แพ้แล้วแพ้อีก

"นี่คุณ อ๊ะ"

"ผมชื่อน่าน เรียกชื่อผมสิ"

ใบหน้างามสะบัดส่ายศรีษะไม่ยอมทำตามอย่างที่เขาบอกอย่างง่ายๆ ในขณะที่ตัวคนที่ออกคำสั่งเองก็กำลังเมามายอยู่กับโนมเนื้ออย่างไม่ยอมลืมหูลืมตา กระโปรงเดรสตัวสั้นค่อยๆถูกรูดขึ้นมาหาต้นขาอย่างช้าๆแล้วฝ่ามือร้อนก็ลูบคลึงไปตามสะโพกงามอย่างถือดีทำเอาเรี่ยวแรงกำลังที่เธอเคยมีนั้นหายวับและดับสูญ กชกรทำได้แค่นอนรอรับสัมผัสที่เขาเป็นคนบงการอย่างร้อนรุ่มเท่านั้น จากนั้นต้นขาเรียวงามด้านในก็เริ่มถูกรุกรานด้วยนิ้วแกร่งแล้วเขี่ยสะกิดเข้ากับขอบกางเกงชั้นในพร้อมทั้งแหวกมันออกมาไว้ข้างๆ

"อ๊ะ ไม่นะ"

"ปฏิเสธผมทั้งๆที่เปียกขนาดนี้ไม่ทรมานหรือไง"

"มะ ไม่ อ๊ะ ไม่ อ๊า"

ทุกๆคำว่า 'ไม่' ของเธอแลกมาด้วยการที่เกสรกุหลาบงามถูกนิ้วร้ายนั่นถูไถ เรียวขางามค่อยถ่างอ้าออกอย่างช้าๆ ยามเมื่อเขาสัมผัสอย่างลืมตัว จนในที่สุดก็เผยให้เห็นความงดงามสะกดสายตาที่น่าหลงใหลถูกเคลือบเอาไว้ด้วยน้ำหวานเยิ้มวาววับจับตา

ในขณะที่นิ้วของเขาสอดมุดเข้าไปอย่างช้าๆ กชกรก็ได้แต่หลับตานิ่งด้วยความเสียวซ่าน นี่เธอกำลังพ่ายแพ้ให้กับความต้องการทางร่างกายอีกแล้วอย่างนั้นหรือ เธอกำลังยอมให้มันเกิดขึ้นเป็นครั้งที่สองกับผู้ชายคนนี้ ไม่รู้ว่าต่อมความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของเธอนั้นมัวแต่ทำอะไรถึงได้ไม่ยอมทำงาน 

เสียงซองวัตถุบางอย่างถูกแกะออกอย่างรวดเร็ว เหมือนคล้ายกับว่ามันพอที่จะดึงสติที่เหลืออยู่เพียงเล็กของเธอให้ได้กลับคืนมา แต่ทันทีที่ลองได้ลืมตา ภาพข้างหน้าคือร่างกายส่วนบนของเขานั้นเปลือยเปล่าจนเห็นมัดกล้ามแน่นหนั่นพวกนั้น ส่วนด้านล่าง ซิปและกระดุมกางเกงถูกแกะออก พร้อมกับมือของเขากำลังทำหน้าที่จับอุปกรณ์ป้องกันสวมใส่ไปยังความแข็งแกร่งกลางกาย ที่เวลานี้ทั้งเหยียดขยายและตั้งตรง จากแก้มที่แดงอยู่แล้ว เวลานี้กลับยิ่งแดงจนแก้มร้อนราวกับว่าจะแตกด้วยความอาย ตัวตนความเป็นชายของเขาทำเอาใจกลางความสาวของเธอนั้นร้อยวูบวาบยิ่งพอเขาเหลือบไปเห็นว่าเธอมองมา และก็เป็นอันว่าอุปกรณ์ที่กำลังถูกใส่ เขาใส่มันได้เสร็จสรรพพอดิบพอดี 

"คุณ คือว่าฉัน"

ไม่ทันได้ฟังเธอพูดจนจบใบหน้าหล่อเหลานั้นก็ได้ขยับโน้มเข้ามาจนใกล้พร้อมทั้งก้มลงมามอบจูบหนักๆให้เธออีกครั้งโดยไม่ให้โอกาสเธอได้อ้าปาก ข้างบนจูบ ข้างล่างเริ่มเบียดแทงเข้าใส่ บริเวณส่วนหยักตรงปลายถูลึกเข้ามาทีละน้อยจนปวดร้าว ยิ่งเขาขยับสะโพกดันเข้าหา น้ำหวานจากภายในก็ยิ่งเอ่อล้นออกมาจนทะลัก กชกรเสียวจนนิ่วหน้าและครางออกมาจนแทบจะไม่เป็นคำ เพราะกุหลาบงามถูกบี้ขยี้ด้วยความแข็งแกร่งจากความเป็นชาย

"อ๊า คุณ"

เสียงร้องหวานๆถูกปล่อยออกมาเสียงสั่นอีกครั้งเมื่อตัวตนความเป็นชายของเขาถูกสอดใส่เข้าไปภายในร่างกายเธอเสียจนมิด จากนั้นเขาก็เริ่มโยกขยับ ใบหน้าหล่อแสดงออกถึงความเสียวซ่านพอๆกันกับเธอ ส่วนเธอก็ส่งเสียงครางจากการที่เต้าอวบหนึ่งข้างถูกเขาเคล้นคลึงและวกกลับลงไปดูดกิน

"บอกแล้วว่าผมชื่อน่าน แล้วค่อนข้างที่จะมั่นใจว่าเป็นพี่คุณ" 

กายแกร่งยังคงขยับกระซิบตอบกลับเสียงพร่า ในขณะที่ปากก็พร่ำกระซิบอยู่ข้างใบหูเล็กของเธอ สะโพกของเขาขยับและซอยถี่ขึ้นเรื่อยๆจนเสียว จนบางทีเธอจำเป็นต้องแอ่นกายหาเพื่อต้องการให้เขาช่วยลดทอนความซ่านสยิวให้

"คุณน่าน อ๊ะ ฉัน"

"พี่น่าน บอกแล้วไงว่าผมน่าจะแกกว่าคุณ เรียกผมว่าพี่น่านสิ"

เรื่องอะไรเธอจะไปยอมเรียกเขาแบบนั้น นี่คงให้ผู้หญิงทุกคนเรียกตัวเองแบบนั้นล่ะสิท่า แต่ขอโทษนะคงไม่ใช่เธอ ถึงแม้ว่านี่มันจะเป็นครั้งที่สองแล้วที่เธอเผลอคล้อยตามความต้องการในส่วนลึก แต่จะขอรับรองเลยว่านี่จะต้องเป็นครั้งสุดท้าย เพียงแค่ไม่กี่วันเธอเองก็จะย้ายตามณภัทรไปอยู่เขาใหญ่ ถ้าหากว่าเขาชอบอยู่ที่กรุงเทพนี่นักละก็ เชิญตามสบาย

"ฉะ ฉันไม่ใช่หนึ่งในผู้หญิงพวกนั้นของคุณนะถึงจะได้เรียกคุณว่าพี่ อ๊า"

"เชื่อใจผมได้ว่านอกจากคุณ ผมไม่เคยอนุญาตให้ใครเรียกพี่เวลาที่อยู่บนเตียง"

โกหกหน้าด้านๆ วันนั้นผู้หญิงคนนั้นยังเรียกเขาว่าพี่อยู่เลย

"ทำหน้าแบบนี้นี่ ไม่เชื่อผมเหรอ"

"อ๊ะคุณ ฉะ ฉันเสียวนะ"

กชกรจำเป็นต้องหลุดครางออกมาบ่อยครั้ง เพราะสิ่งที่เขากำลังทำสร้างความเสียวซ่านให้เธอจนแทบจะทนไม่ไหว ยามที่ร่างกายเขาขยับสอดรับประสานเข้ากับร่างกายเธอ ราวกับว่าเส้นประสาททุกส่วนในร่างกายต่างพร้อมใจกันทำงาน เรียวขางามของกชกรจึงได้ค่อยๆกางอ้ายกขึ้น จนในที่สุดมันก็ไปเกาะเกี่ยวอยู่บนเอวแกร่งของเขาเอาไว้อย่างลืมตัว

เสียงเนื้อกระทบเนื้อกระแทกเข้าหากันดังสนั่น เซ็กซ์ของเขามันไม่เคยอ่อนหวาน หากมีแต่จะเร่าร้อนและรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แต่ทำไมกันนะเธอถึงได้ชอบมัน สองสายตาสบประสานกันราวกับต้องการเอื้อนเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่ก็เป็นเขาเองที่ทนไม่ไหวก้มลงไปจูบเธอแล้วจูบเธออีก จนครั้งนี้ถูกเรียวแขนเล็กเหนี่ยวรั้งต้นคอเอาไว้ให้เข้าไปหา แต่กลับปรากฏเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือของเขาที่วางเอาไว้ในกระเป๋าดังขึ้นไม่หยุด คนทั้งคู่ต่างก็พากันชะงัก จากนั้นเขาจึงเอี้ยวตัวไปหยิบกางเกงตัวเองที่พึ่งจะถอดวางทิ้งเอาไว้ขึ้นมา แล้วล้วงมือเข้าไปหยิบ

"ครับยี่หวา คืนนี้พี่คงเข้าไปไม่ได้ขอโทษด้วยนะครับ"

นาทีนั้นสติอันเคว้งคว้างของเธอก็กลับมา ราวกับว่ามีก้อนอะไรบางอย่างวิ่งขึ้นมาจุกที่กลางลำคอ ไม่รู้ว่าเธอจะต้องเป็นผู้หญิงสารเลวขนาดไหนที่มาแอบทำอะไรกับแฟนชาวบ้านแบบนี้ ไม่รู้ว่าป่านนี้ผู้หญิงคนนั้นจะกระวนกระวายใจยังไงที่อยู่ๆผู้ชายของตัวเองก็หายไป หากแต่ไม่ได้หายไปไหนไกลเลย แต่เพียงแค่อยู่ห้องตรงข้ามแค่นี้ 

กชกร เธอกำลังทำตัวเป็นผู้หญิงสารเลวทำร้ายผู้หญิงด้วยกัน แต่ว่าเธอก็กำลังตกเป็นเหยื่อของผู้ชายมักมากคนนี้ด้วย เธอไม่ได้อยากจะเต็มใจ หากแต่เป็นเพราะว่าพ่ายแพ้ให้กับเล่ห์เหลี่ยมลีลาอันแพรวพราวของเขาต่างหากที่เธอสู้ไม่ได้

"ฉันไม่อยากทำต่อแล้ว คุณช่วยถอยออกไปด้วยค่ะ"

จากนั้นเธอก็เริ่มต่อต้านและดันตัวเขาออก หากแต่มันกลับไม่เป็นผลเอาเสียเลย เพียงเขาขยับสะโพกเเค่นิดเดียวมันก็ทำเอาเธอเสียวจนดิ้นพล่าน

"อ๊ะ ฉันบอกว่าให้คุณหยุดไง"

"งอนเหรอที่ผมรับโทรศัพท์"

"คุณรีบกลับออกไปหาแฟนคุณดีกว่า ป่านนี้เธอคงรอแย่แล้ว ฉันไม่อยากเล่นบทนางร้ายแย่งผู้ชายใคร"

"สบายใจได้ว่าคุณได้เป็นนางเอกแน่ๆ เพราะว่าผมบอกไปแล้วไงว่าผมยังไม่มีแฟน แล้วคนที่โทรเข้ามาก็ไม่ใช่แฟนผม แต่แค่เป็นน้องสาวเพื่อน ซึ่งตอนนี้พี่ชายเขาก็รอผมอยู่ในห้องนั้นด้วยเหมือนกัน"

"นัดเจอกันดึกดื่นขนาดนี้เนี่ยนะ ใครเชื่อก็บ้าแล้ว ช่วยออกไปจากตัวฉันด้วยค่ะ"

"จะบ้าหรือไงครับคุณ ใส่เข้ามาขนาดนี้แล้ว ผมคงไม่บ้าถอดออกไปง่ายๆก่อนเสร็จหรอก"

"แต่ว่าฉันไม่มีอารมณ์ร่วมแล้ว"

"งั้นเดี๋ยวผมบิ้วให้ใหม่"

เขาไม่ฟังแถมยังขยับซอยสะโพกต่อจนเธอเริ่มต้าน แต่ต้านไปก็ทำได้เพียงแค่สองสามนาทีสั้นๆ ในเมื่อเขาใช้ชั้นเชิงที่มากประสบการณ์กว่าสู้ จนในที่สุดเธอก็ต้องยอมจำนน