสนอตั้งแต่แรก

“ฮึก ฮื้อ~ ทำไมมีแต่คนทิ้งฉัน…” เธอร้องไห้ด้วยขาดใจและน้อยใจสุดาที่เธอกับโดนหลอกให้มาที่นี้จนทำให้เธอต้องตกสภาพโดยไม่รู้ตัว

“ถ้าแม่ของเธอจ่ายให้ฉันทุกงวด เธอก็คงไม่ต้องมาอยู่ที่แห่งนี้ และไหน ๆ แม่ของเธอก็ขายให้ฉันมาแล้ว ฉันก็ขอเช็คของหน่อยแล้วกันว่าที่ผ่านมาเราไม่ได้เจอกันหนึ่งปีมีตรงไหนที่เป็นตำหนิรึเปล่า…มานี้!” เขาลุกขึ้นและอุ้มเธอพาดบ่าเพราะในเมื่อเหยื่อเข้ามาถึงถิ่นแล้วคิดอะไรที่จะปล่อยออกไปง่าย ๆ เขาไม่คิดที่จะปล่อยเธอไปแน่นอน

หมับ!

“กรี้ดด! ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ! ไอ้คนบ้า!” เธอใช้กำปั้นน้อย ๆ ทุบตีหลังเขาเพื่อปล่อยเธอลงจากบ่าของเขาแต่เขาไม่มีความสะทกสะท้านเขาจึงเดินขึ้นไปที่ชั้นสองของบ้านและบ้านของเขาใหญ่โตและมีพื้นที่กว้างพอสมควรรวมถึงเหล่าบอร์ดี้การ์ด และแม่บ้านที่อยู่ที่แห่งนี้

เขาเดินมาถึงชั้นสองและไปที่ห้องของเขาภายในห้องคุมโทนสีเทาและเตียงนอนคิงไซส์สีดำทมิฬจนทำให้เธอรู้สึกกลัวและอึดอัด

ตุ้บ!

“โอ้ย! วางฉันดี ๆ ก็ได้ไหม! ฉันเจ็บนะ!…” เธอบอกด้วยน้ำเสียงโมโหแต่เขากับไม่สนใจสิ่งที่เธอโมโหเขาจึงคร่อมร่างบางเพื่อไม่ให้ออกไปไหน

“นี่! จะทำอะไรอะ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ! ฉันจะกลับบ้านของฉัน!”

“ฮึ! เรื่องอะไรที่จะปล่อยเธอง่าย ๆ ล่ะ ไหน ๆ เราได้เจอกันแล้วเรามาย้อนความหลังกันดีกว่า และ หึ…”

“อึก…ไม่ ออกไปจากตัวฉันเดี๋ยวนี้นะ! ไอ้คนบ้า! อื้อ!” เธอผลักร่างแกร่งออกจากตัวของเธอแต่ทำเท่าไหร่ก็ไม่สำเร็จจนกระทั้งริมฝีปากประกบริมฝีปากนุ่มเข้าอย่างจังทำให้เธอตกใจกับการกระทำของเขา

จ๊วบ จ๊วบ~

เขาจูบเธอจนมือไม้ที่ตีเข้าอกแกร่งกับอ่อนระทวยไปอย่างง่ายดายทำให้เธอเคลิบเคลิ้มกับรสชาติจูบครั้งนี้เขาใช้ลิ้นสอดแทรกเข้าที่โพรงปากของเธอจนเธอเปิดปากเพื่อให้ลิ้นของเขาได้เข้าไปทักทายข้างในจนลิ้นของเขาตวัดไปมาทำให้เธอกับไม่ทันเขาและจูบของเขามันช่างชำนาญเสียจริงแต่จูบของเธอกับเงอะงะและจับทางกันไม่ถูกแต่เขาเองก็ไม่ว่าอะไรเพราะเขาคิดว่าเธอยังใหม่และไม่ชำนาญแบบเขามือแกร่งกับลูบไล้ลงมาไปตามชายเสื้อยืดของเธอและใช้มือสอดเข้าไปในเสื้อจนได้สัมผัสหน้าอกนิ่มที่มีบราเซียปกคลุมเขาบีบเคล้นจนทำให้เธอรู้สึกเสียวกระซ่านขึ้นมา

“อื้อ~” เสียงคราหวานเล็ดรอดออกมาจนเขาเองบีบเคล้นเพื่อให้เธอได้ร่วมมือกับเขาแต่เขากับคิดถึงสิ่งนี้เขาพยายามที่จะไม่คิดแต่สิ่งที่เขาได้ทำกับเธอในคืนนั้นมันทำให้เขาได้จดจำความสุขทั้งที่ไม่เคบเป็นแบบนี้มาก่อนสมัยก่อนเขาจะซื้อกินและในช่วงทำกิจกรรมเสร็จเขาไม่เคยคิดที่จะนอนกับใครแม้แต่น้อยและไม่เคยพาใครขึ้นคอนโดของเขาแต่เธอกับคนแรกที่เขาพาเธอขึ้นคอนโดของเขาในครั้งนั้นและเขาเองกับถูกชะตากับเธอและอยากทำความรู้จักกับเธอและเขาชอบยิ่งเธอให้ความร่วมมือกับเขาด้วยทำให้เขาพอใจเป็นอย่างมากใน ณ.ตอนนี้ เขาจึงละริมฝีปากออกจากเธอจนเขาเห็นว่ามีน้ำลายเปรอะมุมแก้มของเธอเขากระตุกยิ้มและใช้มือลูบเช็ดน้ำลายมุมแก้มเธออย่างอ่อนโยนจนเธอกับอึ้งการกระทำของเขาภายนอกของเขากับดูช่างโหดและไม่น่าเข้าใกล้แต่สิ่งที่เขาทำนั้นกับทำให้เธอรู้สึกใจเต้นขึ้นมาชอบกล

“ถ้าเธอทำตามสิ่งที่ฉันบอกและไม่ดื้อกับฉันฉันจะดูแลเธอให้ดีที่สุด…” เขาบอกเธอเพราะตอนนี้เธออยู่ในฐานะเด็กขัดดอกของเขาเขาเองก็อยากให้เธอเชื่อฟังในตัวเขา

“ล…แล้วคุณจะให้ฉันทำอะไร?”

“ทำให้ฉันมีความสุขอย่าง…ตอนนี้…” เขาโน้มประกบจูบเธออีกครั้งจนทำให้เธอกับสะดุ้งที่เขาจู่โจมมาอย่างรวดเร็วจนเธอไม่ทันได้ตั้งตัวเธอจึงรับสัมผัสจูบครั้งนี้และมันแตกต่างจากครั้งแรกเพราะครั้งนี้มันช่างอ่อนโยน ละมุนจนเธอเองเริ่มสามารถจับทางและจูบเหมือนเขาได้เขาสอดแทรกลิ้นเข้ามาอีกครั้งจนเธอยอมให้เขาเข้ามามันอาจจะดูใจง่ายแต่ตอนนี้อารมณ์กับมันพาไปจนเธอไม่สามารถควบคุมมันได้เขาจึงจับชายเสื้อยืดเธอและเลิ่กเสื้อขึ้นไปกองที่หน้าอกของเธอจนเขาละจูบอีกครั้งและก้มมองร่างบางที่ทรวดทรงหุ่นนาฬิกาทรายทำให้เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่และกับตื่นเต้นจนเบื้องล่างของเขาปวดหนึบขึ้นมา

“ยังสวยเหมือนเดิมเลยนะ…” เขาชมเธอและใช้มือสัมผัสหน้าท้องแบนราบของเธอและลูบไล้ไปมาจนเธอรู้สึกเสียวซ่านที่เขากับลูบมัน