บทที่ 54

“อืออ…หาววว หลับสบายจัง”

ฟึบ!

แขนที่เพิ่งชูขึ้นไปกลางอากาศรีบชักกลับเข้ามาหลังจากที่เธอเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าไม่ได้อยู่ห้องของตัวเอง ข้าวหอมนิ่งไปพักหนึ่งแล้วถึงค่อย ๆ ยันตัวเองลุกขึ้นนั่งพลางจับผ้าห่มผืนหนาติดตัวมาด้วยเพื่อปกปิดร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเองเอาไว้

อายชะมัด! นี่ฉันมาหาเขาถึงที่ไม่พอแล้วยัง