บางสิ่งบางอย่าง

หนึ่งเดือนผ่านไปไวเหมือนโกหก อยู่ๆไปๆมาๆเธอก็กลายเป็นพี่เลี้ยงเด็กได้สี่อาทิตย์แล้ว ทุกอย่างก็ดูว่าจะเป็นไปได้ด้วยดี เธอเริ่มรู้ใจณรายามากขึ้น จนทุกวันนี้ณภัทรส่งตัวลูกสาวมานอนด้วยกันกับเธอแทบจะทุกคืน เพราะบางคืนเขาเองก็เลิกงานดึก บอกว่ามีงานเลี้ยง ยิ่งช่วงนี้เป็นไฮซีซั่น ณภัทรบอกว่างานที่โรงแรมค่อนข้างจะยุ่ง เลยอยากจะขอฝากณรายาไว้เพิ่มกับเธอมากขึ้นโดยที่เขายินยอมที่จะจ่ายโอทีให้แบบงามๆ เรื่องเลี้ยงลูกสาวให้เขานั้นเธอเองก็ไม่ได้มีปัญหา มัดรวมทั้งหน้าที่พี่เลี้ยงและเพื่อนสนิทรวมกันเข้าไป ดูแลเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆแค่นี้ถือว่าชิวมากอยู่แล้ว

แต่..หลังจากเมื่อเช้าที่เธอเปิดประตูพาณรายาออกไป หัวใจของเธอเองก็แทบจะหยุดเต้น เมื่อภาพที่เห็นเบื้องหน้าคือณภัทรนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวเดินออกมาส่งผู้หญิงคนหนึ่งออกประตูบ้านไป ทันทีที่เขาเห็นเธอก็หน้าเจื่อนลงคล้ายกับว่าตกใจ แต่เธอนี่สิที่ตกใจกว่า หัวใจที่เคยเบิกบานถึงกับเหี่ยวแฟบลงจนแทบจะหยุดเต้น ขนาดว่าอยากจะร้องไห้ แต่ก็กลับไม่มีน้ำตา 

จากนั้นณภัทรก็ขอตัวกลับเข้าห้องไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วจึงกลับออกมา กชกรเองยอมรับว่าเธอเองก็ไม่รู้ว่าควรจะทำหน้าแบบไหน รู้เพียงแค่ว่าหัวใจกลับมาแหลกสลายไม่มีชิ้นดี 

"ใครเหรอนะ"

ทั้งที่ไม่ได้อยากจะถาม แต่ปากกลับพลั้งเผลอถามออกไปจนได้ ผู้หญิงคนนั้นหน้าตาสะสวย ถ้าเดาไม่ผิดก็คงจะไม่ใช่ใคร นอกจากคู่ควงคนใหม่ที่ณภัทรพึ่งจะพามานอนค้างด้วยเมื่อคืน 

"เพื่อนรุ่นน้องน่ะ พอดีว่าเมื่อคืนดื่มกันจนเมาแล้วเขากลับที่พักเองไม่ไหว นะก็เลยให้มานอนค้างด้วย แต่นะนอนโซฟานะ เสียสละให้เขานอนบนเตียง นะเป็นสุภาพบุรุษนะกั้งว่าไหม"

'ตอแหล'

อยู่ๆคำๆนี้ก็ลอบเเวบขึ้นมาในหัว หกปีที่รู้จักกันมาไม่ใช่ว่าเป็นเวลาน้อยๆที่เธอจะไม่รู้จักนิสัยใจคอของณภัทร นี่ถ้าเขายอมรับแล้วพูดออกมาตรงๆเลยว่าเมื่อคืนพาผู้หญิงคนนั้นมานอนด้วย เธอยังจะเชื่อง่ายเสียกว่าคำโกหกที่เขาพึ่งจะแต่งขึ้น

"แค่ต่างคนต่างนอนด้วยกันเฉยๆ แค่นั้นจริงๆเหรอนะ อย่าลืมนะว่าเรารู้จักนะมาหกปี"

ณภัทรทำหน้าอึกอักก่อนจะยิ้มเจื่อนๆออกมาเมื่อรู้แล้วว่าหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้าไม่ได้เชื่อคำพูดของตนง่ายๆ

"แหมกั้ง นะเป็นผู้ชายนะ เรื่องแบบนี้มันก็ต้องมีกันบ้าง"

"แล้วทำไมนะถึงไม่บอกกั้งมาตรงๆล่ะ โกหกทำไมกั้งไม่ได้โง่ถึงขนาดว่าดูไม่ออกหรอกนะ ผู้ชายกับผู้หญิงต่างฝ่ายต่างเมาแล้วเข้าไปอยู่ในห้องเดียวกัน อมพระทั้งโบสถ์มาพูดก็ไม่มีใครเชื่อ"

"จ้า แม่นักเชี่ยวชาญชำนาญการด้านการจับผิดและทฤษฎีการอยู่ด้วยกันสองต่อสองของมนุษย์ผุ้หญิงผูู้ชาย พูดอย่างกับว่าตัวเองเคยทำอย่างนั้นแหละกั้ง ที่นะจำเป็นต้องพูดไปแบบนั้นก็เป็นเพราะว่านะไม่อยากให้กั้งมองนะไม่ดีน่ะ เราขอโทษนะ"

อยู่ๆณภัทรก็เอื้อมมือมากุมมือเธอที่วางอยู่บนโต๊ะพร้อมทั้งสายตาที่มองมาของเขาที่ต้องการแสดงถึงความจริงใจในการขอโทษที่ส่งมานั้นก็ทำเธอขนลุก ทำเอากชกรถึงกับต้องรีบชักมือกลับด้วยความตกใจ 

"ไม่เป็นไร เราเข้าใจ ทีหลังนะมีอะไรก็พูดกับเราตรงๆเถอะ ไม่จำเป็นต้องปิดบังหรอก"

"เอาอย่างนั้นก็ได้ งั้นต่อไปนี้นะมีอะไรก็จะบอกกั้งตรงๆเลยนะ ไม่ปิดบังกั้งอีกแล้ว"

"อื้ม ยังไงก็เอาที่นะสบายใจเถอะ"

"งั้นเดี๋ยวเราออกไปทำงานก่อนนะกั้ง ฝากขนมด้วยนะ"

กชกรพยักหน้าพร้อมกับณภัทรเดินเข้ามากอดทั้งเธอและลูกสาวของเขาเอาไว้ ช่วงจังหวะหนึ่งที่เขาโน้มใบหน้าเข้ามาหอมลูกสาวที่อยู่บนตักเธอ ทำเอาใบหน้าของทั้งเธอและเขาห่างกันออกไปเพียงไม่ถึงคืบ จังหวะนั้นที่ณภัทรทำราวกับว่าต้องการหยุดชะงักเพื่อสบตาเธอ อยู่ๆกชกรก็กลับแกล้งอุ้มลูกสาวของเขาขึ้นมากั้นกลาง ทำเอาณภัทรถึงกับยิ้มขำแล้วจึงผละตัวออกจากบ้านไปเพื่อไปทำงาน 

กชกรไม่รู้ว่าสิ่งที่ณภัทรทำแบบนั้นคืออะไร รู้แต่ว่าเธอกลับไม่ค่อยชอบใจทั้งๆที่ตัวเองก็เป็นฝ่ายโหยหาเขามาตลอด เธอกำลังเริ่มรู้สึกผิดกับอะไรบางอย่าง ราวกับว่าต้องการหวงเนื้อหวงตัวเอาไว้ ทำไมกันนะ

และหลังจากนั้นอีกหลายต่อหลายวันณภัทรก็เริ่มกลับบ้านดึกขึ้น ถึงขนาดว่าบางคืนก็ไม่กลับเลยก็มี พอเธอลองโทรตามด้วยความเป็นห่วงก็กลับติดต่อเขาไม่ได้บ้าง จนตอนที่เขากลับเข้าบ้านมาในตอนเช้าถึงได้เข้ามาขอโทษเธอ บอกว่าเพื่อนและรุ่นน้องที่ทำงานด้วยกันชวนไปปาร์ตี้สังสรรค์บ้าง ชวนไปเลี้ยงฉลองบ้างและอีกหลายต่อหลายอย่างที่เขายกยอดขึ้นมาให้เธอฟัง

"วันนี้เราจะพาขนมเข้ากรุงเทพไปเยี่ยมแม่เรานะกั้ง เย็นๆน่าจะกลับ แม่บอกว่าไม่ได้เจอหลานมาเป็นเดือนแล้ว คิดถึงหลาน เราก็เลยกะว่าจะพาขนมไปหาเสียหน่อย ขอโทษที่ช่วงหลายวันมานี้เราปล่อยให้กั้งดูแลขนมยาวเลย ยังไงวันนี้กั้งพักผ่อนเถอะไม่ต้องตามเราไป"

"เอางั้นเหรอ แน่ใจนะนะว่าดูแลขนมเองได้"

กชกรหน้าเครียดเพราะว่าเป็นห่วงเด็กหญิงตัวน้อย ในขณะที่ณภัทรยิ้มขำ ก็จะไม่ให้เธอห่วงได้ยังไง หนึ่งเดือนที่อยู่ด้วยกันมา ยอมรับว่าตอนนี้เธอยิ่งผูกพันกับณรายาเข้าไปใหญ่ ปกติก็อยู่ด้วยกันทุกวันนอนด้วยกันทุกคืน พอณภัทรบอกว่าจะมาพาณรายาไปหายายหนึ่งวันเต็มๆ ทำเอาพี่เลี้ยงอย่างเธอก็ต้องคิดถึงเป็นธรรมดา

"นี่กั้งลืมไปหรือเปล่าว่าเราเป็นพ่อขนมนะ ก่อนกั้งจะมา ก็มีแต่เรานี่แหละที่ดูขนมเองทุกวัน พอช่วงนี้ได้กั้งมาช่วยดูขนมให้ก็เลยทำเอาเราแอบเหลิงไปเหมือนกัน บ้านช่องไม่ยอมกลับกั้งก็เห็น"

"ก็จริง งั้นนะก็พาขนมไปเถอะ แต่ว่ารีบกลีบมาด้วยนะเราคิดถึงหลาน"

"คร้าบ รีบไปรีบมาแน่นอน ไม่ปล่อยให้ 'แม่กั้ง' ต้องห่างจากลูกสาวนานหรอกเน๊อะ"

"นะอ่ะ พูดอะไรก็ไม่รู้" แม้จะรู้ว่าณภัทรแกล้งแซวเธอเล่น แต่การที่เขาเรียกเธอว่าว่า 'แม่กั้ง' ให้ลูกสาวของตัวเองฟังนั้นก็ทำเอาเธอเสียอาการเธอเขินได้เหมือนกัน ก็ในเมื่อคนยังไม่มีลูก แต่ก็ดันถูกเรียกว่าแม่

"งั้นเราสองคนพ่อลูกไปก่อนนะ เอาไว้เจอกัน"

"เดินทางปลอดภัยล่ะ ขับรถดีๆ"

จากนั้นกชกรก็เดินเข้าไปหอมแก้มณรายาเสียฟอดใหญ่ ส่วนเด็กหญิงตัวน้อยก็หันมาจุ๊บแก้มเธอคืนหนึ่งทีตามที่เธอเคยสอน ทำเอาณภัทรที่มองภาพนั้นถึงกับส่ายศรีษะยิ้มขำผู้หญิงต่างวัยสองคนนั้นที่ทั้งกอดทั้งหอมกันราวกับว่าจะไม่เจอกันอีกนาน ทั้งๆที่เขาเพียงแค่จะกลับไปเยี่ยมเพียงแค่วันเดียว

หลังจากที่ช่วยณภัทรเตรียมข้าวของที่จำเป็นให้ณรายาเสร็จเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มก็ขับรถพาลูกสาวตัวน้อยออกไป ตลอดเวลากว่าหนึ่งเดือนที่ได้มาอยู่ที่นี่ วันๆเธอก็เอาแต่เลี้ยงดูณรายาให้ณภัทรโดยที่จะว่าไปก็ยังไม่มีโอกาสได้สำรวจไปรอบๆบริเวณแถวนี้เลย มีเพียงแค่เข็นรถเข็นพาณรายาเดินเล่นในบริเวณใกล้ๆ ขนาดสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ที่แสนจะสวยงามตรงหน้าก็ยังไม่มีโอกาสได้ลงว่าย 

คิดแล้วไอเดียดีๆก็บรรเจิด บ้านพักหลังนี้ตั้งอยู่ห่างจากความพลุกพล่านส่วนอื่นโดยสิ้นเชิง อากาศวันนี้ก็ดูจะร้อนอบอ้าวกว่าทุกวันตั้งแต่ที่เธออยู่มา ขนาดเช้าขนาดนี้ก็ยังทำเอาเม็ดเหงื่อผุดออกตามตัวและใบหน้าได้ คงจะไม่เป็นอะไรใช่ไหมถ้าหากว่าเธออยากจะขอลงไปแหวกว่ายในนั้นเสียหน่อย เพราะนอกจากเธอแล้ว แถวนี้ก็ไม่เห็นว่าจะมีใครอยู่เลยสักคน

กชกรยิ้มปริ่มออกมาทางสีหน้าและแววตา พอสายตามองเห็นท้ายรถของณภัทรขับลับตาออกไปจากบริเวณรั้วแล้วเธอก็รีบหมุนตัวกลับเข้าไปในบ้านแล้วจัดการเปลี่ยนชุดว่ายน้ำตัวงามที่นำติดกระเป๋ามาด้วยขึ้นมาสวมใส่ เรือนร่างงดงามสมส่วนทาครีมกันแดดสูตรกันน้ำมาจากในบ้าน จากนั้นตัวเองก็รีบลงไปแหวกว่ายอย่างเพลิดเพลิน แต่เพียงแค่เสี้ยวสายตาที่บังเอิญเหลียวมองไปทางฝั่งของตัวบ้านด้านขวาที่ณภัทรบอกว่าเป็นของพี่ชาย ก็ทำเธอรู้สึกแปลกๆราวกับว่ามีสายตาของใครบางคนกำลังมองมา

'เป็นไปไม่ได้ ในนั้นไม่มีคนอยู่นี่'