บทที่ 4

“เชิญครับ…” วิทย์ผายมือให้วศินได้ออกจากห้องไปจนพ้นประตูวิทย์จึงปิดประตูทันที

“เฮ้อ”

“คุณวศินเขาว่ายังไงบ้างครับนาย”

“มันจะมาขอซื้อเครื่องประดับรูปหงส์สีขาวแต่ฉันไม่ขายให้มัน เพราะมันเป็นสมบัติของตระกูลกูคงขายให้ใครไม่ได้”

“ผมไม่รู้เหมือนกันว่าเครื่องประดับรูปหงส์สีขาวทำไมคุณวศินถึงอยากซื้อ”

“ฮึ ที่มันอยากได้เพราะมันจะเอามาเกร็งกำไรแค่นั้นแหละ คนอย่างมันชอบทำอะไรแบบนี้อยู่แล้วมันไม่ได้ชอบเครื่องประดับเราจริงหรอก”

“มันก็จริงอย่างที่นายว่านะครับ ผมเองยังดูออกเลยว่าคนแบบนี้คิดจะทำอะไรแต่ตื้น ๆ”

“อืม ปล่อยมัน มึงไปทำงานของมึงเถอะ” เขาบอกวิทย์จนงิทย์โค้งคำนับอย่างสุภาพและจึงเดินออกไปจากห้องทำงานของเขาทันทีทำให้ภายในห้องทำงานตอนนี้มีแค่เขาคนเดียวและเขาเองกับหวนคิดถึงสาวน้อยเมื่อคืนว่าตอนนี้เธอเป็นอย่างไรบ้าง

คฤหาสน์จันทรวงศ์

เธอย่างก้าวเข้ามาในคฤหาสน์หรือบ้านของบีมเองที่เป็นเพื่อนสนิทของเธอและคนข้างในต่างเป็นมิตรกับเธอถึงเธอจะไม่มีฐานะร่ำรวยเหมือนคนอื่นแต่ทุกคนปฏิบัติกับเธอในฐานะเท่ากัน

“ตอนนี้คุณหนูอยู่ข้างบนรอสักครู่นะคะ” แม่บ้านของบีมเอ่ยน้ำเสียงใจดีจนเธอระบายยิ้มและพยักหน้ารับอย่างเข้าใจเมื่อเธอรอไม่นานบีมจึงลงมาด้านล่างและเห็นเธอกำลังนั่งรอบีมอยู่

“มาแล้วเหรอแก…”

“อื้อ อิมเพิ่งมาถึงนะว่าแต่กระเป๋าของอิมอยู่ไหนเหรอ” เธอถามหากระเป๋าของเธอเพราะในกระเป๋าของเธอมีทั้งกระเป๋าเงินและของจิปาถะต่าง ๆ

“อ๋อ เดี๋ยวฉันหยิบให้พอดีแม่บ้านของฉันหยิบมาและเห็นแกลืมเอาไว้ว่าแต่ฉันนะคิดว่าแกจะค้างที่นี้ซะด้วยอีกแล้วเมื่อคืนแกไปไหนมาฉันกลับมาที่โต๊ะก็ไม่เห็นแกแล้ว”

“เอ่อ…คืออิม…” บีมขมวดคิ้วด้วยความสงสัยและสังเกตได้ว่าเธอมีความกังวลอะไรอยู่

“มีอะไรรึเปล่า บอกฉันมาได้นะ…”

“คือ…ถ้าอิมเล่าให้บีมไปบีมจะไม่โกรธอิมใช่ไหม” เธอถามด้วยกังวลเพราะเธอกลัวเพื่อนตนเองมาว่าตน

“คิกคิก ฉันจะไปว่าแกเรื่องอะไรได้ล่ะ แกเป็นเพื่อนฉันนะมีอะไรเราก็บอกกัน ช่วย ๆ กันมาตลอดแกมีเรื่องทุกข์อะไรแกมาระบายกับฉันได้ฉันนะ” บีมจับมือเธอเพื่อที่จะให้เธอคลายกังวลลงเพราะเธอเป็นคนที่เก็บความรู้สึกคนเดียวถ้าเพื่อนไม่ถามเธอก็เก็บมันไว้แบบนี้ไปตลอด

“ขอบคุณนะบีม อิมรู้สึกมีความสุขมากเลยนะที่อิมมีเพื่อนดี ๆ ตอนนี้ใยชีวิตของตัวอิมก็แทบไม่เหลือใครแล้วรวมถึงพ่อแม่ชีวิตของอิมอยู่คนเดียวมาตลอด ขอบคุณจริง ๆ นะที่บีมยังคบเพื่อนคนอย่างอิมนะ”

“ไม่เป็นไร ฉันรู้นะว่าชีวิตของแกก็ไม่ค่อยดีแล้วที่บ้านแกตอนนี้ยังรังแกแกเกมือนเดิมอยู่ไหม” บีมถามเธอจนเธอค่อย ๆ พยักหน้ารับ

“เฮ้อ~ ฉันนะอยากจะพาแกมาอยู่กับฉันมาก ๆ เลยนะแกจะได้ไม่ต้องอยู่แบบนั้นด้วยแกมาอยู่กับฉันม่ะ ฉันนะอยากมีเพื่อนมานั่งคุยเม้ามอยตามประสาผู้หญิงจัง”

“คิกคิก อิมก็อยากอยู่นะแต่อิมเกรงใจคนในบ้านของบีมนะแต่ไม่เป็นไรถ้าบีมเบื่อก็เรียกอิมมาหาก็ได้”

“อื้อ โอเค~ เข้าเรื่องนั้นดีกว่าแกเล่ามาเลยนะว่าเมื่อคืนแกหายไปไหนมา” เมื่อบีมถามเธออีกครั้งจนเธอตัดสินใจเล่าตั้งแต่แรกจนทำให้สิ่งที่บีมฟังอึ้งไปชั่วขณะที่เธอเล่า

“แกว่าไงนะ! แกโดนคนมอมยาและแกไปนอนกับผู้ชายเหรอ”

“อื้อ ใช่ แต่คนที่มอมยาอิมนะอิมไม่แน่ใจว่าเป็นใครเพราะมีช่วงหนึ่งที่อิมนั่งโซฟาและมีผู้ชายคนหนึ่งเข้ามานั่งกับอิมด้วยแต่อิมอึดอัดที่เขาเข้ามาวุ่นวายกับอิมจนอิมเข้าห้องน้ำและกลับมาอิมก็ไม่เห็นผู่ชายคนนั้นแล้วแต่น้ำที่อิมกินนะพอผ่านไปหลายชั่วโมงอิมรู้สึกแปลก ๆ มันร้อน ๆ หนาว ๆ จนบอกไม่ถูก”

“เดี๋ยวนะ อย่าบอกนะว่าแกโดนยาปลุกเซ็กซ์อะ ใครมันมาวางยาใส่เพื่อนฉันเนี่ยเดี๋ยวฉันจะให้พี่บลูมาจัดการ” บีมตอบด้วยน้ำหงุดหงิดและไม่คาดคิดว่าเธอจะโดนยาปลุกเซ็กซ์จากคนที่คิดไม่ดี

“แกจำหน้าคนวางยาได้ไหมว่ามันเป็นใคร ฉันจะให้พี่ชายของฉันลากตัวมันมา”

“อิมไม่ได้ถามชื่อเขาอะ แต่เขาหน้าตาดีอยู่เหมือนกัน แต่ช่างมันเถอะอิมเองก็ปลอดภัยแล้วด้วยไม่ต้องไปทำอะไรเขาหรอกนะ” เธอบอกบีมเพราะเธอไม่อยากมีปัญหากับคนอื่นเธออยากใช้ชีวิตแบบสงบสุข

“เฮ้อ~ โอเคแต่ยังไงแกต้องระวังให้มากขึ้นนะฉันเองก็ไม่คาดคิดด้วยซ้ำว่าจะมีคนเข้ามาใส่ยาให้แกกินทั้งที่บ้านของฉันมีบอร์ดี้การ์ดยังไงฉันขอโทษด้วยนะที่ฉันดูแลแกไม่ดีทั้งที่มันเป็นวันเกิดของฉันแต่ฉันปล่อยให้แกมาเจอแบบนี้อีก ขอโทษน้า~”

“ไม่เป็นไรนะบีม อิมเข้าใจอีกอย่างอิมพลาดเองด้วย บีมไม่ผิดหรอกนะอย่าโทษตัวเองเลย”

“อื้อ ขอบคุณนะ ฉันนะโครตรักแกเลยนะเพราะแกจิตใจแบบนี้ไงยิ่งทำให้ฉันรักแกมาก ๆ ด้วย”

“จ้า อิมก็รักบีมเหมือนกันนะ ขอบคุณเช่นกันนะ…”

“อื้อ หลังจากแกโดนไอ้นั้นมันใส่ยาและแกไปอยู่ที่ไหนมาอะ”

“เอ่อ…หลังจากที่อิมโดนยาปลุกเซ็กซ์มีผู้ชายคนหนึ่งช่วยอิมเอาไว้เขาเป็นผู้ชายรูปร่างวูงโปร่ง ผิวพรรณอมน้ำผึ้ง ใบหน้าของเขาหล่อเลย และที่อิมสังเกตเขามีรอยสักรูปมังกรตรงคอมาถึงแขน” เธอเอ่ยลักษณะผู้ชายคืนนั้นที่เธอมีวันไนท์กับเขาจนบีมครุ่นคิดเหมือนมีบางอย่างที่จะพูดอะไร

“มีอะไรรึเปล่าบีม…” เธอถามบีมจนบีมชะงักค้างและหันมาคุยกับเธอ

“ว้ายย! ผู้ชายคนนั้นที่แกนอนกับเขาเขาเป็นเพื่อนพี่ชายของฉัน!”

“อะ อะไรนะ เพื่อนของพี่ชาย!”

“ก็ใช่นะสิ เขาเป็นเพื่อนสนิทกับพี่บลูพี่ชายของฉันตั้งแต่สมัยเด็ก ๆ ตอนฉันยังเป็นเด็กฉันก็เคยเล่นกับเขาเหมือนกัน”

“….” เธออึ้งกับสิ่งที่บีมเอ่ยออกมาจริง ๆ เธอไม่รู้จักเขาหรอกแต่เธอแค่ไม่คาดคิดว่าเธอจะมานอนกับผู้ชายเป็นใกล้ตัวเพื่อนของเธอ

“แล้วพี่ยัคฆ์เขาได้ทำอะไรแกไหม”

“เอ่อ…ทำนะเมื่อคืนอิมก็นอนกับเขาและอิมก็ออกมาโดยที่เขาไม่รู้ตัวด้วยนะ”

“จริงปะ! ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพี่ยัคฆ์จะนอนกับแกอ่ะ”

“ทำไมล่ะ”

“ที่ฉันรู้มาจากเพื่อนพี่บลูนะแกชอบซื้อกินและไม่เคยที่จะนอนกับผู้หญิงคนไหนเลยแล้วอีกอย่างพี่ยัคฆ์ไม่ชอบการผูกมัดกับใครเลยล่ะ แต่ฉันก็ขอเตือนไว้ก่อนนะเพื่อนพี่บลูเขาเจ้าชู้พอสมควรเห็นเงียบ ๆ แบบนั้นเจ้าชู้ตัวพ่อเลยนะ”

“อืม อิมคงไม่ได้เจอเขาแล้วล่ะเพราะเขาไม่รู้ว่าอิมเป็นใครน่าจะหาตัวอิมยากพอสมควรเพราะเมื่อคืนอิมยอมรับว่ามันเกิดจากความพลาดของอิมถ้าอิมไม่กินน้ำนั้นที่มียาอิมก็คงไม่รู้จักกับผู้ชายคนนั้นอยู่ดี…”

“ฉันเข้าใจนะ อีกอย่างเรากลับไปแก้อะไรไม่ได้แล้วแกเองก็ต้องซื้อยามากินด้วยล่ะ ถ้าเกิดพลาดท้องขึ้นมาซวยแน่ ๆ เราสองคนยังเรียนกันไม่จบด้วย”

“อื้อ ขอบใจนะที่เป็นห่วงอิมนะ งั้นอิมกลับบ้านก่อนนะอยู่นานแล้วด้วยเดี๋ยวตอนเย็นอิมต้องทำงานด้วยอีก”

“ให้ฉันไปส่งไหมแก เดี๋ยวฉันไปส่งที่บ้านให้ก็ได้”

“ไม่เป็นไรบีม เดี๋ยวอิมกลับเองขอบคุณนะที่เก็บกระเป๋าอิมไว้นะ ไว้เจอกันนะ บ๊าย~” เธอลุกขึ้นจากโซฟาและโบกมือลาให้กับบีมจนบีมระบายยิ้มและโบกมือลาให้กับเธอ