บทที่ 20

19:15 น.

ณ โรงพยาบาล

หลังจากขับรถออกมาจากร้านอาหารด้วยอารมณ์ที่ยังคุกรุ่น ปภาวีใช้เวลาพักใหญ่รวบรวมสติขับรถมุ่งหน้ามายังจุดหมายปลายทางซึ่งก็คือโรงพยาบาลที่มีใครบางคนนอนพักรักษาตัวอยู่

แต่กว่าจะมาถึง ท้องฟ้า ณ ตอนนี้ก็ได้ถูกม่านรัตติกาลสีเทาเข้มกลืนกินไปเกือบหมด เหลือเพียงไฟถนนที่ทยอยสว่างขึ้นทีละดวงสะท้อนผิวถนนเป็นเงาวาว เธอดับเครื่องยนต์แล้วนั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัยครู่หนึ่งอย่างชั่งใจว่าควรขึ้นไปดีหรือไม่

สุดท้ายการกระทำก็ทำงานไวกว่าความคิด มือเรียวเอื่อมหยิบช่อดอกทิวลิปสีชมพูอ่อนบนเบาะข้างคนขับขึ้นมาถือไว้แนบอกแล้วจึงเปิดประตูลงจากรถเข้าไปภายในอาคาร แสงไฟสีอุ่นจากโคมระย้าตามทางเดินได้สาดสะท้อนลงบนพื้นกระเบื้องขัดเงา

เงาร่างของเธอเคลื่อนไปพร้อมจังหวะก้าวที่เงียบงัน กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจาง ๆ ลอยอยู่ในอากาศ ทำให้ความว่างเปล่าของโรงพยาบาลยามค่ำยิ่งเด่นชัด

เมื่อมาถึงหน้าห้องผู้ป่วย เธอหยุดยืนอยู่ตรงนั้นชั่วครู่หนึ่งเพื่อรวบรวมความกล้า ก่อนจะยกมือแตะลูกบิดแล้วค่อย ๆ เปิดประตูเข้าไปอย่างเบามือ

ภายในห้องเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องวัดชีพจรดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอและแสงจากโคมข้างเตียงที่ส่องลงมาบนร่างบางซึ่งนอนหลับใหลอยู่ในชุดผู้ป่วยสีซีด เธอเดินเข้าไปใกล้ ๆ วางช่อดอกไม้ลงบนโต๊ะเล็กข้างหัวเตียงอย่างระมัดระวัง หยุดยืนมองใบหน้าของคนบนเตียงนิ่งไม่ไหวติงอยู่บนเตียงด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย

สาวเจ้าดูมีผิวพรรณที่ขาวอมชมพูดูมีชีวิตชีวาน่ามองแม้อยู่ในสภาพที่อ่อนแรง ริมฝีปากรูปกระจับและแนวจมูกโด่งที่รับกับโครงหน้าหวาน ทำให้หัวใจที่แข็งกร้าวมาตลอดวันพลันอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว รอยยิ้มบางจึงหลุดออกมาอย่างเผลอไผลขณะที่ความรู้สึกผิดในใจยังไม่ถ่วงเอาไว้ไม่ลดน้อยลง

จังหวะเดียวกันนั้นเองเปลือกตาของชนากานต์ขยับเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ เปิดขึ้นอย่างงัวเงีย สายตาพร่ามัวในตอนแรกค่อย ๆ ปรับชัดและหยุดนิ่งเมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่ข้างเตียง

“คุณหนู”

เสียงเรียกแผ่วเบาหลุดออกมาพร้อมลมหายใจอ่อนแรง ปภาวีเม้มริมฝีปากแน่นชั่วครู่ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกพยายามกดทับความกระด้างในตัวเองลง แล้วเอ่ยออกมาในน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าที่เคยเป็น

“เป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นหรือยัง”

ชนากานต์กระพริบตาช้า ๆ อย่างคนเพิ่งตื่นเต็มที่ สายตายังติดความงุนงงเมื่อมองอีกฝ่ายราวกับไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เห็นตรงหน้าเป็นความจริงหรือภาพฝัน ก่อนจะพยักหน้ารับเบา ๆ

“ก็ ... ดีขึ้นบ้างแล้วค่ะ”

“ฉันขอโทษ”

ประโยคสั้น ๆ ที่หลุดออกจากปากปภาวีอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยทำเอาบรรกาศเย็นขึ้นทันตา เปลือกตาของชนากานต์ก็กระพริบถี่คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่นด้วยความสับสนที่เพิ่มขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว

เธอแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง ว่าจะได้ยินคำ ๆ นี้จากปากของผู้หญิงคนนี้ ทั้งที่ก่อนหน้าอีกฝ่ายยังโกรธราวกับจะกินเลือดกินเนื้อเธออยู่แท้ ๆ

“เรื่องเมื่อเช้า ฉันขอโทษเธอจริง ๆ”

คำย้ำชัดนั้นทำให้คนอายุน้อยกว่าชะงักไป ดวงตากลมยังคงจ้องมองอีกฝ่ายนิ่งงัน ไม่ตอบรับ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ ความเงียบที่เกิดขึ้นกลับยิ่งทำให้ปภาวีรู้สึกว้าวุ่นมากขึ้นทุกขณะ

ตาคมหลุบต่ำลงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงและเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

“ทำไมเธอไม่บอกฉัน ว่าเพื่อนเธอไม่ได้ชอบผู้หญิง”

คำถามนั้นทำให้ชนากานต์เริ่มปะติดปะต่อบางอย่างได้ในทันที ฟังดูเหมือนอีกฝ่ายอาจไปรับรู้หรือเห็นอะไรบางอย่างมาจึงเข้าใจในความสัมพันธ์ของเธอกับณัฐนนท์ที่บอกไปในตอนแรก แต่ทว่าเธอไม่ได้คิดจะซักถามต่อให้ลึกไปกว่านั้น

เพียงแค่อีกฝ่ายรู้ความจริงว่าเธอกับเพื่อนชายไม่ได้เป็นอะไรกันอย่างที่เขาเคยเข้าใจผิด เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว

“เธอจะไม่ยกโทษให้ฉันก็ได้นะ ฉันเข้าใจ แต่ที่ฉันทำไปก็เพราะ”

“เพราะอะไรคะ” ชนากานต์ถามกลับทันควัน น้ำเสียงไม่ได้คาดคั้นแต่ก็ไม่ได้เปิดทางให้หลบเลี่ยง

ทำให้ด้านเจ้าของประโยคยืนนิ่งชะงักพร้อมแววตาสับสนวูบผ่านอย่างชัดเจน ราวกับเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองกำลังจะเผลอพูดบางอย่างที่ไม่ควรพูดออกไป

“เอ่อ ... เอาเป็นว่าฉันขอโทษก็แล้วกัน ที่ทำให้เธอเจ็บตัว” ปภาวีพูดรียพูดปัดเพราะเพิ่งรู้ตัวว่าได้หลุด ..

ขณะเอื้อมมือไปหยิบช่อทิวลิปสีชมพูที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ก่อนจะยื่นส่งไปให้คนบนเตียง

“ฉันให้...”

ชนากานต์มองช่อดอกไม้ในมืออีกฝ่ายอย่างชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาแล้วเอ่ยถาม

“ให้ฉันเหรอคะ?”

“อืม รับไปสิ”

คนป่วยขยับตัวขึ้นเล็กน้อย พิงหลังกับพนักเตียงแล้วเอื้อมมือไปรับช่อดอกไม้จากอีกฝ่ายอย่างระวัง ปลายนิ้วสัมผัสกับกระดาษห่อเนื้อนุ่ม กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกทิวลิปลอยแตะปลายจมูกเบา ๆ

มือข้างที่ถือช่อดอกไม้กระชับแน่นขึ้น ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเจ้าของช่อดอกไม้อีกครั้ง

“ขอบคุณนะคะ”

น้ำเสียงอ่อนโยนกับรอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้าคนรับทำให้ปภาวีนิ่งเงียบไปชั่วครู่ ก่อนที่ดวงตาคู่นั้นจะค่อย ๆ อ่อนลงอย่างไม่รู้ตัว

เธอไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงแค่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่ของมัน จนกระทั่งเวลาเดินหน้าไปสักพัก ชนากานต์ที่ดึงตัวเองออกมาจากภวังค์นั้นได้จึงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นเพื่อทำลายความเงียบที่กำลังครอบคลุมอยู่ทุกมุมห้อง

“เอ่อ...คุณหนูจะกลับเลยหรือเปล่าคะ”

“...”

“คุณหนูคะ ได้ยินฉันไหมคะ?”

ไม่มีปฏิกิริยาตอบรับ ชนากานต์เริ่มรู้สึกร้อนใจ จึงเอื้อมมือออกไปแตะแขนของอีกฝ่าย พร้อมเขย่าเบา ๆ เพื่อเรียกสติ

ในวินาทีนั้นเอง ปภาวีเริ่มมีสติกลับคืนมา แต่ร่างกายที่อ่อนล้าจากการพักผ่อนไม่เพียงพอทำให้เธอเซถอยหลัง แต่โชคดีที่ชนากานต์สังเกตอาการผิดปกติไว้ตั้งแต่แรก จึงสามารถคว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้ได้ทัน แต่ด้วยแรงที่กระชากค่อนข้างแรง ทำให้ร่างสูงเสียหลักล้มลงทับร่างของคนบนเตียงอย่างไม่ทันตั้งตัว

ใบหน้าของคนทั้งสองอยู่ห่างกันเพียงแค่แผ่นกระดาษบาง ๆ คั่นเอาไว้ ทำให้ต่างฝ่ายต่างได้รับอุ่นไอจากลมหายใจอุ่น ๆ ของกันและกัน ในความเงียบที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย

ปลายจมูกซุกซนคนอายุมากกว่า ไล้สัมผัสสูดดมกลิ่มหอมจาง ๆ จากเส้นผมของคนน้องอย่างเอาแต่ใจ จากนั้นจึงเคลื่อนใบหน้าลงมาสบตาช้า ๆ ชนากานต์เห็นความอ่อนแอในดวงตาของคนด้านบนที่ฉายชัดออกมาจนใจดวงน้อยรู้สึกวูบไหวขึ้นมาอย่างน่าประหลาด ขณะที่ปภาวีก็สัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนและความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ในสายตาคู่นั้นของคนใต้ล่าง

เวลาหยุดนิ่งอยู่กับที่นานหลายนาที ทุกอย่างเดินช้าลงทว่าหัวใจของทั้งคู่กลับเต้นแรงขึ้นด้วยความรู้สึกบางอย่างที่แผ่ซ่านทั่วทั้งร่างกาย จนกระทั่ง...

“คุณไหวไหมคะ”ชนากานต์เอ่ยถามเสียงแผ่ว พร้อมสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย

ปภาวีไม่ได้ตอบในทันที เพียงแค่พยักหน้าช้า ๆ ดวงตาที่เคยมืดหม่นเริ่มมีแสงบางอย่างส่องสะท้อนขึ้นมาทีละน้อย

เธอหลุบตามองต่ำลง สายตาไล่ไปยังริมฝีปากบางของคนใต้ร่างที่เผยอขึ้นน้อย ๆ จากการหอบหายใจจากความตกใจเมื่อครู่ แม้สีจะซีดตามสภาพร่างกายของคนป่วย แต่กลับมีเสน่ห์บางอย่างดึงดูดจนเธอไม่อาจละสายตาได้สักวินาที

ปภาวีค่อย ๆ โน้มใบหน้าลงอย่างช้า ๆ ให้จังหวะลมหายใจประสานกันทีละนิด ขณะที่ปลายนิ้วเรียวกำลังลูบไล้เบา ๆ ข้างแก้มเนียนของชนากานต์ เพื่อเป็นการขออนุญาต

ชนากานต์ไม่ได้ปฏิเสธหรือผละหนีสัมผัสนั้น ใบหน้าเธอนิ่งงัน มีเพียงดวงตาที่เบิกขึ้นเพราะใบหน้าที่เคลื่อนลงมาใกล้มากขึ้นทุกที

จนในที่สุด...

ริมฝีปากของทั้งสองก็แตะกันอย่างแผ่วเบา สัมผัสแรกเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ แต่เมื่อปลายจมูกแนบชิดมากขึ้นและลมหายใจเริ่มประสานไปในทิศทางเดียวกัน ริมฝีปากขยับเบา ๆ คล้ายต้องการลิ้มรสความรู้สึกของกันและกันให้มากขึ้น

ปภาวีค่อย ๆ ละริมฝีปากออก ก่อนจะกดกลับลงไปใหม่อีกครั้งในตำแหน่งเดิม คราวนี้ไม่เพียงแค่แตะสัมผัสกันเหมือนครั้งแรก หากแต่ลิ้นร้อนของคนด้านบนค่อย ๆ เล็มเลียไปตามริมฝีบางอย่างชอบใจ ในที่สุดก็เผยอออกอีกครั้งต้อนรับลิ้นร้อนให้เข้าไปกวาดชิมความหวานที่ซุกซ่อนอยู่ด้านใน

“...อื้อ”

ชนากานต์หลับตาพริ้มรับสัมผัสนั้นด้วยความเต็มใจ ปล่อยให้ความรู้สึกไหลผ่านโดยไม่ขัดขืน ความอ่อนโยนของปภาวีซึมลึกเข้ามาในใจเธออย่างไม่รู้ตัว ริมฝีปากยังคงสัมผัสกันอยู่แบบนั้นเนิ่นนาน จนกระทั่ง...

หยดน้ำอุ่นบางอย่าง...ตกกระทบลงบนแก้มของเธอโดยไม่ทันตั้งตัว

ชนากานต์สะดุ้งเล็กน้อย เธอลืมตาขึ้นช้า ๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นช้า ๆ แล้วขยับศีรษะให้ริมฝีปากของเธอและเขาผละออกจากกันอย่างแผ่วเบา แล้วจึงค่อย ๆ ดันไหล่ของปภาวีขึ้นเพียงนิด เพื่อให้มองเห็นใบหน้าอีกฝ่ายชัดขึ้น

สายตาไล่มองใบหน้าของคนด้านบนอย่างรวดเร็ว หางตาและแก้มยังคงแห้งสนิท ไม่มีร่องรอยของหยดน้ำตาอย่างที่เธอคาดไว้

ทว่า...

คราบบางอย่างสีแดงสดกำลังค่อย ๆ ไหลซึมจากปลายจมูกของปภาวีลงมาตามร่องเหนือริมฝีปาก ก่อนจะหยดแหมะที่สองลงบนปลายคางของเธอเอง

“...เลือด...คุณ! เลือดกำดาวไหล!””

เสียงของชนากานต์เปล่งออกมาเบา ๆ แต่ชัดเจนพอจะทำให้คนด้านบนชะงัก

ปภาวีชะงักไปในทันที ดวงตาคมกระพริบถี่เพื่อเรียกสติ แล้วจึงยกหลังมือขึ้นแตะปลายจมูกตัวเองอย่างงุนงง ก่อนจะเห็นหยดเลือดซึมเปื้อนติดผิวมือของตัวเอง

เธอไม่พูดอะไรต่อ เพียงแค่ค่อย ๆ ดันตัวเองขึ้นจากร่างของคนด้านล่างอย่างระมัดระวัง พร้อมถอนหายใจเบา ๆ กับความรู้สึกมึนงงที่ยังหลงเหลืออยู่

ชนากานต์เองก็รีบยันตัวขึ้นนั่ง มือทั้งสองข้างยังจับแขนปภาวีไว้แน่นเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะล้มลงไปอีก

“อย่าเพิ่งขยับสิคะ เดี๋ยวก็วูบไปอีกหรอกค่ะ”

เสียงหวานดุเบา ๆ ด้วยความเป็นห่วง ก่อนขยับตัวไปอีกด้านเล็กน้อยเพื่อให้มีพื้นที่มากพอ แล้วจึงค่อย ๆ ดึงร่างสูงให้นั่งลงบนเตียงข้างกันอย่างช้า ๆ โดยที่มือทั้งสองยังประคองแขนของอีกฝ่ายไว้ไม่ยอมปล่อย...

“เธอจะทำอะไร”

“นั่งนิ่ง ๆ เลยค่ะ อย่าดื้อด้วย”

จบประโยคนั้นปภาวีจำต้องนั่งเงียบ ๆ ตามคำสั่งอย่างเลี่ยงไม่ได้ ชนากานต์เห็นดังนั้นจึงยิ้มมุมปาก และหันไปคว้ากล่องทิชชู่จากโต๊ะข้างหัวเตียง แล้วดึงแผ่นบางออกมาสามแผ่น จากนั้นเธอจึงค่อย ๆ ยื่นมือไปซับเลือดที่ยังคงไหลซึมออกมาจากปลายจมูกของอีกฝ่ายด้วยความระมัดระวัง

“ไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้ ฉันไม่ได้เป็นอะไรมาก”

เสียงเรียบติดห้วนเอ่ยออกมาโดยไม่แม้แต่จะสบตา ปภาวีขยับหน้าหนีเล็กน้อย ขณะที่ชนากานต์ยังคงก้มหน้าก้มตาซับเลือดตรงปลายจมูกให้อย่างเบามือ ด้วยความอ่อนโยนเพราะกลัวว่าจะทำให้อีกฝ่ายเจ็บ

“คุณอย่าดื้อได้ไหมคะ ก็เห็นอยู่ว่าเลือดกำเดาไหล”

“ฉันไม่ได้ดื้อ เธอนั่นแหละที่ดื้อ”

แต่ชนากานต์ไม่ได้ใส่ใจกับคำกล่าวโทษนั้นเลยสักนิด เธอไม่ได้แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย ปลายนิ้วยังคงซับเลือดตรงปลายจมูกให้อีกฝ่ายอยู่อย่างนั้น เพราะสิ่งเดียวที่สำคัญในตอนนี้ก็คืออาการป่วยของคนตรงหน้า

สำหรับเธอแล้ว...

ตั้งแต่วันแรกที่พบกัน ปภาวีเป็นคนที่ดูแข็งแรง มั่นคง ทั้งร่างกายและจิตใจ ไม่เคยแสดงอาการอ่อนแอให้เห็นเลยสักครั้ง

แล้วทำไมวันนี้ถึงได้แสดงอาการแบบนี้ออกมา และแทนที่เธอจะโต้กลับ เธอกลับเลือกถามในสิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจออกไปตรง ๆ

“คุณไปทำอะไรมาคะ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ปกติคุณก็ดูแข็งแรงดีนี่”

“ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้มาตั้งนานแล้ว ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน”ปภาวีตอบเสียงเรียบ พลางเบือนสายตาไปทางอื่น

“เป็นแบบนี้มาตั้งนาน...หมายความว่าคุณก็รู้มาโดยตลอดน่ะเหรอคะว่าตัวเองเป็นแบบนี้”

“อืม...ใช่ มันอาจจะเป็นเพราะฉันพักผ่อนไม่เพียงพอด้วยละมั้ง แต่ก็ช่างมันเถอะ ได้นอนพักสักพักมันก็คงจะดีขึ้น”

“ช่างมันไม่ได้หรอกนะคะ การดูแลสุขภาพเป็นเรื่องสำคัญ คุณควรจะรักตัวเองบ้าง อย่าหักโหมกับงานมากจนเกินไป จนทำให้ร่างกายของตัวเองแย่ลงแบบนี้”

ปภาวีเงียบไปครู่หนึ่ง ริมฝีปากเม้มแน่นเพราะไม่รู้จะตอบกลับยังไง เธอไม่ได้ชินกับความห่วงใยหรือการใส่ใจแบบนี้มาก่อน ไม่แม้แต่กระทั่ง อลิซ ที่เป็นแฟนเก่า

สุดท้ายจึงแค่ตอบกลับไปเรียบ ๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉยเพราะไม่รู้จะรับมือกับความรู้สึกนี้ยังไง

“เธอสอนฉัน ทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็นอนอยู่โรงพยาบาลเนี่ยนะ”

“ที่ฉันป่วยก็เพราะคุณ”

“เพราะฉัน?”

“เพราะว่าวันนั้น...วันที่ฉันตามคุณออกไปตรงสระน้ำ ฉันโดนยุงกัด ซ้ำยังโดนคุณด่าเข้าให้อีก”

คำพูดนั้นทำให้ปภาวีเงียบไปครู่หนึ่ง ในหัวเริ่มไล่เรียงความทรงจำช่วงเย็นวันนั้นบริเวณสวนข้างบ้านที่มีสระน้ำอยู่ใกล้ ๆ ต้นไทรเก่า เป็นจุดที่เธอชอบไปนั่งเงียบ ๆ คนเดียว

...และใช่ ตรงนั้นเต็มไปด้วยต้นไม้ พื้นดินชื้น และน้ำขังบางส่วนจากการรดน้ำสวน

และแน่นอนว่ามันเหมาะแก่การเป็นแหล่งเพาะพันธุ์ยุงชั้นดี แม้สายลมเย็น ๆ จะพัดผ่านตลอดเวลา แต่ทว่าก็ไม่อาจช่วยไล่พวกสัตว์มีพิษเหล่านั้นไปได้เลย

ปภาวีระบายลมหายใจเบา ๆ ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยเสียงที่เบาลง

“เธอทำตัวเอง ฉันไม่ได้ใช้ให้เธอตามฉันไปซะหน่อย”

“ใช่ค่ะ คุณไม่ได้ใช้ฉันตามออกไป แต่ที่ฉันออกไปก็เพราะว่าฉัน...เป็นห่วงคุณ”

ประโยคเมื่อคู่ทำให้ใบหน้าของนางพญาขึ้นสีแดงและเรื่อ ปภาวีเม้มปากแน่นพยายามไม่แสดงอาการใดๆออกมาก่อนที่จะเบื่อหน้าหนีเล็กน้อยแล้วพูดกลบด้วยน้ำเสียงราบเรียบตามเดิม

“เอ่อนี่ก็ดึกมากแล้ว เธอควรจะนอนพักผ่อนได้แล้ว ไม่ใช่มาพูดอะไรไร้สาระแบบนี้”

“ความเป็นห่วงของฉัน มันคงจะไร้สาระสำหรับคุณมากสินะคะ”

คำพูดนั้นทำเอาบรรยากาศในห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง ชนากานต์นิ่งไปกับคำว่า ไร้สาระ สายตาเธอค่อย ๆ หลุบต่ำ ก่อนจะคลายมือที่จับแขนของอีกฝ่ายออกอย่างเงียบงัน แล้วหันหน้าหนีไปอีกทาง

ในใจดวงน้อยเต็มไปด้วยคำถาม…ว่าทำไมความเป็นห่วงของเธอ ถึงกลายเป็นเรื่องที่ดูน่ารำคาญในสายตาอีกคนไปได้

ปภาวีเห็นอาการของหญิงสาวข้างกายก็ชะงักไปชั่วครู่ แววตาที่เย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นวูบไหวด้วยความรู้สึกผิดที่ก่อตัวขึ้นในใจ เมื่อนึกขึ้นได้ว่าคำพูดของตัวเองเมื่อครู่อาจฟังดูรุนแรงจนเกินไป

ใจจริง เธอไม่ได้ตั้งใจให้มันฟังดูแย่ขนาดนั้น เธอก็แค่อยากให้คนตรงหน้าได้พักผ่อน ไม่ต้องมานั่งห่วงใครในสภาพที่ตัวเองยังไม่หายดีแบบนี้

“คือฉัน...ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น ฉันแค่อยากให้เธอนอนพักผ่อน จะได้หายเร็ว ๆ”

“...”

“นี่เธอ! ฉันพูดกับเธออยู่นะได้ยินไหม”

“...”

“อืม งั้นก็นอนได้แล้ว”ปภาวีพูดเสียงเรียบ ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิดในที “อืม…งั้นก็นอนได้แล้ว”

เธอว่าแค่นั้นก่อนจะขยับตัวลุกจากเตียง และในจังหวะเดียวกันกับที่เธอลุก ชนากานต์ก็ค่อย ๆ ล้มตัวลงนอนตามคำบอก แต่ก็ยังไม่หันหน้ากลับมา

ปภาวีก้มมองแผ่นหลังเล็ก ๆ ที่ขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มเล็กด้วยความรู้สึกเจ็บแปล๊บในใจ ทั้งที่ควรโล่งใจที่อีกฝ่ายเชื่อฟังและยอมพักผ่อน แต่ทำไมความเงียบนั้นถึงเหมือนกำแพงบางอย่างที่เธอไม่เคยตั้งใจสร้างขึ้น

…สุดท้าย เธอก็โน้มตัวลงอย่างเงียบ ๆ

ดึงผ้าห่มขึ้นให้เล็กน้อยเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายอาจจะหนาวได้ในตอนดึก แต่การกระทำเหล่านั้นก็ไม่อาจทำให้หญิงสาวบนเตียงหันกลับมาสนใจอึกได้เลย

ความอึดอัดที่กัดกินในอกก็ยิ่งแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จนสุดท้าย...เธอก็เอ่ยขึ้นในที่สุด

“…ฉันขอโทษ”

เสียงของปภาวีดังแผ่วในความเงียบ แต่หนักแน่นพอให้ความรู้สึกทั้งหมดแทรกซึมออกมา เธอเม้มปากอย่างประหม่า ก่อนจะพูดต่ออีกครั้งด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้เธอรู้สึกไม่ดี…เธอเองก็อย่าทำแบบนี้สิ”

“ฉันทำอะไรคะ”

เสียงตอบกลับนุ่มเบา และเธอก็ยังไม่หันกลับไปมองแล้วคำถามที่ได้ถามออกไปนั้น…ไม่ใช่เพราะแค่ต้องการรู้ว่าเธอทำอะไรผิด แต่เพราะคำพูดของอีกฝ่ายเมื่อครู่ มันฟังดูเหมือนว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นความผิดของเธอ

ทั้งที่สิ่งเดียวที่เธอทำ...ก็แค่เป็นห่วงเท่านั้นเอง

“เธออย่าเงียบ แล้วก็...อย่าทำตัวเฉยชาใส่ฉันแบบนี้ ฉันไม่ชอบ”

“ถ้าคุณไม่ชอบ คุณไม่อยากให้ฉันทำ คุณก็อย่าทำแบบนั้นใส่ฉันเหมือนกันสิคะ”

ชนากานต์พูดพร้อมกับค่อย ๆ พลิกตัวกลับมา สบตากับคนที่ยืนอยู่ข้างเตียง ดวงตาของเธอไม่ได้แข็งกร้าว หากแต่มีแววตัดพ้อปนคาดหวังซ่อนอยู่เงียบ ๆ ในแววตา

“อืม ฉันจะพยายามก็แล้วกัน เธอนอนได้แล้ว...ฝันดี”

“พูดเพราะ ๆ สิคะ ฉันอยากให้คุณพูดดี ๆ กับฉันบ้าง”

“ทำไมจะต้องทำตามที่เธอบอกด้วยไม่ทราบ อย่าลืมสิเธอกับฉันไม่ได้เป็นอะไรกัน”

คำพูดนั้นเหมือนคมมีดเล็ก ๆ ที่แทงซ้ำลงไปในใจชนากานต์อีกครั้งฝีมือของคนคนเดิม เธอนิ่งไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะฝืนยิ้มบาง ๆ ทั้งที่แววตาเริ่มเศร้าจาง ๆ แล้วเอ่ยออกมาเสียงแผ่ว

“ฉันรู้ค่ะว่าเราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน ฝันดีนะคะ”ว่าแล้วเธอก็พลิกตัวกลับไปอีกด้าน หันหลังให้ผู้หญิงใจร้ายตรงหน้า ไม่ใช่เพราะโกรธ...แต่เพราะไม่อยากให้เขาเห็นแววตาเจ็บช้ำที่กำลังปิดไม่มิด

ปภาวียืนนิ่งอยู่กับที่ อ้าปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ต้องกลืนมันกลับลงไป เมื่อเพิ่งนึกได้ว่าคำพูดของตัวเองเมื่อครู่...มันแรงเกินไปอีกแล้ว

ริมฝีปากอิ่มเม้มแน่นนิดหน่อย ก่อนจะขยับช้า ๆ อย่างลังเล และในที่สุด...ก็ยอมพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เบากว่าทุกครั้ง

“…ก็ได้ ๆ ฝะ…ฝันดีนะคะ”

แม้จะไม่ได้หันกลับมา แต่มุมปากของชนากานต์ก็ยกขึ้นเล็กน้อย แววตาที่เคยหม่นเศร้าในตอนแรกเริ่มอบอุ่นขึ้นนิด ๆ กับคำขอโทษประหลาด ๆ ที่คนพูดเองยังฟังแล้วเขิน

และแน่นอน...ปภาวีรู้สึกได้

เธอเม้มปากเบา ๆ แอบก้มหน้าอย่างคนที่กำลังไม่รู้จะวางตัวอย่างไรต่อดี หัวใจที่ไม่ค่อยได้รู้จักกับคำว่าห่วงใย เริ่มเต้นผิดจังหวะเพียงเพราะรอยยิ้มเล็ก ๆ ของผู้หญิงที่รู้สึกไม่ถูกชะตาตั้งแต่แรกเจอ

“ยัยเด็กบ้า!”

ปภาวีบ่นพึมพำกับตัวเองในลำคอ ก่อนจะเบือนสายตาหนีแล้วเดินกลับไปยังโซฟาข้างเตียงด้วยท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ ขยับตัวนิดหน่อยก็ไม่เข้าที่ เหยียดขาก็ไม่ถนัด จะนอนก็ไม่กล้า

สุดท้ายเธอจึงได้แต่นั่งพิงพนักอย่างเก้ ๆ กัง ๆ มือหนึ่งยกขึ้นลูบท้ายทอยตัวเองอย่างประหม่า สายตาเหลือบมองเตียงตรงหน้าอีกครั้ง ทั้งที่ไม่เห็นใบหน้า ก็สามารถเดาได้ไม่ยากว่า...อีกฝ่ายคงยังไม่หลับ

มุมปากสวยของเธอยกยิ้มขึ้นอย่างไม่รู้ตัว หัวใจที่เคยชินกับความว่างเปล่าค่อย ๆ อุ่นขึ้นช้า ๆ เมื่อถูกเติมเต็มจากคนคนหนึ่งที่เข้ามาทำให้หวั่นไหว

…แม้วันนี้เธอยังไม่พร้อมจะยอมรับความรู้สึกนั้นออกมาตรง ๆ แต่สิ่งหนึ่งที่เธอยังคงมั่นใจก็คือต่อจากนี้ เธอไม่อาจหลีกหนีเด็กคนนี้ได้พ้นแล้วจริง ๆ