Masukเวลาผ่านไปห้าปีแล้วและลูกของเธอก็อายุครบห้าขวบแล้วด้วย ทั้งอาคิแล้วก็ราล์ฟมีความชอบเหมือนกันอยู่เรื่องหนึ่งคือชอบรถหรูแพง ๆ กับความเร็ว ทำให้เวลาสองคนนั้นจะพากันออกไปไหนเธอก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ส่วนเธอก็ท้องอาคิตอนหลังกลับมาจากไปทริปเที่ยวญี่ปุ่นครั้งนั้นนั่นแหละ สามีของเธอเลยต้องขอบคุณจินเบยกใหญ่เพราะ
— In The Alley Bookstore —ร้านหนังสือในตรอก…ห้าปีหลังจากนั้นเสียงนกร้องยามเช้าดังเล็ดลอดเข้ามาภายในร้านหนังสือวินเทจที่ตั้งอยู่กลามสามแยก สาวเจ้าของร้านกำลังฮึมฮัมเพลงอยู่ในลำคอพลางหยิบจับหนังสือออกมาปัดฝุ่นทีละเล่มก่อนจะยัดมันกลับเข้าไปวางที่เดิม เธอหมุนตัวเข้าไปหยิบเครื่องดูดฝุ่นออกมาทำความสะอา
“อ๊ะ”ผ้าลูกไม้ตัวจิ๋วบนตัวของเธอพลิกกลับด้านจนไม่สามารถปกปิดอะไรได้อีกต่อไป หญิงสาวดันหน้าท้องแน่นเป็นลอนไว้เพื่อลดแรงเสียดทานที่กำลังตอกอัดเข้าใส่“อื้มม แฉะแบบนี้ชอบไหม”แม้จะยังรู้สึกจุกอยู่บ้างแต่ร่างกายของเธอกลับต้องการให้เขาสอดใส่มันเข้ามาให้หนักหน่วงกว่านี้“ชอบ เอาเพลิน”ป้าบ ป้าบ ป้าบเสีย
โรงแรมหรูในเครือของแมคจีคนตัวเล็กเดินผ่านห้องแต่งตัวที่มีชุดนอนไม่ได้นอนหลากหลายสไตล์วางเรียงรายให้ได้เลือกสรร จนเธอเองยังแอบคิดว่ามาเฟียทั้งสองคนได้เตรียมการอะไรลับหลังเธอหรือเปล่าเพราะภายในห้องมันช่างครบครันไปด้วยอุปกรณ์ปลุกเร้าอารมณ์หลายประเภท จนแทบแยกไม่ออกว่านี่คือห้องนอน หรือห้องปฏิบัติการทาง
จินเบเปลี่ยนโหมดมาจริงจังทันทีจนข้าวหอมยังต้องลอบสังเกต“ใช่ เหมือนพวกมันจะผลิตตัวยาอันใหม่ขึ้นมา กูว่ามันน่าจะเกี่ยวข้องกับที่พวกมันวางแผนจะมาเปิดธุรกิจใหม่ที่ญี่ปุ่นนะ”ราล์ฟบอกในสิ่งที่เขาคิด และได้ข่าวมาแม้ตอนนี้พวกเขาจะยังไม่รู้ว่าตัวยาที่แบรดลีย์กำลังซุ่มคิดค้นจะทำขึ้นมาเพื่อจุดประสงค์อะไร แต่
สนามบินประเทศญี่ปุ่น“เชิญคุณราล์ฟที่ทางออกส่วนตัวด้านหลังเลยครับ เดินไปสุดทางจะมีรถที่คุณจินเบเตรียมเอาไว้จอดรออยู่ครับ”“อืม”เสียงของนักบินส่วนตัวประจำองค์กรแมคจีเดินเข้ามาบอกกับผู้โดยสารคนพิเศษ เขาก้มหัวให้เล็กน้อยเมื่อเห็นว่ามาเฟียหนุ่มตรงหน้าไม่ต้องการความช่วยเหลือเพิ่มเติมพร้อมกับถอยตัวเดินจา
“บอกให้ปล่อยไง!”ข้าวหอมเหวเสียงใส่เพราะราล์ฟบีบแขนของเธอแน่นจนเริ่มรู้สึกปวดร้าว“ทำอะไรกับมันอีก”เขาออกแรงบีบแขนแทนการระบายความร้อนระอุที่กำลังรอการปะทะอยู่ภายใน“จะถามทำไมนักหนาก็ตอบไปแล้วนายจะคาดคั้นเอาอะไร”ใบหน้าสวยเงยขึ้นมองคนที่ตัวสูงกว่าเธอ ความรู้สึกเจ็บตรงแขนแปรเปลี่ยนเป็นความชาแทรกเข้าม
รถเฟอร์รารีสีเทาขับกลับเข้ามาจอดหน้าร้านหนังสือวินเทจภายในตรอกสามแยก คนตัวเล็กมองจอบอกเวลาภายในรถที่โชว์ให้เห็นแล้วก็ได้แต่คิดในใจว่าทำไมถึงได้พาตัวเองออกไปกับเซบนานขนาดนั้น…“ขอบคุณนะ”ร่างบางเอ่ยขอบคุณเขาแล้วเปิดประตูรถเดินลงมา เธอยืนรอให้รถหรูขับเคลื่อนออกไปจนสายตามองไม่เห็นไฟท้ายสีแดงหญิงสาวถึงไ
ข้าวหอมนั่งเงียบอยู่ภายในรถซูเปอร์คาร์คันสีเทา เธอก้มใบหน้าลงเล็กน้อยเพื่อมองมือของตัวเองอย่างคนกำลังสับสนกับความรู้สึก ในหัวของเธอตอนนี้กำลังตีกันยุ่งเหยิงไปหมด ทั้งรู้สึกไม่ชอบใจที่ราล์ฟพูดออกมาแบบนั้น ไม่ชอบในสิ่งที่เซบทำเพราะเธอรู้ดีว่าเขากำลังก่อกวน แล้วก็ไม่ชอบตัวเองที่ต้องมานั่งคิดกังวลอยู่แบ
07:00น.“ทำไมเมื่อยตัวแบบนี้นะ เฮ้อออ”ข้าวหอมปรือตาตื่นขึ้นมาเองเมื่อร่างกายของเธอได้พักผ่อนเพียงพอ เธอไม่ได้มีอาการง่วงซึมในเช้านี้ แต่กลับรู้สึกเมื่อยเนื้อเมื่อยตัวแบบไม่ทราบสาเหตุ แขนเรียวยันส่งตัวเองขึ้นมานั่งก่อนจะยกมือขึ้นคลึงขมับทั้งสองข้างแล้วค่อย ๆ หย่อนปลายขาลงที่ข้างเตียงเดินตรงไปที่ห้อง







