Masukเวลาผ่านไปห้าปีแล้วและลูกของเธอก็อายุครบห้าขวบแล้วด้วย ทั้งอาคิแล้วก็ราล์ฟมีความชอบเหมือนกันอยู่เรื่องหนึ่งคือชอบรถหรูแพง ๆ กับความเร็ว ทำให้เวลาสองคนนั้นจะพากันออกไปไหนเธอก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ส่วนเธอก็ท้องอาคิตอนหลังกลับมาจากไปทริปเที่ยวญี่ปุ่นครั้งนั้นนั่นแหละ สามีของเธอเลยต้องขอบคุณจินเบยกใหญ่เพราะ
— In The Alley Bookstore —ร้านหนังสือในตรอก…ห้าปีหลังจากนั้นเสียงนกร้องยามเช้าดังเล็ดลอดเข้ามาภายในร้านหนังสือวินเทจที่ตั้งอยู่กลามสามแยก สาวเจ้าของร้านกำลังฮึมฮัมเพลงอยู่ในลำคอพลางหยิบจับหนังสือออกมาปัดฝุ่นทีละเล่มก่อนจะยัดมันกลับเข้าไปวางที่เดิม เธอหมุนตัวเข้าไปหยิบเครื่องดูดฝุ่นออกมาทำความสะอา
“อ๊ะ”ผ้าลูกไม้ตัวจิ๋วบนตัวของเธอพลิกกลับด้านจนไม่สามารถปกปิดอะไรได้อีกต่อไป หญิงสาวดันหน้าท้องแน่นเป็นลอนไว้เพื่อลดแรงเสียดทานที่กำลังตอกอัดเข้าใส่“อื้มม แฉะแบบนี้ชอบไหม”แม้จะยังรู้สึกจุกอยู่บ้างแต่ร่างกายของเธอกลับต้องการให้เขาสอดใส่มันเข้ามาให้หนักหน่วงกว่านี้“ชอบ เอาเพลิน”ป้าบ ป้าบ ป้าบเสีย
โรงแรมหรูในเครือของแมคจีคนตัวเล็กเดินผ่านห้องแต่งตัวที่มีชุดนอนไม่ได้นอนหลากหลายสไตล์วางเรียงรายให้ได้เลือกสรร จนเธอเองยังแอบคิดว่ามาเฟียทั้งสองคนได้เตรียมการอะไรลับหลังเธอหรือเปล่าเพราะภายในห้องมันช่างครบครันไปด้วยอุปกรณ์ปลุกเร้าอารมณ์หลายประเภท จนแทบแยกไม่ออกว่านี่คือห้องนอน หรือห้องปฏิบัติการทาง
จินเบเปลี่ยนโหมดมาจริงจังทันทีจนข้าวหอมยังต้องลอบสังเกต“ใช่ เหมือนพวกมันจะผลิตตัวยาอันใหม่ขึ้นมา กูว่ามันน่าจะเกี่ยวข้องกับที่พวกมันวางแผนจะมาเปิดธุรกิจใหม่ที่ญี่ปุ่นนะ”ราล์ฟบอกในสิ่งที่เขาคิด และได้ข่าวมาแม้ตอนนี้พวกเขาจะยังไม่รู้ว่าตัวยาที่แบรดลีย์กำลังซุ่มคิดค้นจะทำขึ้นมาเพื่อจุดประสงค์อะไร แต่
สนามบินประเทศญี่ปุ่น“เชิญคุณราล์ฟที่ทางออกส่วนตัวด้านหลังเลยครับ เดินไปสุดทางจะมีรถที่คุณจินเบเตรียมเอาไว้จอดรออยู่ครับ”“อืม”เสียงของนักบินส่วนตัวประจำองค์กรแมคจีเดินเข้ามาบอกกับผู้โดยสารคนพิเศษ เขาก้มหัวให้เล็กน้อยเมื่อเห็นว่ามาเฟียหนุ่มตรงหน้าไม่ต้องการความช่วยเหลือเพิ่มเติมพร้อมกับถอยตัวเดินจา
โกดัง H.“เออ เดี๋ยวจะออกแล้ว…แค่นี้แหละ”ราล์ฟตอบกลับจินเบที่โทรมาหาเขาระหว่างที่มันยังนั่งอยู่บนเครื่องบินส่วนตัว เขาตัดสายทิ้งเพราะขี้เกียจจะพูดคุยต่อปากต่อคำกับคนกะล่อนในตอนนี้ร่างสูงเดินไปที่หน้ากระจกบานใหญ่แล้วมองสำรวจตัวเองที่สะท้อนอยู่บนกระจกอีกครั้ง วันนี้เขาแต่งตัวให้เนี๊ยบกว่าปกติเล็กน้อ
กว่าจะเดินถึงตรงส่วนที่เป็นออฟฟิศ คนทั้งคู่ต้องเดินผ่านตู้คอนเทนเนอร์หลายร้อยตู้ที่ถูกเรียงตั้งสูงขึ้นไปด้านบน เธอมองไปทางขวาที่เป็นลานโล่ง ๆ ทอดยาวไปจนสุดสายตา“รันเวย์เครื่องบิน”“อ๋อ”ที่ผ่านมาก็พอจะรู้ว่าเขารวย แต่ไม่คิดว่าจะรวยถึงขนาดมีที่ลงจอดเครื่องบินแบบนี้อยู่ในพื้นที่ของตัวเองร่างบางเดินต
ปลายนิ้วเรียวกระทบกับแป้นพิมพ์ตรงหน้า สาวเจ้าของร้านกำลังไล่สายตาเพื่ออ่านข้อความที่ลูกค้าของเธอเพิ่งส่งเข้ามาสอบถามเกี่ยวกับหนังสือที่จะเข้าใหม่สัปดาห์หน้า ข้าวหอมรีบพิมพ์ตอบกลับไปในทันทีก่อนจะออกมาเช็กสถานะการจัดส่งระหว่างประเทศเพราะหนังสือที่ลูกค้าของเธอถามเข้ามาเป็นหนังสือที่ต้องพรีออเดอร์นั่นเอ
ข้าวหอมรีบพูดรั้งลูกค้าที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามา หลังจากที่เธอเห็นว่าผู้หญิงคนนั้นทำท่าจะเดินกลับออกไปจริง ๆ เมื่อเห็นผู้ชายสามคนยืนใบหน้าเคร่งเครียดอยู่ภายในร้าน“เอ่อ…ค่ะ ๆ ขอทางหน่อยค่ะ”มาเฟียหนุ่ม และคนของเขาหลบทางให้ก่อนที่จะโดนสาวเจ้าของร้านดันตัวให้เดินออกไปด้านนอก“ไปได้แล้ว พวกนายทำลูกค้าฉัน







