Chapter 3

Hindi naman tamad si Sunshine Alcazar. Sa katunayan, maaga siyang gumising para sa unang araw niya sa Madrigal Corporation. Maayos ang plantsadong blouse, plantsado rin ang buhok, at plantsado pati ang plano niyang huwag mapahiya sa bagong trabaho.

Ang problema, hindi lahat ng plano ay nasusunod.

Pagpasok niya sa gusali, agad siyang nagtungo sa elevator. May hawak siyang kape at folder na naglalaman ng mga dokumentong kailangan sa orientation. Nang bumukas ang elevator, dali-dali siyang pumasok dahil may ilang taong naghihintay sa likuran niya.

Hindi niya napansin ang lalaking palabas sana.

“Aray!”

Nagbanggaan sila. Tumilapon ang ilang papel mula sa folder niya, at ang kape naman ay tumapon sa puting polo ng lalaki.

Nanlaki ang mga mata ni Sunny.

“Diyos ko! Sorry po!”

Tiningnan ng lalaki ang damit niya. Pagkatapos ay dahan-dahang tumingin kay Sunny.

“Do you always walk without looking?”

Napakurap siya. Imbes na mag-sorry agad ulit, napatingin muna siya sa paligid.

“Pasensya na po. Hindi ko naman po sinasadya. Nagmamadali lang ako.”

“So am I.”

“Eh di pareho po tayong nagmamadali. Hindi naman po kailangang magtaasan ng boses.”

Bahagyang tumaas ang kilay ng lalaki.

“I wasn't raising my voice.”

“Ah, okay. Baka malakas lang talaga boses ninyo.”

Napatingin ang lalaki sa kaniya na para bang hindi makapaniwalang iyon ang isinagot niya.

Kumuha si Sunny ng tissue sa bag at agad na lumapit para punasan ang natapong kape.

“Don't touch it.”

Huli na ang lahat. Naitapal na niya ang tissue sa damit nito at lalo pang kumalat ang mantsa.

Napatigil siya.

“Ah. Mas lumaki.”

“I can see that.”

“Sorry na nga po. Hindi ko naman po intensiyong gawing kulay kape ang damit ninyo.”

“Then perhaps you should be more careful.”

Napakunot-noo si Sunny. Huminga siya nang malalim bago yumuko para pulutin ang mga papel.

“Opo. Mag-iingat na po ako. Pero kayo rin sana, huwag kayong basta-basta huminto sa mismong labasan ng elevator.”

“Excuse me?”

“Doon po kasi kayo nakatayo. May mga taong palabas at papasok. Delikado rin po.”

Sandaling natahimik ang lalaki.

Hindi siya sanay na may empleyadong basta na lamang sumasagot sa kaniya. Kadalasan, ang mga tao sa paligid niya ay maingat sa bawat salitang binibitawan.

“Are you blaming me for this?”

“Hindi po. Inaako ko naman po ang natapon kong kape. Sinasabi ko lang na pareho tayong dapat mag-ingat.”

Kinuha ng lalaki ang mga papel mula sa kamay niya.

“Just go. You're already late.”

Napatingin si Sunny sa relo niya.

“Hindi pa po ako late.”

“Then don't waste more time arguing.”

Napanganga siya nang bahagya. Gusto pa sana niyang sumagot, pero pinili niyang pigilan ang sarili. Kailangan niya ng trabaho. Hindi niya kailangan ng away sa isang estranghero.

“Fine. Sorry ulit.”

Mabilis siyang pumasok sa elevator nang tuluyan itong bumukas. Naiwan ang lalaki sa lobby, nakatingin sa saradong p***o.

“Interesting,” mahinang sabi nito.

Hindi niya alam kung matatawa o maiinis sa babaeng iyon.

Pagdating ni Sunny sa ground floor coffee shop, bumili siya ng panibagong kape. Kailangan niya ng caffeine para makalimutan ang unang aberya ng araw niya.

Habang naghihintay, napansin niyang may lalaking nakatayo sa gilid ng counter. Hawak nito ang cellphone at tila may kausap tungkol sa isang meeting.

“Move it to nine-thirty. I don't want another delay,” narinig niyang sabi nito.

Nang matapos ang tawag, lumapit ito sa counter.

“Can I get a black coffee?”

Napatingin si Sunny sa pila. May dalawang tao pang naghihintay.

“Excuse me po. Nasa pila tayo.”

Lumingon ang lalaki.

“I'm ordering.”

“Opo, pero may pila.”

Tumingin ito sa likuran niya, saka muling tumingin sa kaniya.

“I was here before you.”

Napalingon si Sunny sa paligid. Hindi niya ito napansin kanina.

“Ah, hindi ko po kayo nakita.”

“Clearly.”

Hindi niya nagustuhan ang tono nito.

“Hindi naman po kailangang sarcastic. Sinasabi ko lang na may pila.”

“I don't need you to tell me how a queue works.”

“Then good for you. At least pareho na tayong may alam.”

Napatingin ang cashier sa kanilang dalawa. Halatang gusto nitong matawa pero pinipigilan lamang.

Sa halip na patulan pa siya, umorder na lang ang lalaki. Nang matapos itong kumuha ng kape, dumaan ito sa tabi ni Sunny.

“Try not to spill that one.”

Napatingin siya sa hawak niyang baso.

“Try not to stand in my way.”

Huminto ang lalaki at lumingon sa kaniya. Muntik nang matawa ang cashier sa narinig, pero agad ding nagkunwaring abala.

“Have a good day,” malamig na sabi ng lalaki.

“I'm trying,” sagot ni Sunny.

Nang makaalis ito, napailing siya.

“Ang aga-aga, may nakilala na akong masungit.”

Hindi niya alam na ang lalaking iyon din ang una niyang nakabangga.

At hindi pa roon nagtatapos ang kanilang pagkikita.

Paglabas niya sa coffee shop, napansin niyang may paper bag na nakapatong sa isang upuan malapit sa reception. May lalaking nakatayo sa tabi nito, abala sa cellphone.

Dahil nagmamadali siyang makarating sa HR, lumapit siya.

“Sir, sa reception po ba iyan?”

Tumingin ang lalaki. Siya na naman.

“You again?”

Napapikit si Sunny.

“Ah. Kayo na naman.”

“This is my bag.”

“Ah, okay. Akala ko po may delivery na naiwan.”

“Why would I leave my belongings here?”

“Hindi ko naman po alam. Kaya nga nagtatanong ako.”

Kinuha nito ang paper bag at tumingin sa kaniya.

“Do you have a habit of questioning strangers?”

“Hindi naman po. Pero tatlong beses na tayong nagkikita ngayong umaga. Parang kailangan ko nang malaman kung bakit lagi kayong nasa dinadaanan ko.”

“Maybe you're the one who keeps showing up where I am.”

Napabuka ang bibig ni Sunny.

“Wow. Ako pa talaga?”

“Do you have somewhere to be?”

“Opo. At kung hindi ninyo ako haharangin, makakarating din ako roon.”

Tiningnan siya ng lalaki mula ulo hanggang paa bago bahagyang tumabi.

“Go ahead.”

“Thank you.”

Naglakad si Sunny palayo. Hindi na siya lumingon. Sapat na ang tatlong beses na pakikipagtalo sa iisang tao bago pa man siya opisyal na magsimula sa trabaho.

Pagdating niya sa HR department, sinalubong siya ng babaeng may hawak na folder.

“Ms. Sunshine Alcazar?”

“Opo. Ako po.”

“I'm Trina. Welcome to Madrigal Corporation. Let's finish your documents and orientation.”

Maayos na sinunod ni Sunny ang lahat ng proseso. Pinirmahan niya ang mga kailangang papeles, nakinig sa paliwanag tungkol sa company policies, at tinanggap ang employee ID niya.

“Your position is administrative assistant,” paliwanag ni Trina. “You'll be assigned to the administrative department, but there may be times when you'll handle documents for the executive office.”

“Okay po. No problem.”

“Good. By the way, have you met Mr. Madrigal?”

Napahinto si Sunny sa pag-aayos ng ID.

“Mr. Madrigal?”

“Yes. Sebastian Madrigal. Our CEO.”

Dahan-dahang napatingin siya kay Trina.

“Sebastian?”

Tumango ang babae. “Yes. Why?”

Biglang bumalik sa isip niya ang lalaking nakabangga niya sa elevator. Ang lalaking sinita niya sa pila. At ang lalaking nakipagtalo sa kaniya tungkol sa paper bag.

Hindi.

Huwag naman sana.

“Ma'am, ano pong itsura niya?”

Napangiti si Trina. “Tall, usually wears a suit. Why? Did you see him?”

Parang gusto nang lamunin ng sahig si Sunny.

“Yung... naka-puting polo kanina?”

“That's him.”

Napahawak siya sa noo.

“Patay.”

“What's wrong?”

“Wala po. May naalala lang akong kasalanan.”

Natawa si Trina. “Don't worry. He's strict, but he's professional. Just do your job well.”

Tumango si Sunny, pero hindi na niya halos narinig ang kasunod na paliwanag.

Ang lalaking tatlong beses niyang nakaaway ay ang CEO ng kumpanyang papasukan niya.

At hindi lang basta CEO.

Siya ang boss niya.

Sa kabilang banda, nasa executive office si Sebastian at binabasa ang listahan ng mga bagong empleyado. Habang sinusuri ang mga pangalan, napahinto siya sa isang entry.

Sunshine Alcazar.

Kinuha niya ang employee profile at binasa ang impormasyon nito. Nang makita niya ang litrato, agad niyang nakilala ang mukha.

Ang babaeng nakabuhos ng kape sa kaniya.

Ang babaeng sinita siya sa coffee shop.

At ang babaeng tila walang takot na makipagtalo sa kahit sino.

Napailing siya at ibinaba ang papel.

“Sunshine Alcazar,” ulit niya.

May kumatok sa p***o.

“Come in.”

Pumasok ang kaniyang assistant at nag-abot ng ilang dokumento.

“Sir, the new administrative assistant has completed her orientation.”

“What's her name?”

“Sunshine Alcazar.”

Sandaling tumingin si Sebastian sa assistant.

“I know.”

Hindi niya alam kung anong klaseng araw ang naghihintay sa kaniya sa susunod na mga linggo. Pero ngayon pa lang, may kutob na siyang hindi magiging tahimik ang presensiya ng bagong empleyadong iyon sa kumpanya.

Samantala, nakaupo si Sunny sa bagong mesa niya, nakatitig sa employee ID na nakasabit sa leeg.

“Trabaho lang,” bulong niya sa sarili. “Huwag makipagtalo sa boss. Huwag magbuhos ng kape sa boss. At higit sa lahat, huwag nang makipagkita sa boss.”

Napabuntong-hininga siya.

Mukhang mahirap sundin ang huling bilin.

Dahil sa unang araw pa lang, tatlong beses na niyang nagawa ang kabaligtaran.