บทที่ 2

The King Condo

ภายในห้องนอนมีเสียงเครื่องแอร์กำลังทำงานจนแสงอาทิตย์สาดส่องมาถึงตัวของเขาที่กำลังนอนอยู่บนที่นอนคิงไซส์เขาจึงเริ่มรู้สึกตัวและค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างช้า ๆ ทำให้เขาต้องหรี่ตาทันทีเพราะแสงอาทิตย์สาดเข้ามาถึงภายในห้องของเขา เขาจึงคลำที่นอนข้าง ๆ ที่มีอีกฝ่ายแต่กับว่างเปล่าจนเขาลืมตาขึ้นมาทันที เขารู้ตัวเองว่าเมื่อคืนเขานอนกับผู้หญิงในงานวันเกิดน้องสาวของเพื่อนตนเองและผู้หญิงที่เขาได้นอนด้วยเขารู้สึกยังตราตึงที่มีกิจกรรมเร่าร้อนกับเธอเพราะเธอทั้งสดและใหม่ที่ทำให้เขารู้สึกสนใจเป็นพิเศษในคืนนั้นกับเป็นครั้งแรกของเธอ…

“ฮึ หนีไปจนได้สินะ…” เขาพรึมพรำกับตัวเองเขาจึงลุกออกจากที่นอนแต่ในช่วงเขาเปิดผ้าห่มกับเห็นสีแดงสดเปื้อนบนที่นอนคิงไซส์ของเขายิ่งทำให้เขาผุดรอยยิ้มที่ไม่อาจคาดเดาได้เพราะเขารู้ว่าคืนนั้นเธอบริสุทธิ์และเป็นเขาคนแรกที่เปิดซิงให้กับเธอ เขาจึงุกไปชำระร่างกายเพราะเมื่อคืนเขากินเธอจนกว่าจะได้นอนเกือบรุ่งเช้าของอีกวันเขาจึงเดินด้วยสภาพเปลือยเปล่าเพื่อไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาคลุม

15 นาทีต่อมา…

หลังจากที่เขาอาบน้ำเสร็จเขาจึงเดินเข้าไปในห้องแต่งตัวซึ่งที่นี้มันเป็นคอนโดของเขาเองนาน ๆ ครั้งเขาจะเข้ามาแต่แม่บ้านคอยทำความสะอาดให้ห้องเขาทุกครั้งและเขาเองไม่เคยให้ใครได้เข้ามาที่พื้นที่ส่วนตัวของเขายกเว้นลูกน้องของเขา และรวมถึงเธอที่เขาพาเข้ามาหลังจากเขากำลังแต่งตัวเขาเองนึกถึงผู้หญิงในคืนนั้นทำให้เขาอยากตามหาเธอเพราะใบหน้าของเธอสวย หวาน ผิวพรรณขาวผ่องและมเสน่ห์ในช่วงกิจกรรมเร่าร้อนของเธอต่างเข้ากับเขาได้ดีเพราะเธอมีความเซ็กซี่จนทำให้เขามีความต้องการเพิ่มขึ้นมาอีกครั้ง เพราะเธอปล่อยให้เขานอนอยู่คนเดียว

“เธอกล้ามากเลยนะที่ปล่อยฉันให้นอนคนเดียว ฮึ” เขาพรึมพรำกับตนเองที่เขารู้สึกอยากจะหัวเราะกับตนเองยังไงไม่รู้ที่ผู้หญิงคนนั้นกับปล่อยเขาให้นอนคนเดียวเพราะเป็นครั้งแรกที่เขาเจอทุกครั้งที่เขาซื้อข้างนอกมากินเขาจะเป็นคนที่ไม่นอนค้างกับใครถ้าเขานอนยิ่งทำให้เขารู้สึกรำคาญผู้หญิงเพราะในเมื่อได้เขาแล้วนึกอะไรที่เขาจะนอนร่วมด้วยเพราะเขาแค่หาความสุขใส่ตัวให้กับตนเองแค่นั้นทำให้เขาครองโสดและไม่มีคู่เขาตั้งปณิธานตัวเองว่าเขาจะไม่มีพันธะกับใครทั้งนั้นตั้งแต่เขาเคยคบกับแฟนเก่าสมัยเรียนมหาวิทยาลัยที่อังกฤษและเลิกรากันโดยที่เขาโดนอีกฝ่ายบอกเลิกเพราะเขาเป็นคนน่าเบื่อเกินไปจนชีวิตของเขากับเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือเขาเย็นชากับผู้หญิงที่เข้าหาเขาและซื้อกินในเมื่อที่อยาก…

หลังจากเขาแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วเขาจึงหยิบของมีค่ามาใส่ประดับบนตัวของเขารวมถึงกระเป๋าเงินที่เขาวางไว้บนหัวเตียงเพื่อจะเตรียมตัวออกไปทำงานของเขาจนกระทั่งมีเสียงโทรศัพท์ดังเข้ามาทำให้เขาคิ้วขมวดว่าใครโทรมาทำอะไรแต่เช้า

“มีอะไร” น้ำเสียงโทนเรียบนิ่งที่ไม่สบอารมณ์เอ่ยออกมา

“นายครับวันนี้คุณวศินจะเข้ามาพบกับนายในช่วงเช้าที่บริษัทนะครับ”

“มันมาทำอะไร”

“ทางนั้นจะเจรจาเรื่องเครื่องประดับของเราครับ”

“โอเค เดี๋ยวอีกแปปกูจะเข้าบริษัทไปวันนี้กูมีงานให้มึงทำนิดหน่อย…”

“อะไรเหรอครับนาย สำคัญไหมครับ”

“ไม่สำคัญหรอก เดี๋ยวเจอกันที่บริษัทแล้วกัน”

“ครับนาย…” หลังจากเขาวางสาย “วิทย์” ลูกน้องที่สนิทไปเพราะวิทย์ทำงานกับเขามานานและรู้ว่าเขาชอบอะไรและไม่ชอบอะไรเป็นลูกน้องที่ซื่อสัตย์ต่อเขาเขาจึงไว้ใจวิทย์มากที่สุด

สลัมแห่งหนึ่ง

“เมื่อคืนมึงหายไปไหนมาฮ้ะ เมื่อเช้ากูเคาะประตูห้องมึงอยู่นานมึงก็ไม่เปิดให้กูสักที” สุดา แม่เลี้ยงของเธอที่ถามเธอจนเธอกำลังเตรียมอาหารให้กับพวกเขาในตอนเช้า

“เอ่อ…พอดีว่าอิมไปงานวันเกิดเพื่อนมาจ่ะ…” เธอบอกด้วยน้ำเสียงอ้ำอึ้งเพราะเธอเองไม่ได้บอกสุดาว่าเธอไปงานวันเกิดเพื่อนของเธอมา

“อะไรนะ! ไปงานวันเกิด! แล้วมึงกลับมากี่โมง”

“เอ่อคือ…” เมื่อเธอตอบน้ำเสียงอ้ำอึ้งจนลิตาเดินลงมาจากชั้นล่างและเบะปากมองบนใส่เธอ

“มันเพิ่งกลับมาเมื่อเช้าแม่ หนูเห็นมันเดินเข้ามาบ้านพอดี”

“ฮึ เดี๋ยวนี้มึงจะไปไหนที่ได้เลยใช่ไหม ก็ถึงว่าทำไมกูเคาะประตูเรียกมึงแต่เช้าแต่มึงกับไม่เปิด…” เมื่อสุดาเอ่ยขึ้นมาเพราะทุกครั้งเธอจะต้องตื่นแต่เช้าเพื่อมาทำกับข้าวให้กับสองแม่ลูกสิ่งที่เธอทำไม่ต่างกับขี้ข้ารวมถึงเธอต้องซักผ้าให้กับพวกเธอทั้งสองคน

“อิมขอโทษจ่ะแม่ที่ไม่ได้บอกแม่ อิมทำกับข้าวแล้วแม่กับลิตากินเถอะจ่ะเดี๋ยวเย็นชืดหมด” เธอเอ่ยขอโทษสุดาแต่การกระทำของสุดากับเบะปากและไม่สนใจคำขอโทษของเธอจนเธอเดินเลี่ยงจากสองแม่ลูก

“แล้วมึงจะไปไหนอีก”

“เอ่อ…อิมจะไปทำธุระข้างนอกจ่ะ แม่จะเอาอะไรไหมจ้ะ”

“ก่อนมึงจะไป มึงเอาเงินมาให้กูยืมที”

“อิมไม่มีหรอกจ่ะแม่” เมื่อเธอบอกสุดาจนเธอย่างก้าวออกจากบ้านจนกระทั่งสุดาเรียกเธอทันที

“ฮึ กูรู้นะว่ามึงมีเงิน เอาเงินมาให้กู”

“แม่จะเอาไปทำอะไรอีกจ้ะ แม่จะเอาเงินอิมไปเล่นไพ่เหรอแม่เลิกเล่นเถอะนะทุกวันนี้เราไม่มีเงินมากเลยนะแม่” เธอร่ายยาวและอยากให้สุดาเลิกเล่นการพนันเพราะที่บ้านของเธอมีหนี้สินมาจากสุดาเพราะเธอมารู้ว่าสุดาได้ไปกู้นอกระบบเพื่อเอาเงินมาเล่นการพนัน

“มึงไม่ต้องมายุ่งกับกู กูจะเล่นก็เรื่องของกูไม่ต้องมาเสือกให้มาก มึงเอาเงินมาให้กูเดี๋ยวนี้ไม่งั้นกูขึ้นไปค้นห้องมึงแน่”

“อย่านะจ้ะแม่! ก็ได้จ่ะ” เธอล่วงกระเป๋ากางเกงของเธอซึ่งเป็นแบงค์สีเทาที่เธอยื่นให้กับสุดาเพราะเงินนี้มาจากที่เธอแอบหยิบกระเป๋าเงินของเขาและในแอพบัญชีธนาคารของเธอเหลือไม่กี่บาทที่จะเอามาดำรงชีวิตได้

“ในตัวอิมมีแค่นี้แหละจ่ะ”

“เออ มึงจะไปไหนก็ไป…” เมื่อเธอให้เงินสุดาจนสุดาเอ่ยไล่เธอจนเธอต้องเดินออกมาจากบ้านและมุ่งหน้าไปบ้านเพื่อนของเธอก็คือบ้านของ “บีม” เมื่อวานเป็นวันเกิดของบีมและเธอเองได้ไปร่วมงานวันเกิดบีมด้วยเพราะบีมชวนเธอไปเธอและบีมเป็นเพื่อนสนิทด้วยกัน ในส่วนบีมเป็นคนจิตใจดี และเป็นมิตรกับเธอและฐานะบ้านของบีมดีพอสมควรจนเธอเองอิจฉาที่เพื่อนตัวเองไม่ลำบากเหมือนเธอเธอจึงมุ่งหน้าไปบ้านของบีมเพื่อที่จะไปเอากระเป๋าที่เธอลืมไว้ที่บ้านของบีม

บริษัท AS. Phat Jewelry

หลังจากเขามาถึงที่ทำงานของเขาซึ่งบริษัทของเขาทำเกี่ยวกับเครื่องประดับและทำกำไรให้กับทางบริษัทได้หลายพันล้านเพราะด้วยคุณภาพของสินค้าทำให้เขาได้กำไรมาเป็นจำนวนมากเขาได้จอดรถในโซน วีไอพีซึ่งเป็นที่ประจำของเขาที่เขาจอดเขาลงมาจากรถและจัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่ของตนเองปลายเท้าเขาก้าวเข้าไปที่ตัวบริษัทจนทุกคนต่างโค้งคำนับให้กับเขาเป็นการทักทายที่ทุกคนต่างทักทายเขาเป็นเรื่องปกติเขาจึงพยักหน้ารับและรับทักทายให้กับพนักงานทุกคนจนเขามาหยุดที่ลิฟต์เพื่อที่จะขึ้นไปที่ห้องของตนเอง

“อ่าว สวัสดีครับคุณพยัคฆ์…” ชายคนใหม่ต่างทักทายเขาที่เขากำลังรอขึ้นลิฟต์จนเขาหันไปหาคนที่เรียกเขาจึงเผยรอยยิ้มบางให้กับชายคนใหม่

“สวัสดีครับคุณวศิน…” วศิน เคยเป็นพนักงานบริษัทของเขาก่อนจนวศินยื่นใบลาออกเพื่อที่จะจัดตั้งบริษัทใหม่จนไม่คิดว่าวศินตั้งบริษัททำเครื่องประดับแบบเขาและชิ้นงานที่ออกมามีความคล้ายคลึงของเขาเช่นกันจะเรียกว่า ลอกมาทั้งฉบับเลยก็ว่าได้

“ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลยนะครับ สบายดีใช่ไหมครับคุณพยัคฆ์”

“ครับ สบายดีว่าแต่คนของผมรายงานผมมาว่าคุณจะมาหาผม มีเรื่องอะไรรึเปล่าครับ?”

“ฮึ ยังไม่ถึงห้องคุณ คุณเล่นเปิดประเด็นเลยเหรอครับ…” วศินรอบหัวเราะในลำคอที่เขาถามเพราะไม่ใช่ไม่รู้ว่าวศินจะมาทำอะไร

“ฮึ โอเคครับ ลิฟต์มาพอดีเลย” เขาบอกและมองไปที่ลิฟต์ซึ่งลิฟต์มาถึงพอดีจนทั้งสองเข้าไปที่ลิฟต์ทันที

“คุณมีอะไรก็พูดมาได้เลยครับ” เขาบอกวศินจนทั้งคู่เข้ามาอยู่ห้องทำงานของเขาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“ผมขอไม่อ้อมค้อมเลยแล้วกันนะครับ ผมจะขอซื้อเครื่องประดับที่เป็นรูปหงส์สีขาวหน่อยครับ เพราะผมเองก็ถูกชะตามันด้วยผมจะขอซื้อไว้ครับ”

“หงส์สีขาวนี้ซึ่งมันก็อยู่กับผมมานานแล้วเหมือนกันแต่ผมต้องขอโทษด้วยครับเครื่องประดับชุดนี้ผมจะขายให้ไม่ได้เพราะหงส์สีขาวคือสัญลักษณะตระกูลของผม”

“เอ่อ…แต่ถ้าคุณขายให้ผมผมเองจะเก็บรักษาไว้อย่างดีเหมือนอย่างที่คุณได้รักษามันไว้” วศินเอ่ยต่อเพราะสิ่งที่วศินมาวันนี้เพื่อที่จะซื้อเครื่องประดับรูปหงส์สีขาวไว้เพราะจะได้นำขายให้กับคนอื่นได้

“ผมต้องขอโษด้วยครับผมคงขายให้คุณไม่ได้ เพราะเครื่องประดับชุดนี้ผมเองจะเก็บไว้เพื่ออนาคตข้างหน้าช่วงผมมีคนรักผมอยากให้คนคนนั้นเป็นคนได้ใช้มัน”

“ฮึ คุณนะเหรอที่อยากมีคนรัก ผมเองยังไม่เห็นว่าคุณรักใครเลยนะ…”

“อะไรมันก็เกิดขึ้นได้ครับตอนนี้ผมเองก็ยังคงความโสดไว้อยู่”

“โอเค คุณไม่ขายไม่เป็นไรผมเองก็ไม่อยากเซ้าซี้กับคุณเพราะอีกอย่างเราก็ทำธุรกิจเหมือนกัน…”

“ครับ ถ้าไม่มีอะไรเชิญออกได้เลยครับ เพราะผมมีงานที่จะต้องทำต่อ” เขาผ่ายมือไปยังประตูจนวศินลุกด้วยความไม่พอใจที่เขาทั้งเย้อหยิ่ง ไม่สนใจใครและไม่สามารถจัดการอะไรเขาได้เพราะทุกคนต่างพูดกันว่าเขามีอิทธิพลจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้…