พี่เลี้ยง

เช้านี้กชกรตื่นมาตั้งแต่หกโมงเช้าเพื่อมาเตรียมตัวในทำหน้าที่ใหม่ เมื่อคืนณภัทรเอาณรายาไปนอนด้วยเพราะอยากให้เธอได้หายเหนื่อยและมีเวลาปรับตัวก่อน เธอจึงได้มีโอกาสได้นอนหลับอย่างสบายๆ เช้านี้จึงได้ม้แรงลุกขึ้นมาเตรียมอาหารเช้าให้สองพ่อลูกแต่เช้า แล้วจึงตั้งใจว่าจะเข้าไปปลุกทั้งสองคน

ขณะที่ทำอาหารเช้าไป ในใจก็รู้สึกปลื้มปรีติอยู่ไม่น้อย ประหนึ่งว่าหน้าที่นี้ทำให้เธอแอบรู้สึกว่าตัวเองกำลังทำหน้าที่ดูแลสามีและลูกเล็กอยู่ก็ไม่ปาน ทั้งๆที่ความเป็นจริงแล้วเรื่องที่เกิดขึ้นอยู่มันเกิดจากการมโนของเธอเองล้วนๆ 

หลังจากเตรียมอาหารเสร็จก็เดินเข้าไปเคาะห้องอยู่สองสามที จากนั้นณภัทรก็เปิดประตูอุ้มลูกออกมาด้วยสภาพที่พึ่งตื่นด้วยกันทั้งคู่ จนเธอเห็นแล้วก็อดขำกับภาพที่เห็นไม่ได้

"มอนิ่ง ได้เวลาตื่นนอนแล้วค่ะคุณพ่อคุณลูก อาหารเช้าเสร็จแล้ว เชิญที่โต๊ะกันได้เลยค่ะ"

"ตื่นเช้าจังเลยกั้ง นี่เราไม่ได้จ้างกั้งให้มาเริ่มงานตั้งแต่หกโมงเช้าขนาดนี้นะ"

"อันนี้กั้งไม่ได้ถือว่าทำงานหรอก นะบอกเองไม่ใช่เหรอว่าเราเริ่มงานแปดโมงครึ่ง แต่นี่พึ่งเจ็ดโมงกว่าเอง ตอนนี้ถือว่าเราทำหน้าที่เพื่อนก็แล้วกันนะ"

ว่าแล้วกชกรก็ยื่นมือเข้าไปอุ้มเด็กหญิงตัวป้อมที่พร้อมจะพุ่งตัวเข้ามาหาเธอไปเปลี่ยนผ้าอ้อมล้างหน้าล้างตาที่ห้องของเด็กหญิงตัวน้อย ส่วนณภัทรเดินหายกลับเข้าไปในห้องสักพักแล้วจึงกลับออกมาพร้อมชุดแต่งกายที่เตรียมพร้อมจะไปทำงาน ก่อนจะหย่อนกายนั่งลงมาที่เก้าอี้ฝั่งตรงกันข้ามกับเธอ ระหว่างกลางมีลูกสาวตัวน้อยของเขานั่งอยู่ ณภัทรเอื้อมมือไปหยิบขนมปังส่งให้เด็กหญิงตัวน้อย ฝ่ายนั้นก็รีบคว้าเอาเข้าปากทันที

"อยู่ที่นี้นะทำหน้าที่อะไรเหรอ"

"เป็นผู้จัดการโรงแรมน่ะ พอดีว่าคนเก่าเขาลาออกไป คุณพ่อก็เลยอยากลองให้เราทำดู" 

กชกรนั่งมองหน้าชายคนที่ตนแอบมีใจพร้อมทั้งอะไรๆหลายอย่างก็ฝุดขึ้นมาในหัว เธอกับเขาเรียบจบด้านการออกแบบมาด้วยกัน หลังจากเรียนจบณภัทรก็สมัครเข้าทำงานบริษัทขนาดใหญ่ได้ ส่วนเธอจำใจต้องไปสมัครทำบริษัทอื่นแทน เนื่องจากว่าบริษัทของณภัทรนั้นรับเพียงแค่ณภัทรคนเดียว กชกรรู้ดีว่าณภัทรเองก็รักงานที่เขาทำมากขนาดไหน แต่พอตอนนี้อาชีพที่ทำต้องเปลี่ยนไป ใจมันก็อดห่วงความรู้สึกเขาไม่ได้อยู่ดี

"แล้วทำได้เหรอนะ จากวิศวกรออกแบบมาบริหารโรงแรม"

"ก็ไม่ยากเท่าไหร่นะ แค่ต้องเรียนรู้เยอะหน่อย ดีที่ว่าพี่ชายเราคอยสอน นี่กั้งก็ยังไม่ได้เจอพี่ชายเราเลยสินะ คืนที่เราแต่งงานก็ว่าจะแนะนำให้รู้จัก แต่ก็ไม่รู้ว่ากั้งหายไปไหน"

กชกรหน้าหม่นลงขึ้นมาทันทีที่ณภัทรเอ่ยขึ้นถึงคืนวันงานแต่งงานของเขา เพราะถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้ตั้งใจและไม่ได้รู้ตัวว่ากำลังสะกิดแผลเก่าของเธอที่ต้องการลืม หากแต่มันกลับกระทบจิตใจและทำให้เธอนึกย้อนไปถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในคืนนั้นขึ้นมาอีก

"อ๋อ คือว่าคืนนั้นเราน่าจะกลับห้องพักไปก่อนน่ะ เพราะว่ารู้สึกคล้ายกับไม่สบาย ก็เลยไม่ได้อยู่รอทักทายกับครอบครัวนะ"

"ที่จริงก็ไม่ใช่ครอบครัวอะไรหรอก ก็แค่พี่ชายน่ะ ส่วนคุณพ่อตอนนั้นท่านเข้าโรงพยาบาลพอดี ก็เลยไม่ได้ไปร่วมงานด้วย" 

ณภัทรยังคงพูดไปและทานมื้อเช้าไปอย่างสีหน้าท่าทางอารมณ์ดี ส่วนมือก็ยังเอื้อมไปลูบผมลูกสาวตัวน้อยที่หงิกงอเล่น ทำเอากชกรจากที่รู้สึกกังวลเป็นห่วงเขาก็เริ่มผ่อนคลายความกังวลขึ้น

"แล้วพี่ชายนะเขาเป็นคนยังไงเหรอ เผื่อว่าตอนที่เขามา เราจะได้ทำตัวถูก"

"อืม..พี่ชายเราน่ะเหรอ ก็ค่อนข้างจะใจดีนะ กั้งไม่ต้องกลัวหรอก ส่วนหน้าตาก็ถือว่าหล่อเลยแหละ ตอนที่เรามาอยู่ที่นี่ช่วงปิดเทอมก็มีสาวๆมาหากันไม่เคยได้ขาด ไม่แน่ว่าถ้ากั้งได้เห็น ระวังจะตกหลุมรักพี่ชายเราเข้าอีกคนล่ะ"

"บ้าเหรอนะ คิดว่าเราตกหลุมรักใครได้ง่ายๆขนาดนั้นเลยหรือไง"

คนถูกแซวรีบทำเสียงงอนและทำตาขวางเปลี่ยนเป็นหน้ายักษ์ใส่ จนเด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังเคี้ยวขนมปังตุ้ยๆต้องหยุดแหงนหน้าขึ้นมามองราวกับว่าตนเองนั้นก็ฟังรู้เรื่องด้วย

"เราล้อเล่นน่ะ รู้หรอกน่าว่ากั้งน่ะจิตใจเข้มแข็งมาก ขนาดว่าเราก็หล่อขนาดนี้ อยู่กันมาหกปียังไม่เคยทำให้กั้งรู้สึกหวั่นไหวได้เลยใช่ไหม งั้นเดี๋ยววันนี้เราถือว่ากั้งเริ่มงานเลยนะ พอดีว่าวันนี้มีกรุ๊ปทัวร์ใหญ่จากจีนเข้าน่ะ ว่าจะขอเข้าไปดูความเรียบร้อยเสียหน่อย ยังไงฝากดูขนมด้วยนะกั้ง เราเชื่อมือกั้งว่าจะสามารถดูแลขนมได้ ไปนะ"

ว่าแล้วณภัทรก็รีบกัดขนมปังกับไส้กรอกในจานที่เหลือแล้วยกกาแฟขึ้นจิบ ก่อนจะคว้าสูทแล้วลุกขึ้นยืนพุ่งตัวออกจากบ้านไป ปล่อยให้เธออ้าปากค้างกับคำพูดค้างคาที่เขาพูดทิ้งเอาไว้โดยที่ยังไม่ทันได้แย้ง

'อยู่กันมาหกปียังไม่เคยทำให้กั้งรู้สึกหวั่นไหวได้เลย'

นี่ณภัทรแกล้งพูดให้มันเป็นเรื่องตลกอำเธออยู่หรือเปล่า ไม่น่าจะเป็นไปได้ว่าเขาจะไม่เคยรับรู้ความรู้สึกที่เธอมีให้ ทั้งๆที่หกปีที่ผ่านมาเธอเองไม่เคยมีใคร ไม่เคยยอมให้สถานะแฟนกับใครก็เพราะว่าเขา

"วันนี้ขนมอยู่กับน้ากั้งนะคะ ต่อไปนี้น้ากั้งจะเป็นคนคอยดูแลขนมเอง โอเคไหม"

"เก!" 

กชกรมองดูนิ้วป้อมๆที่วางแผ่นขนมปังในจานลงแล้วยกปลายนิ้วขึ้นมาจีบชนกันประมาณมาตอบตกลงตอนที่เธอถามไปด้วยแววตารักใคร่และเอ็นดู ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอเรียกแทนตัวเองกับณรายาว่า 'น้า' มาตลอด เพราะรู้สึกว่าคำว่า 'ป้า' มันออกจะดูมีอายุมากเกินไป ถึงแม้ว่าฟังดูอาจจะเป็นแค่เรื่องเล็กน้อยสำหรับใคร แต่สำหรับเธอแล้วค่อนข้างที่จะซีเรียสน่าดู พูดง่ายๆก็คือเธอยังไม่อยากแก่

"เดี๋ยวขนมกินเสร็จแล้วน้ากั้งพาออกไปเดินเล่นนะคะ โอเคไหม"

"เก!"

"พูด 'ค่ะ' ด้วยสิคะขนม เป็นผู้หญิงต้องพูดเพราะๆรู้ไหมคะ"

"ก่ะ"

จากนั้นกชกรก็ยิ้มออกมาเพราะรู้สึกขำในแววตาและท่าทางที่แสนจะน่ารักของเด็กหญิงตัวน้อยคนนี้ นับตั้งแต่วันนี้ไปหวังเพียงแค่ว่าชีวิตเธอจะได้เริ่มต้นใหม่ ส่วนเรื่องเก่าๆที่แอบตามคอยรบกวนจิตใจก็ขอให้มันจบสิ้นไปเสียที นับจากนี้เธอจะไม่มีวันหวนย้อนไปนึกถึงใครคนนั้นอีก ผู้ชายคนที่ทำให้เธอศูนย์เสียความเป็นตัวเองไป คนที่ทำให้เธอกลายเป็นคนใจง่ายยอมมีอะไรกับผู้ชายแปลกหน้า จบสิ้นกันเสียทีนับจากนี้