LOGINKabanata 76 Sebastian’s POV Naglakad ako pabalik sa parking lot at sumakay sa kotse ko. Pag-start ko ng engine, hindi muna ako agad umalis. Nakahawak lang ako sa steering wheel habang iniisip si Vanessa. Her smile. Her laugh. The way she said “I love you” like she truly meant it. Iniisip ko rin ang future namin. A future that might include a baby. Midnight feedings. Diaper changes. First steps. First words. Naalala ko si Daddy. Ang kuwento ni Mommy tungkol sa araw na ipinanganak ako. Sabi niya, hindi raw umiiyak si Daddy noon. Pero nang makita niya ako at unang buhatin sa mga braso niya, bigla na lang siyang napaluha. Would I cry too? Kapag unang beses kong nahawakan ang anak ko, iiyak din kaya ako? Hindi ko alam. Pero gusto kong malaman. I put the car in drive and left the parking lot. Twenty minutes ang biyahe pauwi pero buong daan, iniisip ko kung paano ko ibibigay kay Vanessa ang pregnancy tests. Sasabihin ko ba agad? Or hahayaan ko muna siyang makapansin? I
Kabanata 75 Sebastian’s POV Mabilis kong kinuha ang briefcase ko at tumayo. Napaatras pa ang swivel chair ko at bumangga sa pader dahil sa bilis ng pagtayo ko. Siniksik ko ang documents sa briefcase ko. Mapipirmahan ko pa bukas ang mga ‘yon. Nothing was more important than this. “Let’s talk tomorrow, Kim. May aasikasuhin lang ako,” sabi ko bago tuluyang ibinaba ang tawag. Hindi ko na hinintay ang sagot niya. Kimberly would understand. She always did. Lumabas ako ng office habang maliwanag ang hallway lights. Halos nakakasilaw iyon habang pilit pa ring pinoproseso ng utak ko ang lahat. Green mangoes. Ten kilos. Bagoong. Cravings. Pregnancy. Paglabas ko, nakita ko si Raven sa labas ng office habang may kausap sa cellphone. Pagkakita niya sa akin, agad siyang napatayo. “Sir,” mabilis niyang sabi, “si Ma’am Vanessa po. Hinahanap ka raw.” Biglang lumundag ang puso ko. Lumapit agad ako at iniabot niya sa akin ang phone niya. Hindi ko napigilang mapangiti na parang baliw
Kabanata 74 Sebastian's POV Napatingin ako kay Raven na tahimik pa ring nakikinig sa usapan namin. Pagkakita niya sa ekspresyon ng mukha ko, agad niyang na-gets na private ang conversation. I made a mental note to give him a bonus. Mabilis siyang lumabas ng opisina at isinara ang pinto. “Kim,” seryoso kong sabi, “sigurado ka bang sampung kilo talaga ang binili niya?” “I counted, Kuya. Apat na plastic bags. Dalawa’t kalahating kilo bawat isa. Sampung kilo talaga.” “May sinabi ba siya? About why she wanted that much?” “She said she was craving them,” sagot ni Kimberly. “Hindi raw mawala sa isip niya ang hilaw na mangga with bagoong. Naglalaway raw siya tuwing naiisip niya.” Hindi iyon tunog Vanessa. Vanessa was controlled. Disciplined. Hindi siya iyong tipo ng tao na biglang magke-crave nang sobra o bibili ng sampung kilo ng kahit ano dahil lang gusto niya. “Gusto ko nga sanang sabihin kina Mommy at Daddy iyong nangyari kanina,” dagdag ni Kimberly, “pero baka mali lang ang hin
Kabanata 73 Sebastian's POV “Sir, kanina pa po umuwi si Ma’am Vanessa. Lumabas din kasi sila kanina ng kapatid mo,” sabi ni Raven nang muli siyang pumasok sa opisina ko dala ang kape. Napatingin ako mula sa tambak ng documents sa desk ko. Contracts. Reports. Financial statements. Lahat kailangan ng pirma ko. Lahat kailangan ng atensiyon ko. Pero buong araw nang wala roon ang utak ko. Raven placed the coffee on my desk. Magaling siyang assistant. Efficient. Tahimik. Alam niya kung kailan magsasalita at kung kailan ako hahayaan lang mag-isip. At ngayon, sinusubukan niya akong tulungan sa pagsasabing nakauwi na ang asawa ko. “How long ago?” tanong ko. “About an hour ago, Sir. Umalis siya kasama si Ma’am Kimberly. Nag-grocery raw po sila.” “The grocery store?” “Yes, Sir. Marami raw silang biniling prutas. Si Ma’am Kimberly pa nga po ang may bitbit ng pakwan. Mukhang mabigat.” Muntik na akong matawa. Kimberly carrying a watermelon. That was something I would have wanted to se
Kabanata 72 Vanessa's POV Sebastian and I had sex. A lot. And we did not always use protection. I was on birth control. Most of the time. But I missed a few pills last month. I was stressed. I was sad. I was not paying attention. Posible. Actually, sobrang posible. Nagpatuloy ako sa paglalakad pero magulo na ang isip ko. A baby. Sebastian’s baby. Our baby. Would he be happy? O matatakot? Baka isipin niyang masyado pang maaga. Kakaamin lang namin sa isa’t isa na mahal namin ang isa’t isa. Kakatanggap lang namin na totoo na ang kasal namin. Was it too early to bring a baby into the picture? Hindi ko alam. Wala talaga akong alam. Pagbalik ko sa desk ko, umupo lang ako at natulala sa screen ng computer ko. Naghahalo-halo na ang mga numero sa harap ko. Hindi ako makapag-focus. Hindi ako makapag-isip ng ibang bagay bukod sa posibilidad na may maliit na buhay na nabubuo sa loob ko. Ininom ko ang gamot sa nausea. Ininom ko rin ang gamot sa headache. Naghintay ako. Pero hindi nawa
Kabanata 71 Vanessa's POV I put my phone back in my pocket and forced myself to stand. Kumapit ako sa gilid ng sink para hindi matumba. Nang mapatingin ako sa salamin, halos hindi ko makilala ang sarili ko. Maputla ang mukha ko. Maitim ang ilalim ng mga mata ko. Wala nang kulay ang labi ko. I looked sick. Exhausted. Like someone who had not eaten or slept properly for days. Which was true. Nag-vibrate ang cellphone ko kaya muli ko itong kinuha. Text galing kay Kimberly, kapatid ni Sebastian. Kimberly: Vanessa, pwede mo ba akong samahan mamaya? Bibili ako ng prutas kasi wala nang laman ang condo ko. Napangiti ako nang bahagya. Kimberly always needed company kapag namimili. Ayaw niyang mag-grocery mag-isa dahil boring daw. Kailangan niya raw ng kasama para may mapagtanungan siya kung ano ang mas masarap bilhin. Normally, sasama agad ako nang walang pag-iisip. I liked spending time with Kimberly. Madali siyang kausap. Hindi siya nagtatanong ng mabibigat na bagay. Gusto niya lang
Kiara’s POVPagkaalis ni Joan, agad akong bumalik sa silid namin ni Chase para makapagpahinga kasi buong araw akong gising.Mabigat ang pakiramdam ko. Hindi ko alam kung dahil sa pagod, sa pagbubuntis, o sa dami ng nangyari nitong mga nakaraang araw. Kahit anong pilit kong ipikit ang mga mata ko, hi
Kiara’s POVKanina pa ako hindi mapakali mula nang umalis si Chase upang puntahan si Kara sa ospital. Hindi na ako sumama dahil gabi na rin at ayaw niyang mapagod ako. Ilang beses pa niya akong pinigilan bago siya umalis.“Stay here, Kiara,” sabi niya kanina habang suot na niya ang coat niya. “I do
Kiara’s POVAbala kami ni Joan sa pamimili ng mga bago kong damit. Halos lahat ng lumang damit ko sa bahay ay hindi na kasya sa katawan ko; lumalaki ang tiyan ko, at ramdam ko na ang pagbabago ng hugis ko sa bawat araw na lumilipas. Siya lang ang kaibigan kong may alam tungkol sa pagbubuntis ko, kay
Kara’s POVKagigising ko lang dahil tumawag si Papa sa akin. “Kara, kumain na kayo. Kailangan sabay-sabay tayo kasi umuwi na ang paborito ninyong anak, si Kiara,” ang boses niya mula sa sala, malinaw at may kasamang pagkaudyok.Kahit labag sa loob ko ang makita ang babaeng laging inuuna sa kanila,







