คนที่ไม่เคยรู้จัก

กชกรใช้เวลาในการว่ายน้ำอยู่ราวๆเกือบสองชั่วโมง พอเริ่มรู้สึกว่าแสงของพระอาทิตย์แรงขึ้นแยงตา จึงได้ขึ้นจากสระว่ายน้ำแล้วพาตัวเองกลับเข้าบ้านไป จากนั้นก็หามื้อเช้าใส่ท้องให้ตัวเองด้วยอะไรง่ายๆ พวกขนมปังปิ้งอาหารเช้าแบบอเมริกันที่แสนคุ้นเคย ก่อนจะแต่งตัวแล้วขับรถออกไปในเมืองเพื่อซื้อของกินของใช้

 วันนี้ไหนๆก็ว่างแล้วก็เลยจะขอใช้เวลาในวันหยุดกับตัวเองให้เต็มที่สักหน่อย เพราะตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่นี่ หน้าที่การดูแลณรายาทั้งกลางวันและกลางคืนก็ตกมาอยู่ที่เธออย่างสมบูรณ์แบบ บางคืนณภัทรก็แอบไม่กลับบ้านบ้าง เธอเองก็ไม่ใช่คนโง่ที่จะไม่รู้ว่าเขาหายไปไหน แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อเธอเต็มใจ และพอยิ่งอยู่นานไปก็เริ่มเกิดความรู้สึกผูกพันกับเด็กหญิงตัวน้อยขึ้นมาราวกับว่าเป็นลูกเป็นหลานตัวเองแท้ๆ

พอมาถึงในเมืองกชกรก็เริ่มจากเข้าร้านทำเล็บ นวดตัวทำสปา ปกติตอนที่อยู่กรุงเทพเธอก็มักจะทำอะไรแบบนี้อยู่บ้าง ถึงจะไม่บ่อยก็ตกเดือนละครั้งสองครั้งได้ แต่พอตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่นี่กลับยังไม่มีโอกาสได้ทำแบบนี้เลย วันนี้จึงนับได้ว่าเป็นโอกาสที่ดี

หลังจากใช้บริการด้านความงามเสร็จก็พาตัวเองขับแวะต่อเข้าห้างสรรพสินค้าเพื่อหาซื้อวัสดุในการทำอาหาร และยิ่งไปกว่านั้นเธอพึ่งจะได้รับข้อความจากณภัทรเมื่อสักครู่ที่ผ่านมาว่าเย็นนี้จะพาณรายากลับมาทานข้าวที่บ้านด้วย ที่สำคัญเขาอยากให้เธอทำอาหารเผื่อเพิ่มสำหรับแขกอีกสองท่าน นั่นก็คือพี่ชายของเขาและหวานใจที่ณภัทรอยากจะแนะนำให้เธอรู้จัก กชกรเลยจึงต้องซื้อของเยอะเป็นพิเศษ

"เอาเป็นสปาเกตตี้โบโลเนสก็แล้วกันนะ ดื่มคู่กันกับไวน์แดง ที่สำคัญขนมก็ชอบด้วย"

  ทำไปทำมาเดินเข้าร้านนั้นออกร้านนี้ที เข็มนาฬิกาที่ข้อมือก็ปาเข้าไปจวนจะบ่ายสามกว่า กชกรมองของในมือที่เห็นว่ามันน่าจะครบแล้วจึงได้พาตัวเองกลับมายังบ้านพัก 

พอกลับมาถึงก็จัดการเปลี่ยนชุดที่ใส่อยู่ออกเป็นเสื้อกล้ามขนาดพอดีตัวสีขาว ใส่คู่กันกับกางเกงยีนส์ขาสั้นตัวซีดจนเผยให้เห็นต้นขาสวย ผมยาวสลวยถูกม้วนขึ้นด้วยกิ๊บติดผมตัวใหญ่ แล้วหูฟังบลูทูธแบบครอบหูและศรีษะสีเดียวกันกับเสื้อกล้ามตัวสั้นก็ถูกสวมครอบลงมา จากนั้นโลกทั้งโลกของเธอก็มีแต่เสียงเพลง

เสียงฮึมฮำเพลงไปตามจังหวะยังคงเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากบาง กชกรใช้เวลาในการทำความสะอาดบ้านซักผ้าอยู่สักพัก จากนั้นจึงได้เตรียมตัวที่จะทำกับข้าว หญิงสาวทำมันไปเรื่อยๆเพลินๆ โดยที่ไม่ได้รู้สึกรับรู้ถึงความผิดปกติอะไรแต่อย่างใด เธอลืมมันไปเสียสนิท บางสิ่งบางอย่างที่เมื่อเช้าเธอเหมือนจะสังเกตเห็น แต่ก็อาจจะลืมเลือนมันไป

"เสร็จแล้ว ดูสิหน้าตาดูน่ากินเหมือนกันนะเนี่ย รอนะกับขนมกลับมาก็แค่อุ่นซอสอีกรอบแล้วค่อยต้มเส้น หวังว่าพี่ชายนะกับแฟนของเขาคงจะทานได้นะ"

ห้าโมงเย็นเสียงรถของณภัทรก็กลับเข้ามาจอดยังหน้าบ้าน กชกรรีบเปิดประตูบ้านวิ่งออกไปหาด้วยความดีใจ เพราะรู้ว่าคิดถึงแก้มนุ่มฟูๆของใครบางคนไม่ไหวแล้ว อยากหอมใจจะขาด

"เเมะ ก้าง"

"อะไรกัน ไม่เจอกันแค่ไม่กี่ชั่วโมงนี่ขนมเรียกกั้งได้แล้วเหรอนะ" 

กชกรอ้าปากตาโตก่อนจะยกมือขึ้นปิดปากด้วยความตกใจ เด็กน้อยตัวอ้วนกลมชี้นิ่วมือมาที่เธอแล้วยื่นมือโผเข้าหา ก่อนจะเอนตัวไปด้านหน้ามายังทิศทางที่เธอยืนอยู่เพื่อต้องการให้อุ้ม

"แม่เราสอนน่ะ สรุปว่าตอนนี้ขนมเรียกได้ทั้งพ่อแล้วก็แม่เลย อาจจะยังพูดไม่ค่อยชัดหน่อย แต่ก็ฟังเข้าใจได้นะกั้งว่าไหม"

กชกรพยักหน้ารับรัวๆด้วยความเห็นด้วย แล้วจึงได้ยื่นมือไปรับเด็กน้อยไว้ในอ้อมแขนก่อนจะพากันเดินกลับเข้าบ้านไป 

ระหว่างนั้นที่ณภัทรขอตัวไปอาบน้ำ เธอเองก็จัดการอาบน้ำอาบท่าให้ขนมและเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ให้ แต่ดูแล้วเด็กหญิงตัวเล็กคงน่าจะทั้งเหนื่อยและเพลียจากการนั่งรถกลับมา พอเธอยื่นขวดนมให้ เจ้าตัวก็ล้มเอนลงนอนและผล็อยหลับไปแทบจะทันที

"เหนื่อยแย่ล่ะสิตัวเล็กเอ๊ย"

เธอยกมือลูบแก้มเนียนบางๆ ก่อนที่จะก้มลงไปจุ๊บที่หน้าผากเหม่งหนึ่งครั้ง เสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอดังขึ้นเป็นระยะ พอเห็นว่าทุกอย่างเข้าที่เข้าทางดีจึงได้ค่อยๆย่องพาตัวเองออกไป

"ขนมหลับเหรอ"

"ใช่ สงสัยคงจะเพลียจากการนั่งรถแน่ๆ พอเอาขวดนมเข้าปากก็หลับไปเลย"

"ดีแล้วแหละ เดี๋ยวเวลาแขกมาจะได้ไม่กวนคนอื่นเขา"

"ทำไมนะพูดแบบนั้นล่ะ หรือว่าแขกที่กำลังจะมาเขาไม่ชอบเด็ก"

"ก็เปล่าหรอก แค่นะไม่อยากให้ขนมกวนใคร ว่าแต่นะว่าเราเริ่มเข้าไปต้มเส้นสปาเกตตี้รอกันเลยดีกว่า เห็นพี่เราบอกว่าใกล้จะมาถึงแล้ว"

"อ้าวอย่างงั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นก็ไปสิ"

จากนั้นทุกอย่างก็ถูกจัดเรียงเตรียมพร้อมไว้บนโต๊ะโดยฝีมือของณภัทร ส่วนกชกรพึ่งจะวิ่งเข้าไปอาบน้ำกลับมาก็พบว่าทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้เสร็จเรียบร้อยแล้ว 

เพียงไม่นานก็ได้ยินเสียงรถยนต์คันหนึ่งแล่นเข้ามาจอด จะว่าไปเธอเองก็อดที่จะตื่นเต้นไม่ได้เหมือนกัน เพราะว่าการที่เธอจะได้รู้จักกับพี่ชายของเขาเพิ่มนั้นก็เท่ากับว่าเธอได้รู้จักครอบครัวของณภัทรเพิ่มขึ้นอีกคน ถึงแม้ว่าจะเป็นพี่ชายต่างมารดา แต่อย่างน้อยก็มีบิดาคนเดียวกัน ยังไงเสียพี่ชายของเขาคนนี้ก็คือพี่ชายของณภัทร พี่ชายของคนที่เธอรัก

ทั้งเธอและณภัทรต่างก็พากันเดินออกจากห้องครัวเพื่อออกมาต้อนรับแขกที่พึ่งจะมาถึงยังหน้าบ้าน ณภัทรเป็นฝ่ายเปิดประตูบ้านออกไปก่อน โดยที่มีเธอเดินตามหลังไปติดๆ แต่พอเปิดประตูออกไป อยู่ๆณภัทรก็กลับร้องทักทายใครบางคนที่เปิดประตูออกมาจากอีกฝั่งหนึ่งของบ้านแฝด หากแต่ว่าเธอกลับยังมองไม่เห็นเพราะว่าณภัทรนั้นยืนบังอยู่

"อ้าวพี่น่าน ไม่ได้มาพร้อมกันกับยี่หวาเหรอครับ"

ราวกับทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวเธอนั้นนิ่งดับไป หลังจากที่ณภัทรเดินพ้นออกมาจากประตูบ้านแล้วตัวเธอเองก็เดินตามเขาออกมา สายตาดันเหลือบไปเห็นใครบางคนที่แสนคุ้นตาเดินเปิดประตูออกมาจากบ้านแฝดที่อยู่ติดกันทางฝั่งซ้ายและกำลังยืนมองมายังฝั่งขวาที่เธอและณภัทรยืนอยู่ เขาคนนั้นก้าวเดินผ่านทางเชื่อมระหว่างตัวบ้านใกล้เข้ามาหยุดยืนให้เธอได้เห็นหน้าอย่างเต็มตา 'เป็นเขา' คนที่เธอบอกไปว่าอยากจะหนี

"เปล่า ยี่หวาพึ่งขับตามมา ส่วนฉันกลับมาถึงที่นี่ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว"

"อ้าว แล้วรถพี่ล่ะจอดอยู่ที่ไหนล่ะครับ เมื่อเช้าตอนผมขับออกไปไม่เห็นมีรถพี่จอดเลย"

"รถคงน่าจะเหยียบตะปูมั้งยางแบนตั้งแต่เมื่อวาน ก็เลยให้เด็กที่โรงแรมตามช่างมาเอาไปซ่อมให้ ว่าแต่คนนี้น่ะเหรอพี่เลี้ยงขนมที่นายบอก"

"ครับ นี่กั้งเพื่อนสนิทผม ส่วนนี่พี่น่านพี่ชายเรา"

"คุณ" 

น้ำเสียงที่เบาแสนเบาที่กชกรเผลอหลุดคำพูดออกมาจากปากด้วยอาการช็อกเมื่อได้รู้ว่าผู้ชายแปลกหน้าที่เธอนอนด้วยตั้งสองครั้งนั้นคือพี่ชายของณภัทร แม้ว่าณภัทรจะไม่ได้ยิน แต่เขาที่ยืนจ้องมองมายังเธอคงเห็นถึงได้ผุดยิ้มขึ้นมาแบบนั้น

"ยินดีที่ได้รู้จักครับ น้องกั้ง พี่เป็นพี่ชายนายนะ งั้นต่อไปนี้น้องกั้งเรียกพี่ว่า 'พี่น่าน' เหมือนอย่างที่นะเรียกก็แล้วกันนะครับ จะได้ดูใกล้กันดี"

น้ำเสียงที่พูดออกมานั้นแสนเรียบเฉย บนใบหน้ามีรอยยิ้มปรากฏออกมาน้อยๆตรงมุมปากราวกับเธอและเขาไม่เคยรู้จักกันมาก่อน หากแต่แววตากลับซ่อนความเจ้าเล่ห์เอาไว้ กชกรไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆว่าผู้ชายตรงหน้าจะทำเป็นแสดงแกล้งไม่รู้จักเธอต่อหน้าณภัทรได้อย่างแนบเนียน แต่เหตุผลจริงๆก็คงจะเป็นเพราะว่าหญิงสาวร่างงามสะดุดตาที่กำลังเดินลงมาจากรถหรูราคาแพงคันนั้นมากกว่าที่ทำให้เขาไม่กล้าเปิดเผยตัวตนว่าเคยรู้จักเธอ 

ก็ดี! อย่างน้อยณภัทรก็จะได้ไม่ต้องรู้ว่าเธอและพี่ชายของเขานั้นเคยรู้จักกัน มือเล็กยกขึ้นไหว้คนที่ได้ชื่อว่าเป็นพี่ชายเพื่อนสนิทตรงหน้า ก่อนจะยอมเอ่ยปากเรียกตามสรรพนามที่เขาพึ่งจะบอกไปทั้งที่ใจไม่อยาก

"สวัสดีค่ะ พี่น่าน"