เริ่มต้นของจุดจบ

หลังจากที่เคลียร์ทุกอย่างที่กรุงเทพเสร็จหมดเรียบร้อยแล้ว กชกรก็พาตัวเองย้ายมาที่เขาใหญ่ในเวลาต่อมา คอนโดของเธอนั้นไม่ได้ถูกขาย ส่วนหนึ่งข้าวของที่เก็บเอาไว้ยังคงอยู่ที่นั่นเป็นส่วนมาก ส่วนกระเป๋าที่ติดตัวมาที่นี่มีเพียงสองกระเป๋าเดินทางใบใหญ่เท่านั้นที่เธอยัดใส่หลังรถมา โดยณภัทรบอกว่าให้เธอย้ายมาอาศัยอยู่ที่บ้านพักของเขาได้เลย ที่นี่มีที่พักให้พร้อมถ้าหากว่าเธอไม่ติด เพราะช่วงหลังๆมานี้เขาเองต้องเลี้ยงลูกเองคนเดียว เด็กหญิงณรายาก็เลยค่อนข้างติดเขา เขาก็เลยอยากให้ลูกอยู่ในสายตาตลอด ซึ่งนั่นกชกรคิดว่าก็เป็นเรื่องดีเสียอีกที่เธอจะได้มีโอกาสได้กลับมาอยู่ใกล้กับณภัทร

กชกรใช้เวลาประมาณสองชั่วโมงกว่าในการขับพาตัวเองมาถึงยังอาณาบริเวณที่ตั้งของโรงแรมหรูขนาดใหญ่ใจกลางเขาใหญ่ โรงแรมแห่งนี้เธอเองก็เคยพอได้เห็นผ่านตามาบ้าง แต่ไม่คิดว่ามันจะเป็นหนึ่งในธุรกิจของบิดาณภัทร 

ทันทีที่รถยนต์ของเธอขับเลี้ยวเข้ามาจอดยังส่วนที่เป็นบ้านพักสไตล์โมเดิร์น ซึ่งอยู่เลยมาทางส่วนที่เป็นโรงแรมไกลอยู่พอสมควร กชกรก็ได้แต่ตกตะลึงในความงามของบ้านและทัศนียภาพที่ล้อมรอบไปด้วยภูเขา โดยบ้านพักที่อยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้เป็นบ้านพูลวิลล่าแฝดที่ตั้งอยู่ติดกันสองหลัง ด้านหน้าถูกจัดตบแต่งด้วยสวนเก๋ไก๋ มีลานน้ำพุและสวนหินเรียงราย พอเดินใกล้เข้าตัวบ้านไปหน่อยก็จะมีสระว่ายน้ำ ที่นี่สวยมาก อย่างกับเธอได้ย้ายเข้ามาอยู่ในสวรรค์บนดินแน่ะ 

"บ้านพักสวยจังเลยนะ"

"กั้งชอบไหม ให้คิดอีกทีก็ได้นะเผื่อว่าอยากเปลี่ยนใจ"

ณภัทรที่อุ้มลูกสาววัยหนึ่งขวบมายืนรอรับเธออยู่ที่หน้าบ้าน พอได้เห็นหน้าเขา แทนที่เธอจะรู้สึกดีใจ แต่ความรู้สึกลึกๆภายในกลับประหลาด เรื่องราวบางอย่างที่พึ่งเกิดขึ้นไปทำให้เธอนั้นรู้สึกผิดต่อคนตรงหน้า แม้ว่าระหว่างเขาและเธอจะไม่ได้มีความสัมพันธ์ใดให้ต้องได้รู้สึกผิด

"เปลี่ยนใจได้ยังไงล่ะ ดูหลังรถกั้งสิ ขนของมาเยอะขนาดนี้"

กชกรพยักเพยิดหน้าไปทางรถของตัวเองที่จอดอยู่ แล้วจากนั้นก็ยื่นมือเข้าไปหาเด็กหญิงตาแป๋วที่มองมายังเธอพร้อมกับยิ้มให้ 

"มาหาน้ากั้งมาลูกขนม ต่อไปนี้น้ากั้งจะเป็นพี่เลี้ยงดูแลหนูเองนะคะ"

เด็กหญิงณรายารีบว่ายยื่นมือไปหากชกรทันทีให้อุ้ม จากนั้นณภัทรก็เดินไปเดินท้ายรถแล้วยกกระเป๋าเสื้อผ้าของเธออกมาให้ ก่อนจะเดินนำเธอเข้าไปยังบ้านพักทางฝั่งซ้าย แต่จะว่าไปบ้านแฝดหลังนี้ก็มีทางเชื่อมตรงกลางระหว่างสองฝั่งจากทางฝั่งซ้ายไปยังฝั่งขวา แถมตรงกลางก็ยังมีห้องพักอยู่อีกห้องหนึ่งด้วย ซึ่งณภัทรพึ่งจะมาบอกตอนนี้เองว่านั่นคือห้องพักของเธอ

"ห้องพักกั้งอยู่ตรงกลางนะ ส่วนห้องพักเราจะอยู่ทางขวา"

"แล้วทางซ้ายนั่นล่ะ ห้องใคร ของขนมเหรอ"

"เปล่าหรอก หลังนั้นของพี่ชายเราน่ะ แต่เขาไม่ค่อยได้เข้ามาพักที่นี่หรอก น่าจะนานๆที เขาก็เลยอนุญาตให้เรากับลูกมาอยู่ที่นี่ได้"

"อะไรนะ พี่ชายงั้นเหรอ นี่ตั้งแต่ที่เรารู้จักนะมา เราไม่เห็นเคยรู้มาก่อนเลยว่านะมีพี่" กชกรตกใจจนแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองที่อยู่ๆก็ได้รู้ว่าณภัทรมีพี่ชายกับเขาด้วย

"พี่คนละแม่น่ะ กั้งก็รู้ว่าเรามันก็แค่..ลูกเมียน้อย ยังดีที่ทุกคนที่นี่ใจดีกับเรา แต่มันผิดที่เราเองแหละที่ละอายใจเกินกว่าจะอยู่ที่นี่ แม่ก็เลยพาเราย้ายกันไปอยู่ที่กรุงเทพตั้งแต่เด็กๆ มีก็แค่ช่วงปิดเทอมที่พ่อไปรับเรามา เรากับพี่ชายก็เลยพอได้รู้จักคุ้นเคยกันอยู่บ้าง"

"แล้วพี่ชายนะเขาจะไม่ว่าเอาเหรอที่เรามาอยู่ที่นี่"

"ไม่หรอก เราบอกเขาเอาไว้แล้วว่าเราจำเป็นต้องให้พี่เลี้ยงลูกเรามาอยู่ด้วยที่นี่ เพื่อที่ว่าเราจะได้มีเวลาไปช่วยเขาทำงาน แล้วเขาก็โอเค ขอแค่อย่างเดียว กั้งต้องไม่พาลูกเราไปกวนเขาทางนั้นเวลาที่เขามา แต่ไม่ต้องห่วงหรอก นานๆเขาถึงจะเข้ามาสักที ปกติเขาก็จะอยู่ที่บ้านหลังใหญ่กับคุณพ่อและก็แม่ใหญ่น่ะ"

ช่วงจังหวะที่ณภัทรพูดออกมา กชกรสังเกตเห็นว่าในแววตาและน้ำเสียงของเขาเจือด้วยความเศร้าอยู่ ณภัทรคงจะเศร้าใจไม่น้อยที่เขาและแม่ไม่ได้อยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตาเป็นครอบครัวอย่างบ้านนี้ และนี่คงน่าจะเป็นเหตุผลที่เขาโหยหาการมีครอบครัวที่อบอุ่นพร้อมหน้ามาโดยตลอด แต่ในที่สุดแล้วทุกอย่างกลับไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิดเอาไว้เลย

"อื้อ ได้สิ เราจะคอยระวัง"

"ห้องนี้เป็นห้องของกั้งนะ ส่วนห้องขนมจะอยู่ติดกับห้องเรา ถัดจากห้องกั้งไป แต่ปกติแล้วขนมจะไม่ยอมนอนคนเดียว วันไหนที่เราเลิกงานดึก กั้งอาจจะต้องเอาขนมไปนอนด้วย"

"ได้สิไม่มีปัญหา ให้ขนมมานอนกับเราทุกวันเลยก็ได้ ยังไงเราก็เป็นพี่เลี้ยงแก นะจะได้มีเวลาส่วนตัว ทำงานมาก็เหนื่อยมากพอแล้ว เดี๋ยวหน้าที่ขนมเราดูแลให้"

กชกรหันกลับมาใช้มือลูบยีผมเด็กหญิงตัวน้อยในอ้อมแขน แล้วหอมฟอดลงไปที่แก้มกลมก้อนใหญ่ ส่วนเจ้าตัวก็หัวเราะชอบใจเอาหน้าลงไปซุกซบกับไหล่ของกชกรเอาไว้ประหนึ่งว่าเป็นมารดา

"เห็นกั้งดูแลลูกเราแบบนี้แล้วก็อดเศร้าใจไม่ได้ ทำไมครอบครัวเราถึงไม่เคยสมบูรณ์แบบ ตั้งแต่เราเอง แล้วตอนนี้ก็ยังตกมาถึงขนม บอกตามตรงว่าเราสงสารลูกมากๆที่ต้องแยกจากแม่ของแก แต่ถึงแม้ว่าจะทนอยู่กันเพื่อให้ครอบครัวยังคงอยู่ต่อไป ก็ใช่ว่าน้ำหวานจะสนใจลูก"

"ไหนๆเรื่องมันก็ผ่านไปแล้ว กั้งว่าต่อไปนี้นะตั้งใจเลี้ยงขนมให้ดีดีกว่านะ เดี๋ยวกั้งช่วยนะเอง"

"ขอบใจนะกั้ง ชีวิตเราตั้งแต่ที่ได้รู้จักกั้งมาจนกระทั่งถึงตอนนี้ เราไม่เคยเสียใจเลยที่มีกั้งอยู่ข้างๆ ไม่ว่าเราจะหันกลับไปตอนไหน ที่ตรงนั้นก็จะยังมีกั้งเสมอ กั้งคือทุกอย่างในชีวิตเรา ต่อไปนี้ชีวิตเราจะมีแค่กั้งกับขนม"

"นี่นะ..หมายความว่ายังไง"

"ก็หมายความอย่างที่เราพูดไปนั่นแหละ กั้งกับขนมคือคนสำคัญในชีวิตเรา"

แม้ว่าตอนนี้ณภัทรจะเดินเข้ามาโอบกอดเธอและลูกสาวตัวน้อยของเขาเอาไว้ หากแต่ภายในใจกชกรกลับไม่ได้รู้สึกนึกยินดีกับคำพูดเหล่านั้นเลยสักน้อย อาจจะเป็นเพราะว่าตอนนี้ตัวเธอไม่ใช่กชกรคนเก่า มันมีบางสิ่งบางอย่างที่มันเปลี่ยนไปเพราะใครบางคน จึงทำให้เธอไม่ได้รู้สึกสนิทใจกับตัวเองมากนัก หรือไม่ก็อาจจะเป็นเพราะว่าตัวณภัทรเอง ที่ทำแบบนี้และพูดกับเธอแบบนี้มาจนชิน ต่อให้เขาจะพรรณนาออกมาด้วยคำพูดหวานหู แต่สุดท้ายแล้วทุกอย่างก็ยังคงเป็นอย่างเก่าไม่มีเปลี่ยนแปลง