تسجيل الدخولห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง เมื่อทั้งสองมาถึงจุดหมายปลายทางเรียบร้อยแล้วก่อนหน้านั้นเขากับหอมแก้มนิ่มจนทั่วใบหน้าอย่างมั่นเขี้ยวทำให้เธอรู้สึกว่าเหมือนแก้มตัวเองจะช้ำเพราะเขาแต่เธอก็ไม่โกรธเพราะมันคือการแสดงความรักให้กันและตอนนี้ทั้งสองต่างลงจากรถเพื่อไปที่ร้านอาหารญี่ปุ่นที่บีมได้นัดกันไว้ “เฮียคะ
“หยุดหัวเราะกันให้หมดเลย มึงด้วยไอ้วิทย์ ถ้ากูยังเห็นมึงหัวเราะอยู่กูจะหักเงินเดือนมึงที่มึงเอาเรื่องของกูไปนินทาให้คนอื่นฟัง” “โถ่ นายครับอย่าหักเงินเดือนผมเลยผมเองไม่ได้นินทานายสักหน่อยปค่เล่าสู่กันฟังให้กับทุกคนเองครับ” “ฮึ มันก็ไม่ต่างอะไรจากนินทาปะวะ” เมื่อทั้งสองต่างถกถัยงกันจนเธอเองต้องห้
“จริงเหรอคะ…” เธอหมุนตัวและหันไปหาเขาจนทำให้ทั้งสองสบตากัน “จริงสิครับ อย่างที่เฮียบอกหนูว่าหนูนะสวยสำหรับเฮียที่สุด ส่วนคนอื่นจะมองหนูยังไงก็ช่างมันแต่ใครที่มาหาเรื่องหนูเฮียก็จะเอาเรื่องมันเช่นกัน โทษฐานที่มารังแกเมียของเฮีย” “คิก ๆ เฮียโหดจัง คงไม่มีใครมารังแกหนูหรอกค่ะเพราะตอนนี้หนูมีเฮียและ
เช้าวันต่อมา… ในช่วงเช้าของอีกวันทั้งคู่ต่างนอนกอดกันอย่างอบอุ่นภายในห้องนอนและเครื่องแอร์ที่กำลังทำงานพัดเป่าภายในห้องนอนของเขาเพราะหลังจากที่ทั้งสองได้ปรับทำความเข้าใจกันแล้วทำให้สัญญาของทั้งสองจึงโมฆะทันทีเธอจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างช้า ๆ เพราะเธอไม่รู้ว่าภายนอกคฤหาสน์เช้าแล้วเมื่อเธอได้อีกฝ่า
“ไม่ได้สิคะเฮียต้องให้เงินเดือนหนูนะ หนูไม่ยอมและหนูเองก็เกรงใจเฮียด้วยถ้าหนูจะให้เฮียซื้อให้ตลอด” “จะเกรงใจทำไมเป็นผัวเมียใช้กระเป๋าเงินใบเดียวกันไม่เห็นจะเป็นไรเลย” “ผ…ผัวเมีย เฮียพูดอะไรอะเราสองคนยังไม่ได้คบกันเลยนะคะ เฮียอย่ามาขี้ตู่” “ฮึ ขี้ตู่อะไรของเธอเอากันแทบทุกวันจะไม่ให้เรียกผัวเมีย
ผมเดินมาถึงห้องของเธอเพื่อที่เราสองคนจะได้คุยกันแต่ในช่วงที่ผมกำลังเคาะประตูผมเอาหูมาแนบกับประตูผมกับได้ยินเสียงเธอร้องไห้แต่ทำไมผมรู้สึกปวดใจยังไงไม่รู้หรือเป็นเพราะผมที่ปฏิเสธเธอจนเธอต้องมาเสียใจเพราะปากของผมใช่ไหม ผมมันโคตรไม่ได้เรื่องเลยว่ะและผมไม่ชอบที่เธอมาร้องไห้ด้วยแต่ยังไงผมก็ต้องเข้าไปคุยก
“เธอต้องใส่ เพราะฉันอยากเห็น ถ้าเธอใส่มันคงทำให้…ลูกชายของฉันชอบเธอเลยนะ…” เขาบอกด้วยน้ำเสียงแหบพร่ากระซิบที่ใบหูของเธอจนทำให้ใบหน้าของเธอเห่อแดงขึ้นมาระเรื่อเป็นลูกมะเขือเทศ “ต…แต่เฮียก็เคยเห็นผู้หญิงคนอื่นใส่แล้วไม่ใช่เหรอทำไมต้องดูหนูด้วย” “ฮึ เพราะของผู้หญิงคนอื่นมันไม่เร้าใจ…เหมือนแบบเธอไงส
ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง รถคนสีดำทมิฬได้ทำการจอดรถโซนพิเศษหรือเรียกว่าวีวีไอพีซึ่งเขาสามารถจอดได้โดยเฉพาะเธอเองรับรู้ได้ว่าเขารวยมากขนาดไหนแต่เธอเองยังไม่รู้ว่าเขาทำงานอะไรรู้แค่อย่างเดียวคือปล่อยเงินกู้นอกระบบอย่างปม่เลี้ยงของเธอกู้มาจากเขา “เธอซื้อของได้เต็มที่เลยนะเดี๋ยววันนี้ฉันจ่ายให้เธอเอง…
เธอเดินมาที่โต๊ะอาหารด้วยเจียมตัวและเขาเลือบมองเธอที่กำลังเดินเข้ามาก้มจ้องมองแท็ปเลตด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเช่นเคยจนเธอเองไม่กล้าคุยกับเขาในขณะช่วงทำงานและชุดที่เขาใส่นั้นเป็นชุดสูททำงานเรียบร้อยเผยเห็นรอยสักลายมังกรต้นคอเด่นอย่างได้ชัด “วันนี้ฉันจะพาเธอไปห้าง” เขาเอ่ยมาไม่มีปี่มีขลุ่ยจนเธอเองเอียง
“จะดีเหรอคะคุณ…เอ่อ อิม…” “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ อิมไม่ถือค่ะ อิมอยากให้ทุกคนเรียกอิมแบบสบาย ๆ อิมรู้สึกไม่ชินที่ป้านอมและพี่ ๆ เรียกอิมว่าคุณเลยค่ะ” “ได้ค่ะ แต่อิมไม่ต้องช่วยป้าหรอกนะเพราะป้าเหลือทำกับข้าวไม่กี่อย่างก็เสร็จแล้วนะ…เพราะป้ากลัวคุณพยัคฆ์มาดุป้าด้วย” “ก็ได้ค่ะป้า แต่ถ้ามีอะไรให้อิมช่ว






![ดวงใจคนเถื่อน (NC20+) [ซีรีส์ คนเถื่อน 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
![คลั่งรักนายมาเฟีย [SM] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)