FAZER LOGINGood evening po. Stay tuned for more updates! 🙂
Kabanata 63 Vanessa’s POV Napatitig ako sa kanya. Nakabuka ang bibig ko. Kumakabog ang dibdib ko. Parang hindi gumagana ang utak ko. “You love me?” tanong ko. “I love you.” “Since when?” “I don’t know. Matagal na siguro. Maybe from the beginning. Baka masyado lang akong tanga para ma-realize agad.” Napahagulhol ako sa saya. “I love you too, Sebastian.” Sinubsob ko ulit ang mukha ko sa dibdib niya. Sirang-sira na ang make up ko. Niyakap ko siya nang mahigpit. Mas bumilis ang pag-agos ng luha ko—pero iba na ‘yon. Happy tears. Luha ng relief. Parang hinuhugasan lahat ng takot, doubt, at insecurities na ilang buwan kong dala. “I love you,” ulit ko. “Sobrang mahal kita na minsan nakakatakot.” “Nakakatakot din para sa akin,” sabi ni Sebastian, mabigat ang boses. Ramdam ang emosyon. “Hindi ko pa ‘to naramdaman dati. Hindi ko alam kung anong gagawin ko dito. Hanggang ngayon, hindi pa rin. Pero alam ko na ayokong mawala ka.” “Hindi ako mawawala.” “Promise?” Tumingala ako sa kanya.
Kabanata 62 Vanessa's POV I could feel his heartbeat. Fast. He was nervous too. The great Sebastian Montefalco, nervous about his anniversary dinner. His arms wrapped around me. He held me tight. One hand on my back. One hand on the back of my head. He did not say anything. He just held me. "I thought you forgot," I said against his shirt. "I thought you were too busy with work. I thought the contract was all we were." "The contract?" Bahagyang umatras si Sebastian. Tumingin siya pababa sa akin. Kumunot ang noo niya. "Vanessa, hindi na natin napag-uusapan ang kontratang 'yun nang ilang buwan na. Akala ko alam nating dalawa na wala na itong halaga.” "I didn't know. I was scared to assume. I didn't want to be wrong." "Wrong about what?" "About us. About what we are to each other." Sebastian stared at me. His eyes were searching my face. Looking for something. I did not know what. “Hey, bakit ka umiiyak?” Pinilit niya akong mapatingin sa kaniya. Pero hindi ko siya tiningnan. “Hi
Kabanata 61 Vanessa's POV Madilim ang buong bahay nang dumating ako sa bahay namin ni Sebastian. Walang laman ang driveway maliban sa kotse ko. Ibig sabihin, nasa bahay na si Sebastian. Nasa garage ang kotse niya. Kita ko sa bintana sa gilid. 'Yung black sedan. Naka-park nang perpekto sa pwesto nito. Ilang minuto akong nakaupo sa kotse. Hindi agad bumaba. Kailangan ko munang mag-ayos ng sarili. Napagod ako sa usapan namin ni Tita Maria. Ang pagmamaneho pauwi ay nagbigay sa akin ng sobrang oras para mag-isip. Tungkol sa tatay ko. Tungkol sa nanay ko. Tungkol sa lahat ng taong ginugol ko sa pakiramdam na iniwan at di ginusto. Pero ayaw ko nang isipin pa 'yun. Ngayong gabi dapat ay espesyal. First wedding anniversary namin. Kahit nakalimot si Sebastian. Kahit wala siyang pinaplano. Gagawin ko pa ring espesyal. Tumingin ako sa regalo sa passenger seat. Maliit na kahon na nakabalot sa silver na papel. Sa loob ay leather na wallet. Itim. Simple. Mahal. Dalawang buwan akong nag-ipon par
Kabanata 60 Vanessa's POV May kumurot sa dibdib ko. Pero hindi ko pinahalata sa mukha ko. Pinananatili kong neutral ang ekspresyon ko. Malamig. "Bali-balita lang 'yon para makaramdam ako?" "Grabe ka naman, Vanessa. Ang tagal na noon. Hindi ka pa rin ba makalimot sa nangyari noon?" Sumubo siya. Halos ubusin niya agad ang pagkain. Parang nagugutom siya kumain. Para bang ilang buwan na siyang hindi nakakakain nang maayos. Siguro nga hindi pa. Hindi ko alam. Wala akong pakialam. Pero may maliit na bahagi sa akin na nagtataka. Maliit na bahagi na sinubukan kong balewalain. "May sakit ang tatay mo, Vanessa," sabi ni Tita Maria habang ngumunguya. "Malubha na. Sabi ng doktor, sira na ang atay niya. Kailangan niya ng gamot. Mamahaling gamot. Gamot na hindi namin kayang bilhin. Kailangan namin ng tulong. Hindi na ako nakapagtrabaho kababantay sa kaniya." "At kasalanan ko 'yun dahil...?" "Dahil anak ka niya. Dahil tatay mo siya. Dahil ang pamilya ay dapat nag-aalaga sa pamilya." Tumawa
Kabanata 59 Vanessa's POV Parang kahapon ko lang naaalala ang araw na iyon. Umuwi ako galing sa paaralan at nakita kong umiiyak ang nanay ko sa kusina. Namumula ang mga mata niya. Namamaga ang mukha niya. May hawak siyang papel. "Anong problema, Mama?" tanong ko. Tumingin siya sa akin. Sinubukan niyang ngumiti. Pero hindi umabot sa mga mata niya ang ngiti. "Wala, anak. Wala kang dapat ipag-alala." Pero alam kong may mali. Alam ko dahil hindi nakaparada ang kotse ni Papa sa driveway. Alam ko dahil wala na ang mga damit niya sa aparador. Alam ko dahil hawak ng nanay ko ang papeles ng annu. Iniwan kami ng tatay ko para kay Tita Maria. Sariling kapatid ng asawa niya. Lumipat siya mula sa bahay namin papunta sa kanya. Tumigil siya sa pagtawag. Tumigil siya sa pagbabayad ng mga bagay-bagay. Tumigil siya sa pagiging tatay ko. At ang nanay ko? Nalanta siya. Tumigil sa pagkain. Tumigil sa pagtulog. Tumigil sa pamumuhay. Makalipas ang dalawang taon, wala na siya. Sabi ng doktor atake sa p
Kabanata 58 Vanessa's POV Napabuntong-hininga ako habang tinitingnan ang convo namin ni Sebastian. First wedding anniversary namin ngayon, pero hindi niya man lang ako binati. Hindi rin siya nagparamdam sa akin ngayong araw. Sabi ng assistant niyang si Raven, may meeting daw siya. Nag-scroll ako sa mga text message namin. 'Yung huling galing sa kanya ay kagabi. Nag-goodnight siya sa akin may kasamang moon emoji. Nag-reply ako ng puso. That was it. Nothing this morning. No call. No text. No flowers delivered to my desk. Nothing. Ni-lock ko ang phone ko at iniharap pababa sa mesa ko. Ayoko na siyang tingnan. Tuwing kinukuha ko, may sumisilip na munting pag-asa. Baka nag-text na siya. Baka tumawag na siya. Baka may sinend na siya. Pero lagi, wala. Dismayado ako kasi feeling ko, hanggang libog lang talaga ang kaya niyang ibigay sa akin. Umabot kami ng isang taon na hindi masyadong nag-aaway at sex ang naging takbuhan namin palagi kung miss namin ang isa't isa. Inisip ko ang relasyo
Kiara’s POVNang magising ulit ako, umaga na pala. Tahimik ang paligid. Wala na si Uncle Chase sa tabi ko. Nanatili akong nakahiga ng ilang segundo, nakatingin sa kisame, sinusubukang iproseso ang nangyari kagabi. Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o kakabahan. Siguro pareho.Bumangon ako at agad ko
Kiara’s POVLumuhod si Uncle Chase sa harapan ko. Marahan niyang hinaplos ang hita ko habang nakabukaka ako sa harap niya. Ramdam ko ang lamig ng ice cream na gumapang sa balat ko matapos niyang ilagay iyon sa iba’t ibang bahagi ng katawan ko—saka niya iyon inubos, tila sinasadya ang bawat segundo.
Kiara’s POVSobrang lakas ng kulog at ulan nang magising ako sa mahimbing na tulog. Bigla akong napaupo sa kama, hinihingal. Tinakpan ko ang magkabilang tainga ko habang nanginginig ang buong katawan ko. Sunod-sunod ang kulog, parang walang balak huminto. Ramdam ko ang kaba sa dibdib ko. Parang buma
Kiara’s POV Abala si Lola Ivy sa pagkukuwento habang hinihiwa niya ang mga gulay na inilabas ko mula sa ref. Hindi siya humihinto, parang sabik na sabik siyang ibalik ang nakaraan nina Eliza at Uncle Chase. “They were campus journalists,” masigla niyang sabi. “High school pa lang sila, magkasama n







