เพื่อนบ้านใหม่

สรุปว่าคอนโดห้องเก่าของณภัทรนั้นเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้หญิงคนนั้น ดีที่ว่าอย่างน้อยก็ไม่ใช่ของฝ่ายชาย เธอไม่ได้ไปล่วงรู้ข้อมูลมาจากไหนหรอก แต่ว่าเป็นจากณภัทรนั่นเองที่เผอิญพูดออกมาว่าคอนโดของเขาถูกขายให้หญิงสาวที่เป็นรุ่นน้องของนีรยา ชื่อ ยลรดา

คืนนี้เป็นงานเลี้ยงส่งเธอคืนสุดท้ายที่จัดโดยหัวหน้าฝ่ายแผนกที่เธออยู่ กชกรรู้ดีว่าตนเองนั้นเป็นคนเก่ง ยิ่งถ้าเป็นเรื่องงานก็ยิ่งหนักเอาเบาสู้และมีน้ำใจกับเพื่อนร่วมงาน พอมาวันนี้เป็นวันทำงานวันสุดท้าย ทำเอาทุกคนต่างก็เศร้าไปตามๆกัน

เข็มนาฬิกาบนข้อมือเธอบอกเป็นเวลาเกือบห้าทุ่มแล้ว คืนนี้นับว่าเธอเองก็ถือว่าดื่มเข้าไปมากอยู่ ดีที่ว่ามีเพื่อนสนิทรุ่นน้องอาสาขับรถกลับมาส่งให้ เธอเลยได้ถือโอกาสปล่อยผีไปเสียหนึ่งวัน

"จอดส่งพี่ตรงนี้แหละตาล ถึงคอนโดแล้วพี่เดินกลับขึ้นไปเองได้ ขอบจายตาลมากนะ แล้วก็ขับรถกลับบ้านดีๆล่ะ พี่ไปเองได้ พี่ไหว"

"แน่ใจนะพี่กั้งว่าไม่ให้ตาลเดินขึ้นไปส่ง"

"แน่จายน่า นี่ถึงคอนโดพี่แล้วจากลัวอาราย"

กชกรพยายามประครองสติ แม้ว่าน้ำเสียงจะยานคางเล็กน้อย แต่ก็พยายามดึงสติกลับมาโฟกัสทุกอย่างให้ได้เหมือนเดิม เพื่อที่ว่ารุ่นน้องจะได้ไม่เต้องเป็นห่วง

"งั้นตาลกลับก่อนนะพี่กั้ง เดินขึ้นห้องดีๆล่ะ เอาไว้ว่างๆจะไปเยี่ยมหา"

"ขับรถดีๆนะ"

กชกรยืนโบกมือลามองรถคันที่เธอพึ่งจะโดยสารมาจนลับตาแล้วจึงได้หมุนตัวกลับเข้าคอนโดที่พัก แม้ว่าสายตาออกจะรางเลือนสักเล็กน้อย แต่ก็พาตัวเองเดินโซซัดโซเซมาจนถึงเข้าลิฟท์ได้

ปลายนิ้วเล็กไล่จิ้มกดลงไปบนแป้นตัวเลขแล้วจึงยืนรอ เพียงไม่นานพอลิฟท์มาจอดก็พาตัวเองเดินเข้าไปแล้วเตรียมจะกดปุ่มปิด แต่จังหวะนั้นกลับมีฝ่ามือใหญ่มาขวางประตูลิฟท์เอาไว้ให้เปิดออก แล้วจึงปรากฏใบหน้าของผู้ที่ก้าวเท้าตามเธอเข้ามาเต็มตา

'เป็นเขาอีกแล้ว'

กชกรนึกอยากจะร้องไห้ เมื่อไหร่กันนะที่ชีวิตเธอจะได้ไม่ต้องมาเจอกับผู้ชายคนนี้ นี่เขาคงจะมาหาหญิงคู่ขา อ่อ ไม่สิ หญิงคนรักของเขาสินะ ดึกดื่นค่อนคืนขนาดนี้ถ้าเป็นคนที่มาหากันมาเยี่ยมเยียนกันปกติก็คงจะไม่ใช่

กชกรสะบัดหน้าหนี แสดงออกทันทีว่าเธอไม่ต้องการที่จะเสวนาด้วย และดูเหมือนว่าเขาเองก็น่าจะรู้ เพราะตอนที่เดินก้าวเข้ามา พอเห็นว่าเป็นเธอแล้ว เขาก็ไม่ยอมมองมาอีกเลย

'ผู้ชายอะไร ไม่มีมารยาท'

แน่นอนว่าพอเธอกดเลขชั้นที่จะไป เขาก็ไม่ได้กดต่อ จุดหมายของเขาก็คงจะเป็นชั้นเดียวกันกับเธอนั่นแหละ จ้างให้เธอก็ไม่มีทางถามให้เสียปากหรอก

จนกระทั่งจู่ๆไฟในลิฟท์ก็ดันมาดับ แน่นอนว่ามันคงจะเป็นอะไรอย่างอื่นไปเสียไม่ได้นอกจากว่าลิฟท์กำลังค้าง

"ว้าย!"

กชกรร้องกรี๊ดออกมาทันทีที่ลิฟท์กระตุก ทำเอาความหยิ่งยโสโอหังตั้งใจตั้งมั่นว่าจะไม่มีทางพูดกับเขาเด็ดขาดนั้นจำเป็นต้องจบลงเมื่อตัวเธอนั้นเซเข้าไปหาเขา และดีที่เขารับตัวเธอเอาไว้

"คุณช่วยฉันด้วย"

ด้วยความที่เป็นลิฟท์ใสแก้วกระจก ถึงแล้วว่าไฟในลิฟท์จะดับ หากแต่แสงไฟจากทางด้านนอกก็ยังคงสาดเข้ามา วงแขนแกร่งของเขานั้นกอดตัวเธอเอาไว้แน่นพร้อมทั้งใบหน้าของเขาและเธอก็อยู่ห่างกันเพียงไม่ถึงคืบ ดวงตากลมโตที่จ้องมองใบหน้าหล่อของคนตรงหน้าแล้วกระพริบตาปริบๆเพื่อเรียกสติจัดการลมหายใจที่ดูเหมือนว่าจะติดขัดของตัวเองให้กลับมา ทำไมอีตาบ้านี่ถึงได้ชอบเอาหน้าหล่อๆของตัวเองเข้ามาใกล้ให้หัวใจเธอสั่นเล่นด้วยนะ

"ดื่มมาอีกแล้วหรือไง ระวังเถอะว่าประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยเหมือนอย่างคืนนั้น"

แต่เมื่อพอได้ยินเขาพูดแบบนั้นปุ๊บ ต่อมความโมโหของเธอก็ทำงานปั๊บ นี่เขาจะดูถูกเธอมากเกินไปแล้วนะผู้ชายเฮงซวย ทำอย่างกับว่าเรื่องคืนนั้นเธอเป็นคนทำเองเสียอย่างนั้น ถ้ามีสติดีๆใครเขาจะยอมปล่อยให้มันเกิดขึ้นกัน และหัวเด็ดตีนขาดยังไงเธอก็จะไม่มีทางยอมปล่อยให้ประวัติศาสตร์มันซ้ำรอยได้เด็ดขาด

"หยุดพูดบ้าๆเดี๋ยวนี้เลยนะ ถึงแม้ว่าคืนนี้ฉันจะเมา แต่ก็ไม่มีทางปล่อยให้ตัวเองทำอะไรบ้าๆได้อย่างคืนนั้นหรอก แล้วถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ฉันก็จะไม่มีทางปล่อยให้คุณทำ"

"ดูเหมือนว่าสิ่งที่คุณพูดมันน่าจะสายไปนะ ยิ่งต้องมาติดอยู่ในลิฟท์กันสองต่อสองแบบนี้ ถ้าผมจะทำขึ้นมาจริงๆ คุณก็คงไม่มีทางขัดได้"

ถ้ามองไม่ผิด สายตาของเธอที่มองฝ่าทะลุความสลัวของแสงจากภายนอกลิฟท์ไปยังใบหน้าเขา เธอเห็นเต็มตาว่าริมฝีปากของเขานั้นมันหยักยิ้มลงจนน่าหมั่นไส้

"จะไม่มั่นใจตัวเองมากเกินไปหน่อยเหรอคะ ฉันไม่ใช่แฟนคุณนะที่จะได้หลงเสน่ห์คุณง่ายๆ หน้าตาแบบคุณมันก็หาได้ตามท้องตลาดทั่วไปนั่นแหละ ไม่ได้มีความพิเศษมากเกินไปกว่าผู้ชายคนอื่นหรอก นี่ถ้าต่อให้โลกนี้เหลือผู้ชายบนโลกนี้แค่คนเดียวคือคุณ ฉันว่าฉันก็จะยอมกัดลิ้นตายดีกว่าที่ต้อง อื้อๆ"

แล้วจากนั้นตัวเธอก็ถูกเขาดันถอยหลังให้ไปติดผนังกระจกพร้อมทั้งริมฝีปากหนักก็ประกบเข้ามาฉกจูบ ด้วยความที่ยังมึนงงและไม่ทันได้ตั้งตัว จึงทำให้เธอทำได้เเค่เพียงครางอู้อี้ประท้วง ในขณะที่สองมือเล็กถูกเขาตรึงเอาไว้เหนือศรีษะด้วยมือข้างเดียว ส่วนอีกข้างก็พยายามบีบแก้มบีบปากให้เธอตอบรับกับรสสัมผัสที่แสนรุกรานนั่น ภายใต้ความสูงของคนตรงหน้าทำเอาตัวเธอที่สูงเพียงปลายคางของเขาเท่านั้นต้องเงยหน้าขึ้นเพื่อยอมรับจูบจากเขา

กชกรยังคงดิ้นรนขัดขืนเท่าที่จะทำได้ เพื่อทำให้เขาเห็นว่าเธอไม่ได้เต็มใจ แต่ก็ดูเหมือนว่าเขาไม่ได้คิดจะใส่ใจมันเลยด้วยซ้ำ มิหนำซ้ำยังคงตั้งหน้าตั้งตาบังคับจูบเธอ ลิ้นเล็กของเธอถูกเขาดูดเกี่ยวเข้าไปไว้ในปากเขาได้จนสำเร็จ พอเห็นว่าไม่มีทางขัดขืนเขาได้จึงจำต้องปล่อยให้คนตัวใหญ่จูบได้ตามแต่ใจ

"ผมคิดถึงคุณ"

ในขณะที่กำลังเคลิบเคลิ้มไปกับรสสัมผัส อยู่ๆก็มีน้ำเสียงกระซิบที่แสนจะแผ่วเบาดังแว่วเข้ามาในหูจนใจเต้น นี่เธอเป็นอะไร หรือว่าดื่มมากไปคนเมาแล้วหูเพี้ยน 

ไม่รู้ว่าเนิ่นนานเพียงใดที่ยอมให้เขาจูบ จนกระทั่งมาได้สติอีกทีก็ตอนที่ไฟมาและลิฟท์เคลื่อนตัวต่อไปยังจุดหมาย กชกรจึงลืมตาขึ้นและพยายามผลักเขาออกอีกครา แต่พอบานประตูลิฟท์ถูกเปิดออก ร่างของเธอกลับถูกเขาอุ้มลอยหวือขึ้นไปในอ้อมแขน

"นี่คุณปล่อยนะ จะทำอะไร"

"พาคนเมาไปส่งห้อง ไม่รู้ตัวหรือไงว่าเดินเซจนไม่เหมือนคนอยู่แล้ว"

"แต่ฉันเดินเองได้ กรุณาปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้"

ลิฟท์กับห้องเธอก็อยู่ห่างกันแค่นี้ ขายาวๆแบบเขาก้าวเพียงแค่ไม่กี่ก้าวก็พาเธอมาหยุดอยู่ตรงหน้าประตู

"เปิดห้อง ถ้าไม่อยากให้คนอื่นออกมาเห็นว่าผมอุ้มคุณมาส่ง"

หึ กชกรนึกหมั่นไส้ผู้ชายคนนี้ขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้เลยจริงๆ นี่เขาคงจะกลัวว่าผู้หญิงของเขาจะออกมาเห็นมากกว่าถึงได้ทำเป็นพูดแกล้งให้เธอกลัวแบบนี้ ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ต้องยิ่งรีบปล่อยเธอลงสิ จะมาอุ้มเธอไว้แบบนี้ทำไม

"คนอื่นที่ว่านี่ใช่คนที่พึ่งย้ายมาอยู่ใหม่ห้องฝั่งตรงข้ามฉันหรือเปล่านะ"

"จะใครก็ช่าง แต่ผมคิดว่าคุณคงไม่อยากให้เขาเอาเรื่องนี้ไปบอกกับเจ้าของห้องเก่าหรอกจริงไหม"

ไม่ แน่นอนว่าเธอไม่เคยอยากให้ณภัทรต้องมารับรู้เรื่องราวอะไรเหล่านี้

"งั้นคุณก็ปล่อยฉันลงสิ แล้วก็กลับไปหาแฟนคุณซะ"

"ผมโสด ยังไม่มีแฟน แล้วถ้าขืนคุณยังเอาแต่พูดไม่ยอมเปิดอยู่แบบนี้ ผมอยากจะบอกคุณเพิ่มให้อีกอย่างหนึ่งว่าผู้หญิงคนที่อยู่ห้องฝั่งตรงข้ามรู้จักกันดีกับคนที่ขายห้องให้เธอ"

จังหวะนั้นอยู่ๆเสียงลูกบิดห้องตรงข้ามที่อยู่เยื้องๆกันไปก็ลั่นดังก็อก ราวกับว่ามันกำลังจะถูกเปิดออกมาจริงๆ กชกรจึงรีบยกกดรหัสปลดล็อกห้องด้วยความรวดเร็วแล้วรีบผลักประตูเข้าไปทันก่อนที่คนที่อยู่ในห้องนั้นจะเปิดออกมา