Chapter 2

"It's a healthy baby girl, Miss Alcazar."

Iyon ang unang narinig ni Sunshine Alcazar matapos ang ilang oras na pakikipaglaban sa sakit ng panganganak.

Napapikit siya at napahinga nang maluwag. Halos wala na siyang lakas. Nanginginig pa ang kaniyang mga kamay habang sinusubukang ayusin ang sarili sa hospital bed.

"She's okay?" mahina niyang tanong.

"Yes. She's perfectly healthy."

Napatingin siya sa sanggol na sandaling ipinakita sa kaniya ng nurse. Maliit ito, mapula ang mukha, at malakas umiyak. Ilang segundo lamang niya itong nakita bago muling kinuha ng medical staff para sa mga kinakailangang pagsusuri.

"Congratulations, Miss Alcazar."

Bahagya siyang ngumiti.

Hindi niya alam kung ano ang dapat niyang maramdaman. Siyam na buwan niyang dinala ang sanggol. Naranasan niya ang pagsusuka tuwing umaga, pananakit ng likod, hirap sa pagtulog, at mga araw na halos hindi niya kayang kumilos.

Pero mula pa sa simula, alam niyang hindi niya ito iuuwi.

May ibang magulang na naghihintay sa batang iyon.

"Can I rest now?" tanong niya.

"Of course. You need to recover."

Pumikit si Sunny. Ang una niyang naisip ay ang kaniyang ama. Sana ay tuluyan na itong gumaling. Sana ay sapat ang perang natanggap niya para hindi na nila kailangang mag-alala sa susunod na mga buwan.

Iyon naman talaga ang dahilan kung bakit niya ginawa ang lahat.

Hindi niya kailangang maging bahagi ng buhay ng batang iyon. Ang mahalaga, may pagkakataon itong lumaki sa pamilyang matagal nang naghihintay sa pagdating nito.

At ganoon din ang gusto niya.

Nasa kalagitnaan ng isang business meeting si Sebastian Madrigal nang tumawag ang ahensiyang namahala sa surrogacy arrangement.

"Sir, congratulations. The baby has arrived."

Agad niyang ibinaba ang hawak na ballpen.

"How's the baby?"

"She's healthy, sir. A beautiful baby girl. The surrogate mother also delivered safely."

Napangiti si Baste.

"A girl?"

"Yes, sir."

For a moment, hindi siya nakapagsalita. Ilang buwan niyang hinintay ang balitang iyon. Ngayon, may anak na siyang babae.

"Thank you. Please make sure all the necessary documents are ready. I'll personally take care of the arrangements."

"Certainly, sir."

Pagkababa ng tawag, napansin niyang nakatingin sa kaniya ang mga taong kasama sa meeting.

"Is everything okay, sir?" tanong ng isa niyang executive.

Bumalik siya sa kaniyang upuan.

"Everything is more than okay. I have a daughter."

Agad na bumati ang mga ito.

"Congratulations, sir!"

"Thank you. Let's continue the meeting. I still have a daughter to meet."

Sa kabila ng pagiging seryoso niya sa trabaho, hindi niya naitago ang pananabik. Ilang beses niyang tiningnan ang cellphone habang nagpapatuloy ang meeting.

Hindi siya sanay maghintay.

Pero sa pagkakataong iyon, handa siyang gawin iyon para sa anak niya.

Kinabukasan, dumating si Baste sa ospital para sa mga kinakailangang proseso bago maiuwi ang sanggol.

Maingat na iniabot sa kaniya ng nurse ang maliit na bata.

"Congratulations, sir."

Hindi agad nakapagsalita si Baste.

Napakaliit nito.

Dahan-dahan niyang sinuportahan ang ulo ng sanggol habang sinusubukang ayusin ang pagkakahawak dito.

"Is this right?" tanong niya sa nurse.

"Yes, sir. Just make sure her head is supported."

Napangiti siya nang makita ang maliit nitong mukha.

"Hello, little one."

Bahagyang gumalaw ang sanggol sa kaniyang mga bisig.

Hindi niya alam kung bakit biglang bumigat ang dibdib niya. Marahil dahil ngayon lamang niya naramdaman na may isang taong lubos na aasa sa kaniya.

Wala nang ibang dapat unahin kundi ang batang nasa mga bisig niya.

"Have you chosen a name for her, sir?" tanong ng nurse.

"Dahlia."

"Dahlia?"

Tumango siya.

"Dahlia Madrigal."

Matagal niyang pinag-isipan ang pangalang iyon. Gusto niya ng pangalang simple pero may dating. Isang pangalan na magiging espesyal sa anak niya.

"Welcome to the family, Dahlia."

Sa araw na iyon, hindi na lamang siya si Sebastian Madrigal, ang CEO ng Madrigal Corporation.

Isa na rin siyang ama.

Ilang araw matapos manganak, unti-unti nang bumubuti ang pakiramdam ni Sunny.

Hindi pa siya lubusang nakakabawi, pero maaari na siyang makauwi kapag pinayagan ng doktor.

Habang inaayos niya ang kaniyang gamit, pumasok ang nurse at may dalang ilang dokumento.

"Miss Alcazar, the agency has completed the necessary arrangements. Everything is settled."

Tumango siya.

"Thank you."

"Do you have someone picking you up?"

"Yes. My father will send someone."

Sandaling nag-atubili ang nurse bago muling nagsalita.

"By the way, the intended parent has already taken the baby home."

"That's good."

Iyon lamang ang naging sagot ni Sunny.

Hindi siya nagtanong kung sino ang kumuha sa sanggol. Hindi niya rin hiniling na makita itong muli.

Nang makauwi siya, sinalubong siya ng kaniyang ama na nakaupo sa sala.

"Anak!"

"Pa, huwag kang masyadong excited. Kakauwi ko lang."

"Kamusta ka na?"

"Okay naman. Medyo masakit pa ang katawan, pero kaya."

Pinaupo siya ng matanda at agad na kumuha ng unan para sa kaniyang likod.

"Nag-aalala ako sa iyo."

"Don't worry, Pa. I'm fine."

Tinitigan siya ng kaniyang ama.

"Sigurado ka bang hindi mo pinilit ang sarili mo?"

Ngumiti si Sunny.

"Pa, ginawa ko iyon dahil gusto ko. At saka, okay na ang lahat. Nagtagumpay naman ang operasyon mo."

Napayuko ang matanda.

"Kung hindi dahil sa iyo, hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa akin."

"Huwag mo nang isipin iyon. Ang importante, nandito ka pa."

Hinawakan niya ang kamay ng kaniyang ama.

Sa wakas, wala na silang kailangang bayarang malaking hospital bill. May natira pa sa perang natanggap niya kaya may magagamit sila para sa mga susunod na pangangailangan.

Hindi man sila mayaman, kahit papaano ay nakahinga na sila.

Lumipas ang mga buwan.

Unti-unting bumalik sa normal ang buhay ni Sunny. Naging abala siya sa pag-aalaga sa kaniyang ama habang patuloy itong nagpapagaling.

Paminsan-minsan, naiisip niya ang sanggol na isinilang niya. Nagtataka siya kung kamusta na kaya ito, kung malusog ba, at kung masaya ba ang pamilyang nag-aalaga rito.

Pero hindi niya hinayaang magtagal ang mga tanong na iyon sa isip niya.

May kasunduan siyang pinirmahan. At alam niyang may dahilan kung bakit pinili ng kliyente na manatiling anonymous.

Samantala, mabilis namang nasanay si Baste sa bagong buhay bilang ama.

Hindi naging madali ang mga unang linggo. Ilang beses siyang napuyat dahil sa pag-iyak ni Dahlia. May mga pagkakataong hindi niya alam kung gutom ba ito, inaantok, o basta gusto lamang magpakarga.

"Sir, ako na po ang bahala," alok ng yaya isang gabi.

Umiling siya.

"It's okay. I can handle it."

"Pero may meeting pa po kayo bukas."

"Then I'll sleep later."

Maingat niyang kinuha si Dahlia at kinalong ito hanggang sa tumigil sa pag-iyak.

"You're making your daddy's life difficult, little one."

Bahagya siyang ngumiti nang kumalma ang bata.

Pero hindi naman talaga siya nagrereklamo.

Sa bawat araw na lumilipas, mas lalo niyang minamahal ang anak. Sinisigurado niyang may oras siya para rito kahit gaano pa kabigat ang trabaho sa Madrigal Corporation.

Hindi niya alam kung ano ang magiging itsura ng buhay nila pagkalipas ng ilang taon. Ang alam lamang niya, gagawin niya ang lahat para hindi maramdaman ni Dahlia na may kulang sa kaniyang pamilya.

Limang taon ang lumipas.

Lumaki si Dahlia bilang isang masayahin at makulit na bata. Naging sentro siya ng buhay ni Baste, at kahit gaano kaabala ang lalaki sa negosyo, palagi nitong sinisikap na makauwi nang maaga para makasama ang anak.

"Papa!"

Nakangiting sinalubong siya ni Dahlia isang hapon nang dumating siya sa bahay.

"Hello, princess."

Binuhat niya ang bata at hinalikan sa pisngi.

"Did you miss me?"

"Yes! Where's my surprise?"

Napatawa si Baste.

"Is that the first thing you're going to ask?"

"Of course!"

"You're becoming just like your grandmother."

Tumawa ang bata at niyakap siya sa leeg.

Sa kabila ng pagiging abala ni Baste, hindi niya ipinagkait kay Dahlia ang atensiyon at pagmamahal na kailangan nito.

Samantala, sa ibang bahagi ng lungsod, abala rin si Sunny sa sarili niyang buhay. Marami na ang nagbago sa nakalipas na limang taon. Mas maayos na ang kalagayan ng kaniyang ama, at unti-unti na rin niyang naitataguyod ang kanilang pang-araw-araw na pangangailangan.

Hindi niya alam na ang batang limang taong gulang na minsan niyang isinilang ay lumalaki sa isang marangyang tahanan.

Hindi rin niya alam na ang ama nito ay si Sebastian Madrigal.

Sa ngayon, magkaiba pa rin ang mundong ginagalawan nilang dalawa.

Pero hindi magtatagal, magkakaroon sila ng dahilan para magkita.

At kapag nangyari iyon, hindi na magiging ganoon kasimple ang lahat.