บทที่ 17

ราวสองชั่วโมงนับจากที่ปภาวีออกไป เสียงเคาะประตูสีขาวดังขึ้นสองสามครั้งก่อนจะถูกเปิดออก พร้อมกับเสียงของใครบางคนสนทนากับพยาบาล ทำให้เปลือกตาของคนป่วยที่ปิดอยู่ค่อย ๆ ลืมขึ้นช้า ๆ

“ห้องนี้ค่ะ”

“ขอบคุณครับ” เสียงตอบรับอย่างสุภาพดังขึ้นจากชายหนุ่มที่เดินตามเข้ามา เสียงนั้นคุ้นหูจนชนากานต์ขยับตัวเล็กน้อย แล้วเงยหน้ามองไปยังต้นเสียง

“ณัฐ”

ณัฐ หรือ ณัฐนนท์ หนุ่มเหนือวัยยี่สิบปี รูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาวอมชมพูแบบคนที่เติบโตบนพื้นที่สูง ใบหน้าคมแต่ดูสุภาพ ดวงตาเรียบนิ่งแฝงความใจดี เส้นผมดำขลับตัดสั้นสะอาดสะอ้าน รอยยิ้มอ่อนโยนทำให้เขาดูน่าไว้ใจตั้งแต่แรกเห็น

ชายหนุ่มในชุดนักศึกษาหันมาทางเตียงทันที รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าทันใดเมื่อเห็นว่าเธอรู้สึกตัวแล้ว

“ณัฐเอง พรีนเป็นยังไงบ้าง” เขากล่าวเบา ๆ ขณะเดินเข้ามาใกล้

พยาบาลสาวที่พาเขาเข้ามายิ้มให้เล็กน้อย ก่อนจะขอตัวออกไปอย่างเงียบ ๆ ทิ้งให้ทั้งสองอยู่ในห้องกันตามลำพัง

“เป็นไง ดีขึ้นบ้างหรือยัง” ลูกนัทเอ่ยถาม พลางหย่อนตัวนั่งลงข้างเตียง

“อืม ดีขึ้นบ้างแล้ว แล้วนััทรู้ได้ไงว่าเราอยู่ที่นี่”

“ป้าน้อยบอก”

“ป้าน้อย?”เธอเลิกคิ้วเล็กน้อย

“ใช่ พอดีนัทเห็นพรีนไม่ไปมหาลัย นัทคิดว่าต้องมีอะไรแน่ ๆ นัทก็เลยไปหาพรีนที่บ้าน...แล้วก็ได้รู้ว่าพรีนไม่สบายนอนโรงบาล”

“อ้อ...ยังไงก็ขอบคุณนะ ที่อุตส่าห์มาหาเรา”

“ด้วยความเต็มใจครับ...เอ่อแล้วนี่พรีนกินอะไรหรือยัง กินผลไม้ไหม นัทซื้อสาลี่ของโปรดพรีนมาฝากด้วยนะ”

“ณัฐยังจำได้อยู่อีกเหรอว่าเราชอบสาลี่”

“จำได้สิ...คนสำคัญใครจะลืม จริงไหม”พูดแล้วหัวเราะ

“ก็จริงนะ”

รอยยิ้มบางเบาแตะแต้มมุมปาก ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ชนากานต์หลุบตามองถุงผลไม้บนตักของณัฐนนท์อย่างปลื้มปริ่มที่ชายหนุ่มตรงหน้าไม่เคยลืมเลยว่าเธอชอบหรือไท่ชอบอะไร ต่อให้เวลาจะผ่านไปนานสักแค่ไหนก็ตาม

และในระหว่างทั้งสองกำลังพูดคุยหยอกล้อกันผ่อนคลายด้วยความคุ้นเคยที่มีให้กัน ทำให้ไม่มีใครทันได้สังเกตเลยว่า... สายตาคมคู่หนึ่งกำลังจ้องมองอยู่จากกรอบประตูห้อง

ปภาวียืนมองอยู่ตรงนั้นเงียบ ๆ ริมฝีปากเม้มแน่น ขณะดวงตาจับจ้องไปยังภาพตรงหน้า ชายหนุ่มหน้าตาดีในชุดนักศึกษา กำลังนั่งหัวเราะพูดคุยกับหญิงสาวบนเตียงคนไข้ เสียงหัวเราะแผ่ว ๆ ที่ดังลอดออกมาจากในห้อง ช่างต่างจากบรรยากาศเมื่อเช้าอย่างสิ้นเชิง

เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน เธอยังต้องคอยประคองร่างที่ไม่มีแรงแม้แต่จะจับช้อนขึ้นทานข้าว...แต่ตอนนี้กลับหัวเราะคิกคักจนเกือบลืมไปเลยว่าผู้หญิงคนนี้กับคนป่วยคนนั้นเป็นคนคนเดียวกัน

ปภาวีกัดกรามแน่นโดยไม่รู้ตัว เส้นกรามขึ้นเป็นสันชัดเจน ข้างตัวมีโทรศัพท์มือถือในมือขวา ของที่เธอลืมไว้ก่อนจะรีบออกไปทำงาน จนต้องย้อนกลับมาเอา...และก็ได้เห็นภาพที่ไม่ควรเห็น

และในที่สุด เมื่อความรู้สึกจุกแน่นมันเริ่มล้นจนทนไม่ไหว เธอก็ก้าวขาเข้าไปในอย่างไม่ลังเล

“ดูสดใสดีนี่...มีผู้ชายมาเยี่ยมถึงที่” เสียงเรียบเฉียบเอ่ยขึ้นเบื้องหลัง ทั้งชนากานต์และณัฐนนท์สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยิน ก่อนที่ทั้งคู่จะหันไปมองแทบจะพร้อมกัน

ปภาวีในชุดสูทยังคงดูเรียบร้อยและสง่างามเหมือนเดิม แต่ดวงตาที่เคยสงบกลับฉายแววเย็นเยียบบางอย่างที่ทั้งสองไม่อาจอ่านออก

“คุณหนู...!”

“ใช่ ฉันเอง ตกใจเหรอ” ปภาวีตอบโดยไม่ละสายตาไปจากชายหนุ่มแม้แต่น้อย แล้วปรายตามองถุงผลไม้ในมือนั้นอย่างไม่ปิดบัง

ณัฐนนท์ที่รับรู้ถึงแรงกดดันบางอย่าง จึงรีบยกมือไหว้และกล่าวทักทายอย่างสุภาพ

“สะ...สวัสดีครับ คุณ...”

...แต่ปภาวีกลับไม่ขานรับ ไม่แม้แต่จะเหลือบตามมอง เธอเลือกเมินเขาโดยสิ้นเชิง แล้วหันไปเอ่ยกับชนากานต์แทนอย่างจงใจ

“หายดีแล้วสินะถึงได้ลุกมานั่งหัวเราะคิกคักกับผู้ชายแบบนี้!”

“คะ...คือมันไม่ใช่แบบนั้นนะคะ ฉันกับนัทเราสองคนเป็น...”

“เป็นเพื่อน!” ปภาวีตวัดเสียงกลับทันควัน โดยเน้นคำว่าเพื่อนหนักกว่าทุกคำ

“ค่ะ ฉันกับนัทเราเป็นเพื่อนกัน”

“เธอคิดว่าฉันโง่มากหรือไงพรีน เพื่อนที่ไหนเขาจะทำตัวใกล้ชิดสนิทสนมกันแบบนี้ เมื่อสองวันก่อนฉันก็เห็นเธอกับนายนี่อยู่ด้วยกันสองต่อสองที่ร้านอาหาร หรือว่าไม่จริง”

ชนากานต์นิ่งไปครู่หนึ่ง ริมฝีปากเม้มแน่น ขณะพยายามนึกย้อนถึงเหตุการณ์ในวันนั้นตามที่อีกฝ่ายได้กล่าวอ้าง

เธอคิดอยู่นานจนในที่สุดก็พอจะจำได้แล้วว่าวันนั้นเธอไปกับณัฐนนท์ที่ร้านอาหารดังกล่างจริง แต่ที่เธอไปก็เพราะคุยเรื่องกิจกรรมของมหาวิทยาลัยไม่ได้มีอะไรนอกเหนือจากนั้น

ซ้ำเธอยังไม่ได้อยู่กันสองต่อสองตามที่อีกฝ่ายเข้าใจอีกด้วย เพราะหลังจากที่เธอกับเพื่อนชายนั่งกันอยู่สักพัก เพื่อนคนอื่น ๆ อีกสามคนก็ตามมาสมทบ

“จริงค่ะ แต่ฉันกับนัท เราสองคนเป็นเพื่อนกันจริง ๆ”

“ที่พรีนพูดเป็นเรื่องจริงครับ ผมยืนยันได้ ผมกับพรีนเราเป็นเพื่อนกัน ว่าแต่คุณเถอะครับ...เป็นใคร ทำไมถึงต้องขึ้นเสียงใส่เพื่อนผมแบบนี้ด้วย”

“ฉันเป็นผู้ปกครอง ของผู้หญิงคนนี้ นายมีปัญหาอะไร!”

“คุณจะเป็นผู้ปกครองหรือจะเป็นอะไรผมก็ไม่สนทั้งนั้น แต่ที่ผมสนคือคุณไม่มีสิทธิ์พูดจากดขี่คนอื่นให้ดูต่ำแบบนี้ เพราะมันไม่มีความเป็นผู้ใหญ่เอาซะเลย”

“นี่นาย!!” ปภาวีตวาดเสียงแข็ง ใบหน้าก่ำแดงด้วยอารมณ์โทสะ

“ทำไมครับ!” เสียงของณัฐนนท์แข็งกลับไม้แพ้กัน ร่างสูงของชายหนุ่มยืดตรง ดวงตาคมไม่หลบเลี่ยง ทำให้บรรยากาศโดยรอบเริ่มตึงเครียดขึ้นทุกขณะ จนในที่สุดเสียงหวานเจือแหบของชนากานต์ก็ดังแทรกขึ้นเบา ๆ แต่ชัดเจนพอที่จะหยุดทุกอย่างไว้ได้ทันก่อนที่สถานการณ์จะแย่ไปกว่านี้

“พอค่ะ พอได้แล้ว อย่ามีเรื่องกันเลยนะคะที่นี่มันโรงพยาบาล ฉันขอร้อง”

“แต่ว่า...”ชายหนุ่มกำลังจะเอ่ยค้าน ทว่าชนากานต์ก้เอ่ยดักทางเอาไว้เพื่อตัดไฟตั้งแต่ต้นลม

“พรีนขอนะนัท นัทกลับไปก่อนนะ”

“ไม่อ่ะ นัทไม่-”

“นะนัท พรีนขอ”

“ก็ได้...นัทกลับก็ได้ ไว้เดี๋ยวพรีนหายเมื่อไหร่เราค่อยไปหาอะไรอร่อย ๆ กินกันนะ”

“อืม ได้สิ”

ณัฐนนท์พูดจบก็คว้ากระเป๋าเป๋ที่วางอยู่บนโซฟาขึ้นมาสะพาย ก่อนจะปรายตามองปภาวีอีกครั้งด้วยสีหน้าไม่ปิดบังความไม่พอใจ จากนั้นจึงหันหลังเดินออกไปตามคำขอร้องของเพื่อนที่นอนอยู่บนเตียง

ปภาวีมองตามแผ่นหลังชายหนุ่มจนลับสายตา ก่อนจะหันกลับมามองหญิงสาวบนเตียงด้วยแววตาแข็งกร้าว ขายาวก้าวเข้าไปใกล้ทีละน้อย วางสีหน้าเรียบเฉย ทว่าน้ำเสียงที่เอ่ยออกมากลับเย็นจัดจนบรรกาศการรอบตัวพลันหนักอึ้ง

“เธอกับมัน เป็นอะไรกัน"

"คุณหมายถึงฉันกับนัทใช่ไหมคะ?" ชนากานต์สบตาอีกฝ่ายตรง ๆ ก่อนเอ่ยถามกลับเพื่อต้องการความมั่นใจ

"ก็ใช่น่ะสิ บอกฉันมาว่าเธอกับไอ้หน้าตี๋นั่น เป็น อะ ไร กัน!!"

"ฉันก็บอกคุณไปแล้วนี่คะ ว่าฉันกับนัทเราสองคนเป็นเพื่อนกัน"

"โกหก!"

เสียงตวาดกรีดกลางอากาศ ก่อนที่มือเรียวของปภาวีจะความข้อมือเล็กของชนากานต์ข้างที่ไม่มีสายน้ำเกลือบีบแน่นจนหญิงสาวสะดุ้งหลุดเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บ

"อะ...โอ๊ย! ฉันเจ็บนะคุณ พอฉันบอกคุณ คุณก็ไม่เชื่อ ถ้างั้นก็แล้วแต่คุณจะคิดก็แล้วกันค่ะ"

"พรีน!!!"

คำตอบนั่นเป็นดั่งเชื้อเพลิงชั้นดีที่ลาดลงบนกองไฟในใจปภาวีให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง เสียงแหลมคมแผดออกมาจนสุดเสียง ด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่นเกินจะควบคุม ข้อมือเล็กของชนากานต์เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงช้ำตามแรงกด แต่ก่อนที่ทุกอย่างจะแย่ลงไป...เสียงทรงอำนาจที่คนทั้งสองต่างคุ้นเคยดีก็ดังขึ้นจากตรงประตู

"ทำอะไรน้องน่ะภัค!"

"แม่”

“คุณหญิง"

เสียงของสองสาวดังขึ้นแทบจะพร้อมกันด้วยความตกใจ ก่อนที่ปภาวีจะเป็นฝ่ายปล่อยข้อมือชนากานต์ให้เป็นอิสระเมื่อเห็นว่ามารดากำลังก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

คุณหญิงเดินตรงเข้ามายืนชิดข้างเตียง ก่อนจะโน้มตัวลงเล็กน้อย สองมือที่มีรอยเหี่ยวย่นตามวัยเอื้อมไปประคองข้อมือของคนป่วยขึ้นมาเบา ๆ ดวงตาคมเพ่งพินิจที่รอยแดงช้ำบนผิวเนื้ออย่างละเอียด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นแล้วหันไปเอ่ยกับลูกสาวที่ยืนอยู่นิ่งอยู่อีกฝั่งของเตียงด้วยเสียงเรียบ

"ดูสิแดงหมดเลย น้องป่วยอยู่นะภัค ทำไมถึงทำแบบนี้!"

หลังคำถามนั้น ปภาวีได้เพียงยืนนิ่งไม่เอ่ยคำใดออกมา สายเลื่อนมองไปยังคนอายุน้อยกว่าช้า ๆ ร่องรอยคราบน้ำตาบาง ๆ ยังหลงเหลืออยู่บนพ่วงแก้มทั้งสองข้าง เธอชะงักไปเล็กน้อยเพราะความรู้สึกบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่ในอก ก่อนจะหันกลับมาสบตาของผู้เป็นแม่อีกครั้ง จากนั้นจึงหันหลังเดินออกไปโดยไม่พูดหรืออธิบายใด ๆ ออกมา

"กลับมาคุยให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้นะภัค ภัค!!"

"อย่าค่ะคุณหญิง อย่าค่ะ ปล่อยคุณหนูเธอไปเถอะนะคะ หนูพรีนเองก็ไม่ได้เจ็บอะไรมากมาย ใช่ไหมพรีน?"น้อยรีบเอ่ยห้ามขณะคุณหญิงทำท่าจะก้าวตามออกไป แล้วจึงหันกลับมาเอ่ยถามหลานสาวตนเองเพื่อให้ช่วยยืนยันสถานการณ์ที่เป็น จะได้ไม่แย่ลงไปกว่านี้

"ใช่ค่ะ"ชนากานต์ตอบเสียงเบา พลางหลุบตามองต่ำ

"เธอสองก็เป็นกันซะแบบนี้ไง ยัยภัคเลยเคยตัว ทำผิดแต่ไม่รู้จักขอโทษ"

คุณหญิงเอ่ยตัดบทอย่างหัวเสีย ทั้งน้อยและชนากานต์ได้แต่ก้มหน้าเงียบ เพราะรู้ดีว่าต่อให้พูดอะไรออกไปก็ไม่ได้ช่วยให้อารมณ์ของผู้ใหญ่ดีขึ้นได้ในตอนนี้ แต่เพียงไม่นาน...คุณหญิงก้ถอนหายใจแรง พร้อมเปลี่ยนน้ำเสียงใหม่ เบาและนุ่มขึ้นกว่าคราวแรก

"เอาล่ะ ๆ แล้วนี่หนูพรีนทานข้าวแล้วหรือยัง"

"ทานแล้วค่ะ"

"งั้นทานผลไม้หน่อยไหม ฉันปอกให้"คุณหญิงพูดเพียงเท่านั้นก่อนจะเดินไปหยิบผลไม้มาปอกใส่จานโดยไม่รอคำตอบจากอีกฝ่ายทำให้บรรยากาศภายในห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง

ชนากานต์ทอดสายตามองไปยังบานประตูที่ปิดสนิทด้วยความรู้สึกวูบโหวงเมื่อนึกถึงแววตาที่ปภาวีมองมาเมื่อครู่ เธอรู้ตัวเองดีว่ามีส่วนผิดที่พูดอะไรโดยไม่คิดถึงความรู้สึกของเขาให้มากกว่านี้ เธอพยายามจะอธิบายให้เขาได้เข้าใจแล้ว แต่ตอนนั้นเขากลับไม่รับฟังคำพูดใด ๆ ของเธอเลยสักคำ นั่นจึงเป็นเหตุที่ทำให้เกิดเรื่องราวทั้งหมดขึ้น

และยิ่งกว่านั้น คือคุณหญิงก็ดันเข้ามาทันเห็นเหตุการณ์ได้อย่างถูกจังหวะพอดิบพอดี

ทั้งที่ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาเหมือนจะดีขึ้นอยู่แล้วแท้ ๆ แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นแย่ลง และอาจจะแย่กว่าที่เคยเป็นเสียด้วยซ้ำ