บทที่ 2

“ว่าอะไรเหรอคะป้า?”

“เปล่าหรอกไม่มีอะไร เอาเป็นว่าพรีนอยู่ห่างจากคุณหนูไว้น่ะดีที่สุด แต่ถ้ามีความจำเป็นที่จะต้องเข้าใกล้คุณหนูจริง ๆ พรีนก็จะต้องเว้นระยะห่าง อย่าเข้าใกล้จนเกินไป เข้าใจที่ป้าพูดไหม?”

“ทำไมละคะ ทำไมพรีนถึงอยู่ใกล้คุณหนูไม่ได้”

เธอถามด้วยความไม่เข้าใจ เพราะเธอไม่เห็นเหตุผลว่าทำไมป้าต้องกำชับหนักแน่นขนาดนั้น คุณหนูเองก็เป็นผู้หญิงเช่นเดียวกันกับเธอ ไม่ได้มีอะไรน่าหวาดกลัวเลยสักนิด

ยิ่งเมื่อคืนได้รู้ว่าอีกต้องทนทุกข์ทรมานใจอยู่กับความสูญเสียที่ไม่อาจลบเลือนได้ยิ่งทำให้หัวใจเธออ่อนยวบลงอย่างไม่รู้ตัว เธอไม่ได้รู้สึกอยากถอยห่าง ตรงกันข้ามเธอกลับอยากเข้าไปอยู่ใกล้ ๆ อยากดูแลและอยากเป็นคนหนึ่งที่ช่วยให้เขากลับมาสดใสได้อีกครั้ง

“เชื่อป้าเถอะพรีน ป้าว่าพรีนรีบไปเก็บของให้เรียบแล้วออกไปช่วยงานป้าที่บ้านใหญ่ดีกว่านะ เดี๋ยวป้าจะเดินนำไปก่อนแล้วกัน”

พูดจบน้อยก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไป เพราะรู้ดีว่าหากยืนอยู่ต่ออาจจะต้องตอบคำถามมากกว่านี้ ซึ่งคำตอบบางคำตอบนั้นมันก็ยังไม่ถึงเวลาที่ควรเอ่ยออกมา

ส่วนด้านชนากานต์ก็ทำได้เพียงมองตามแผ่นหลังของป้าด้วยความสงสัยที่ถาโถมเข้ามาในใจ

ป้าน้อยกำลังสื่อถึงอะไรกันแน่?

ทำไมต้องย้ำนักย้ำหนาว่าให้อยู่ห่าง ๆ จากคุณหนู ทั้ง ๆ ที่ทุกอย่างก็ดูเป็นปกติ

ถ้าตัดเรื่องความปากร้ายออกไปอีกฝ่ายก็ดูไม่ได้มีพิษมีภัยอะไรมากมายขนาดนั้น คำถามมากมายผุดขึ้นมาไม่ขาดสายแต่สุ่มเดาไปก็คงจะเสียเวลาเปล่า

สุดท้ายเธอจึงทำได้เพียงเก็บมันเอาไว้เงียบ ๆ ปล่อยให้ความค้างคาเกาะกินอยู่ในใจ รอหาโอกาสและจังหวะที่เหมาะ เพื่อที่สักวันเธอจะต้องรู้ให้ได้ว่าผู้เป็นป้าปิดบังเรื่ออะไรกับเธอกันแน่

ขณะเดียวกันปภาวีที่เดินออกจากบ้านมาก็ตรงขึ้นรถสปอร์ตคันหรูของตัวเองโดยที่อารมณ์นังคงเดือดพล่านไม่ทันจางหาย หลังถูกคุณหญิงรุจิราผู้เป็นแม่ต่อว่าไม่หยุด ซ้ำยังเข้าข้างคนที่เพิ่งพบหน้าอย่างชนากานต์ หลานสาวของคนใช้

“ฉันจะทำให้เธออยู่ไม่ได้ คอยดู”

เสียงต่ำลอดไรฟัน ขากรรไกรขบกันแน่นจนเป็นสัน ความโกรธตีตื้นขึ้นมาอีกครั้งเมื่อภาพใบหน้าหวานของอีกฝ่ายผุดขึ้นในความคิด

ปัง!

ฝ่ามือกระแทกลงบนพวงมาลัยอย่างแรง ก่อนที่เครื่องยนต์จะถูกสตาร์ตและรถพุ่งทะยานออกจากบ้านทันที

ประมาณสามสิบนาทีต่อมา รถสปอร์ตคันหรูก็เคลื่อนเข้าจอดในลาน VVIP ของคอนโดชื่อดังย่านสุขุมวิท

ยังไม่ทันได้ดับเครื่อง เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น ปภาวีเหลือบมองชื่อบนหน้าจอ ก่อนกดรับสายอย่างไม่ใส่ใจ

“ฉันกำลังจะขึ้นไป”

เธอพูดเพียงเท่านั้น แล้วกดวางสายทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ซักถาม เธอไม่จำเป็นต้องรายงานชีวิตให้ใครฟัง มันน่ารำคาญและไร้สาระเป็นที่สุดเพราะสิ่งที่เธอต้องการก็คือ อิสระ

ไม่มีการผูกมัด ไม่มีการครอบครอง ไม่มีสถานะ จะมีก็แค่ความสัมพันธ์ชั่วครั้งชั่วคราวแบบ One-night stand เสร็จก็จบ จ่ายเงิน แล้วต่างคนต่างไปแม้บางคนจะเคยมากกว่านั้นก็ตาม

“กว่าจะมาได้นะคะ อลิซรอคุณตั้งแต่เช้า คุณมัวทำอะไรอยู่คะ” น้ำเสียงไม่พอใจดังทันทีที่เปิดประตูห้องเปิดออก

ปภาวีปรายตามองตามเสียงนั้นอย่างเย็นชา ถอดนาฬิกาออกวางบนโต๊ะอย่างไม่รีบร้อน ก่อนจะพูดตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉียบ

“ฉันจะทำอะไรก็เรื่องของฉัน อย่าลืมสิอลิซว่าเราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว”

“ภัคคะ!”

“อย่ามาขึ้นเสียงใส่ฉัน เพราะไม่อย่างนั้นเธอจะไม่ได้อะไรจากฉันเลยสักอย่างเดียว!”

“ขะ ขอโทษค่ะ”

“เจียมตัวไว้บ้างก็ดี”

ถ้อยคำสั้น ๆ แต่หนักแน่นในทุกพยางค์ทำให้หัวใจของอลิซหดเกร็งโดยอัตโนมัติ ริมฝีปากบางเม้มแน่น ความกลัวและความอึดอัดแล่นวาบอยู่ในอก เธอไม่อยากทำให้ปภาวีโกรธมากไปกว่านี้ เพราะรู้ดีว่าหากอีกฝ่ายโกรธจนตัดขาดขึ้นมาจริง ๆ เธอคงไม่เหลืออะไรจากคนคนนี้อีกเลย

แค่สถานะเพื่อนที่อีกฝ่ายหยิบยื่นให้ในตอนนี้ แม้จะคลุมเครือและเย็นชาเพียงใด ก็นับว่ามีค่ามหาศาลสำหรับเธอ เพราะมันไม่ต่างอะไรจากด้ายเส้นสุดท้ายที่ต้องยึดไว้ให้แน่นที่สุดแม้จะบางเปราะและพร้อมจะขาดลงได้ทุกเมื่อก็ตาม

“คุณใจเย็น ๆ ก่อนนะคะภัค เมื่อกี้อลิซไม่ได้ตั้ง-”

“กลับไปได้ล่ะ” ปภาวีตัดบททันทีที่อลิซกำลังจะ้ “วันนี้เธอกลับไปได้ ฉันไม่มีอารมณ์”

“แต่ว่า-”

“นี่เงินของเธอรับไปซะ แล้วอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก!”

ปภาวีล้วงเงินสดออกจากกระเป๋าสะพาย วางลงบนโต๊ะตรงหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่ใส่ใจ ราวกับมันเป็นเพียงเศษกระดาษไร้ค่า อลิซมองเงินก้อนนั้นก่อนเงยหน้าขึ้นอย่างไม่เข้าใจ

“คุณหมายความว่ายังไงคะ”

“ก็หมายความว่าให้เธอไปให้พ้น ๆ หน้าฉันไง ออกไป!!”

“ดะ เดี๋ยวสิคะ อลิซทำอะไรผิด ทำไมคุณต้องไล่อลิซด้วย”

ปภาวีไม่ตอบคำถาม แต่เลือกที่จะก้าวเข้าไปใกล้ ระยะห่างเหลือเพียงช่วงลมหายใจ สายตาคมกริบกดต่ำลงมองคนตรงหน้าอย่างเหนือกว่า

“ไปให้พ้นหน้าฉัน” เสียงต่ำหนักชัดทุกถ้อยคำ “ถ้าฉันไม่เรียก อย่าเสนอหน้ามาให้ฉันเห็นอีก”แรงกดดันจากสายตานั้นทำให้อากาศรอบตัวเหมือนหายไปชั่วขณะ

อลิซกำมือแน่นอย่างหมดทางเลือก ความเจ็บแปลบแล่นวูบขึ้นในอกแต่ไม่สามารถคัดค้านอะไรได้ สุดท้ายจำต้องยอมถอยออกไปก่อนที่อะไร ๆ จะยิ่งแย่ลงไปกว่านี้

“ก็ได้ค่ะ อลิซไปก็ได้ แต่อลิซบอกไว้ก่อนเลยว่าอลิซไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ แน่ คุณต้องเป็นของอลิซแค่คนเดียว”

พูดจบร่างอรชรก็เดินกระทืบเท้าออกจากห้องไป ปล่อยให้คนที่ยังยืนอยู่ในห้องมองตามแผ่นหลังนั้นอย่างเหนื่อยใจ

นานเท่าไหร่แล้วที่เธอต้องอยู่กับความสัมพันธ์แบบนี้ สลัดเท่าไรก็ไม่หลุด ตัดยังไงก็ไม่ขาด

ความเหนื่อยล้าค่อย ๆ กัดกินความรู้สึกทีละนิด จนท้ายที่สุดเธอก็ได้แต่ผ่อนลมหายใจยาว ระบายความอึดอัดที่คั่งค้างอยู่ในอกออกมาอย่างเงียบงัน

จากนั้นจึงหมุนตัวเดินไปทางครัว เปิดตู้เย็นอย่างคุ้นชิน หยิบเบียร์กระป๋องหนึ่งออกมาก่อนจะทรุดตัวลงบนโซฟาเอนหลังพิงพนัก แล้วยกมันขึ้นจรดริมฝีปาก ดื่มช้า ๆ ราวกับให้ความเย็นของแอลกอฮอล์ช่วยกลบความวุ่นวายที่ยังค้างอยู่ในใจ

อย่างที่เธอมักทำอยู่เป็นประจำเมื่อทุกอย่างมันวุ่นวายเกินจะควบคุม

***

คืนวันเดียวกัน

ปภาวีเดินโซซัดโซเซกลับเข้าบ้านด้วยอาการมึนเมา กลิ่นแอลกอฮอล์ที่ติดอยู่บนร่างกายลอยคละคลุ้งไปทั่วทั้งโถงทางเดิน

ร่างสูงเอนเอียงไปมาเกือบชนผนัง มือหนึ่งยกขึ้นพยุงตัวกับชั้นวางของข้างทางจนกรอบรูปสั่นคลอน เสียงกระทบกันดังแกรกเบา ๆ ท่ามกลางความเงียบของบ้าน

“ดื่มมาอีกแล้วเหรอภัค”

ก่อนที่เสียงคุณหญิงรุจิราที่บังเอิญเดินออกจากห้องมาจะเอ่ยถามขึ้นเมื่อได้เห็นสภาพที่เมามายจนแทบจะไร้สติของลูกสาว

“อ้าว คุณแม่ ยางม่ายนอนอีกกก เหรอคะ” น้ำเสียงยืดยาวของคนเมาถามมารดาออกไปทั้งที่ร่างกายของตัวเองนั้นก็พร้อมที่จะหล่นลงพื้นอยู่ทุกเวลา

“เลิกทำตัวแบบนี้สักทีได้ไหม ถือว่าแม่ขอ”

“แบบหนายคะ อึ่ก!”

“คุณหนูเธอเมามาก พูดอะไรไปตอนนี้ก็คงจะไม่รู้เรื่องหรอกค่ะคุณหญิง” น้อยรีบเดินเข้ามาประคองร่างสูงของปภาวีไว้ ก่อนจะหันไปบอกผู้เป็นนายที่ยืนมองด้วยสีหน้ากังวล

“ถ้างั้นฉันก็ฝากน้อยพายัยภัคขึ้นห้องไปนอนที่ห้องทีนะ ฉันเองคงจะแบกยัยภัคขึ้นไปไม่ไหว”

“ค่ะคุณหญิง เดี๋ยวน้อยจัดการให้ค่ะ คุณหญิงเข้าไปพักผ่อนได้เลยนะคะไม่ต้องเป็นห่วงทางนี้ พรีนมาช่วยป้าหน่อยลูก”

อึ่ก อ้วก!

“เฮ้อ! ฉันละเหนื่อยใจจริงๆ ฉันฝากด้วยนะน้อย หนูพรีน”

คุณหญิงรุจิราพูดเสียงเรียบส่ายหน้าระอากับพฤติกรรมของลูกสาวก่อนจะเดินกลับเข้าห้องของตัวเองไป ส่วนทางด้านของน้อยและชนากานต์ก็หันมองหน้ากันก่อนจะช่วยกันประคองร่างสูงของคนเมาขึ้นไปยังชั้นสองอย่างทุลักลุเล

“ผู้หญิงอะไรตัวหนักชะมัดเลย” ชนากานต์บ่นอุบขณะที่กำลังช่วยผู้เป็นป้าพาร่างของคนเมาไร้สติขึ้นมายังห้องนอนของเจ้าตัว

“คุณหนูเธอน่ะสมส่วน พรีนเองหรือเปล่าลูกที่ตัวเล็กกระปิ๊ดเดียว”

“ป้าอ่ะ แต่ถึงพรีนจะตัวเล็ก พรีนก็น่ารักนะคะ อิอิ”

“จ้า เรื่องนี้ป้าไม่เถียงหรอก เฮ้อ! แต่จะว่าไปคุณหนูเธอก็หนักอย่างที่พรีนว่าจริง ๆ ด้วยนะ” น้อยพูดขึ้นหลังจากที่วางร่างสูงของปภาวีลงบนเตียง

“เห็นไหมพรีนบอกป้าแล้ว เอ่อว่าแต่เราจะทำยังไงกับคุณหนูเธอดีละคะป้า อ้วกใส่ผ้าเลอะเทอะไปหมด ขืนปล่อยให้หลับไปตื่นเช้ามามีหวังโวยวายบ้านแตกแน่ ๆ”

“นั่นสิ แต่ถ้าจะปลุกให้ไปอาบนํ้าก็คงจะลุกไม่ไหวเหมือนกัน เอางี้ก็ได้พรีน เดี๋ยวป้าไปเอาผ้ามาเช็ดตัวแล้วก็เปลี่ยนชุดให้คุณหนูเธอก็แล้วกัน พรีนรอป้าแป๊บนึงนะลูกเดี๋ยวป้ามา”

น้อยพูดจบก็รีบเดินลงไปชั้นล่างเพื่อหาผ้าและกะละมังใส่น้ำมาเช็ดตัวให้กับเจ้าของห้อง ส่วนชนากานต์เมื่อเห็นว่าป้าของตัวเองเดินออกไปแล้ว เธอจึงทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงอย่างถือวิสาสะ

ดวงตากลมไล่สายตามองใบหน้าที่สวยใสไร้ที่ติของคนที่หลับไหล จมูกโด่งโค้งรับกับรูปหน้า ขนคิ้วหน้าขนตาเป็นแพเรียงเส้นสวย ผิวพรรณขาวผ่องสะอาดสะอ้านราวกับว่าเจ้าของร่างนั้นเฝ้าดูแลมาเป็นอย่างดี

เธอมองดูอย่างชื่นชมจากใจจริง ถ้าตัดเรื่องการพูดจาและท่าทีที่ร้ายกาจออกไป ก็พูดได้คำเดียวเลยว่าตั้งแต่เธอเกิดจนกระทั่งโตมา เธอไม่เคยพบเจอผู้หญิงคนไหนสวยเท่าคนตรงหน้านี้มาก่อนเลยสักคน

ขนาดเธอที่เป็นผู้หญิงเหมือนกันกับเขายังรู้สึกใจสั่นเมื่อได้ชิดใกล้ แล้วเธอเองก็ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เหมือนกันว่าอาการพวกนี้มันเกิดขึ้นมาได้ยังไงทั้งที่เพิ่งจะพบกันได้ยังไม่พ้นวัน

“คุณพ่อ อย่าทิ้งภัคไป! ฮึก ๆ”

ปภาวีละเมอเรียกบิดาของตัวเอง พลางสะอื้นไห้ออกมาราวกับหัวใจจะแตกสลาย มือข้างหนึ่งคว้าแขนของชนากานต์มากอดแน่น ราวกับเข้าใจผิดว่าเป็นแขนของบิดาอันเป็นที่รักของตนเอง

“เอ่อคุณหนูคะ ปล่อยแขนพรีนก่อนค่ะ”

“คุณพ่ออยู่กับภัคก่อนสิคะ… คุณพ่ออย่าทิ้งภัคไปแบบนี้ ฮึก ๆ ได้โปรด”

คนเมาพึมพำทั้งที่ยังหลับตา น้ำเสียงสั่นเครือราวกับเด็กที่กลัวการสูญเสียมือที่เกาะแขนเธอไว้ยิ่งออกแรงแน่นขึ้นมากกว่าเก่า

“คุณหนูตื่นก่อนสิคะ พรีนไม่ใช่คุณพ่อของคุณหนูนะคะ ปล่อยพรีนก่อนค่ะ” ปากพูดไป มือก็พยายามแกะมืออีกฝ่ายออก ทว่าด้วยเรี่ยวแรงที่ต่างกันมากคนที่ยังพอมีสติอย่างเธอกลับต้านแรงของคนเมาไม่ได้ สุดท้ายร่างบางจึงถูกดึงเข้าไปแนบชิดในอ้อมแขนนั้นโดยไม่ทันตั้งตัว

ฝ่ามืออุ่นร้อนโอบรัดเอวไว้หลวม ๆ ลมหายใจกรุ่นกลิ่นแอลกอฮอล์เป่ารดข้างแก้ม

ในจังหวะที่ใบหน้าของเธอเผลอเงยขึ้นสบกับลำคอของอีกฝ่าย ระยะห่างใกล้เสียจนมองเห็นทุกอย่างชัดเจน รอยแดงจาง ๆ แต้มอยู่เหนือไหปลาร้า และที่ปกเสื้อเชิ้ตสีอ่อนมีคราบลิปสติกสีจัดเลอะอยู่เป็นรอย

หัวใจเธอหล่นวูบอย่างประหลาด เธอไม่ได้ไร้เดียงสาขนาดจะไม่รู้ว่ารอยพวกนั้นเกิดจากอะไร

เขามีแฟนแล้วงั้นเหรอ?

คำถามผุดขึ้นเงียบ ๆ ในความคิด พร้อมกับความรู้สึกหน่วงแปลก ๆ ที่ก่อตัวขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว

และในจังหวะนั้นเอง

“ทำอะไรน่ะพรีน!” เสียงของน้อยได้ดังลั่นขึ้นจากหน้าประตู ทำเอาชนากานต์สะดุ้งสุดตัว

“ป้าถามว่าทำอะไร!”

“ปะ เปล่าค่ะ”

“เปล่าอะไร ก็ป้าเห็นอยู่ นี่อย่าบอกนะว่า-”

“มะ ไม่ใช่นะคะ ป้าเข้าใจผิดไปใหญ่แล้ว พอดีคุณหนูเธอละเมอถึงคุณพ่อแล้วคิดว่าแขนพรีนคือแขนของพ่อเธอ เธอเลยดึงพรีนเพราะเจ้าใตผิดแค่นั้นค่ะ” ชนากานต์รีบอธิบายเสียงรัวหวังเพืีอให้คนเป็นป้าได้เข้าใจ

น้อยที่ได้ยินดังนั้นก็คลายความกังวลลงเล็กน้อย พยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะรีบแกะมือปลาหมึกของปภาวีออกจากแขนของหลานสาวอย่างระมัดระวัง

“เดี๋ยวพรีนกลับไปที่ห้องก่อนเลยนะ ป้าจะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้คุณหนูเธอก่อน”

“ให้พรีนช่วยนะคะ”

“ไม่เป็นไรเดี๋ยวป้าทำเอง พรีนกลับห้องไปก่อนไป เชื่อป้า”

“กะ ก็ได้ค่ะ” แม้ใจจะยังอยากอยู่ช่วย แต่เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของป้าน้อย เธอก็ได้แต่พยักหน้ารับอย่างจำยอม

มือบางเอื้อมไปจับลูกบิดประตู ทว่าในห้วงวินาทีนั้น ภาพของปภาวีที่ละเมอเรียกหาคุณพ่อด้วยเสียงสะอื้นปานจะขาดใจก็แว่วกลับเข้ามาในความคิดอีกครั้ง เสียงนั้นยังชัดเจนราวกับดังอยู่ข้างหู ทำให้หัวใจเธอสั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก

สองขาเผลอชะงักค่อย ๆ หันกลับไปมอง ภาพคุณหนูที่ยังหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียงทำให้ความลังเลในใจยิ่งทวีขึ้น

เธอเกือบจะก้าวกลับเข้าไปแล้วด้วยซ้ำ ทว่าสายตาของผู้เป็นป้าที่มองมานั้นหนักแน่นพอจะหยุดทุกความคิดได้โดยไม่ต้องเอ่ยคำใด

สุดท้ายเธอจึงทำได้แต่เม้มริมฝีปาก กลืนคำถามและความเป็นห่วงทั้งหมดลงคอ หมุนลูกบิดประตูเปิดออก แล้วเดินคอตกออกจากห้องไปช้า ๆ

โดยที่ในใจยังคงเต็มไปด้วยความสับสนและไม่มีคำอธิบายใด ๆ มารองรับสิ่งที่เธอเพิ่งได้เห็นเมื่อครู่เลยสักนิด

เช้าวันต่อมา

ปภาวีค่อย ๆ ลืมตาขึ้นพร้อมกับอาการหนักอึ้งที่ถาโถมอยู่ในศีรษะราวกับมีหมอกหนาทึบกดทับความคิดเอาไว้จนทุกอย่างเชื่องช้าไปหมด เปลือกตาหนักอึ้ง ลำคอแห้งผากและขมปร่าค้างอยู่ปลายลิ้น

เธอหลับตาลงอีกครั้งพยายามทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ทว่าความทรงจำกลับพร่าเลือนแตกกระจายเป็นเสี้ยวบาง ๆ จับต้นชนปลายอะไรไม่ถูกเลยสักอย่าง

ภาพหนึ่งผุดขึ้นมาแวบ ๆ แล้วก็ดับหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าและอาการปวดตุบ ๆ กลางศีรษะที่ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นทุกครั้งที่ฝืนคิด

“โอ๊ยยย! ทำไมปวดหัวแบบนี้วะเนี่ย”

เธอยีผมตัวเองแรง ๆ อย่างหงุดหงิดก่อนที่เสียงสบถหลุดออกมาโดยไม่คิดจะกลั้น เมื่อพยายามเค้นคิดความจำมากเท่าไรก็ยิ่งไร้ผล

จำได้มากสุดก็เพียงว่าหลังจากไล่อลิซออกจากห้องไปเธอก็นั่งดื่มต่ออยู่คนเดียวภายในห้องที่มีเพียงแสงไฟสลัวสะท้อนกับกระป๋องเบียร์ในมือ จนกระทั่งได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง

แล้วหลังจากนั้น ...

ครืด ครืด

เสียงโทรศัพท์สั่นครืดคัดผ่านความเงียบขณะที่ภาพความทรงจำกำลังจะย้อนมา ปภาวีกวาดตามองหาต้นเสียงอย่างรำคาญ ก่อนจะคว้ามันขึ้นมากดรับโดยไม่ได้ทันดูชื่อบนหน้าจอ

“กว่าจะรับสายได้นะคะ”

เพียงได้ยินน้ำเสียงนั้นคิ้วของเธอก็ขมวดเข้าหากันทันที มือที่ถือโทรศัพท์ค่อย ๆ ลดลงจากหู ดวงตาคมก้มมองหน้าจอชื่อที่ปรากฏอยู่ชัดเจน อลิซ

ลมหายใจถูกปล่อยออกมาช้า ๆ อย่างพยายามข่มอารมณ์ ก่อนจะยกโทรศัพท์กลับขึ้นแนบหูอีกครั้ง สีหน้าเรียบตึงกว่าเดิม

“โทรมาทำไม ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าถ้าฉันไม่ต้องการ อย่า-”

“จุ๊ ๆ อย่าเพิ่งดุกันสิคะ เมื่อคืน ... เราสองคนยังสนุกกันอยู่เลย”

“เธอพูดเรื่องอะไร”

“นี่บอกนะคะ ว่าภัคจำอะไรไม่ได้เลย” น้ำเสียงคนปลายสายยังคงยียวนกวนประสาทอย่างไม่เกรงกลัว

ทำให้คนฟังอย่างปภาวีเผลอกำโทรศัพท์แน่นจนเส้นเอ็นที่ข้อมือปูดขึ้นเห็นชัดลมหายใจติดขัดจากความโกรธที่แล่นขึ้นมาจนถึงขมับ

“อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน”

“ก็เมื่อคืนอลิซลืมโทรศัพท์ก็เลยกลับเร็วในห้อง คุณเมามาก ขาดสติ อลิซพยายามห้ามคุณแล้วแต่คุณไม่ฟัง เราสองคนก็เลย ...”

คำพูดถูกเว้นค้างไว้อย่างตั้งใจและเพียงเท่านั้นก็เพียงพอที่จะทำให้ความทรงจำที่พร่าเลือนของปภาวีเริ่มปะติดปะต่อกันได้อย่างดี

ก่อนที่นิ้วจะกดตัดสายทันทีโดยไม่รอฟังคำอธิบายใด ๆ เพิ่มเติมอีกหลังจากนั้น

เธอสูดลมหายใจลึก พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ไว้ใต้ความรู้สึกไม่ให้ปะทุออก ก่อนจะโยนโทรศัพท์ลงบนเตียงอย่างไม่ใส่ใจจากนั้นจึงลุกไปเข้าห้องน้ำ หวังให้สายน้ำเย็นจัดช่วยบรรเทาอารมณ์ที่พลุ่งพล่านอาการแฮงค์จากฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ยังคงคั่งค้างอยู่ในอก

ซึ่งในขณะเดียวกัน ด้านล่างของบ้าน

"ยัยภัคยังไม่ลงมาอีกหรือน้อย"

"ยังค่ะคุณหญิง" น้อยตอบอย่างสุภาพขณะวางถ้วยน้ำชาลงตรงหน้าของเจ้านาย

“แฮงค์แหง๋ ๆ ล่ะฉันว่า เฮ้อ! จริงจริงเลยลูกคนนี้ ถ้างั้นฉันขอรบกวนน้อยสักนิดจะได้ไหม ช่วยขึ้นไปตามยัยภัคให้ฉันที บอกว่าฉันมีธุระสำคัญจะคุยด้วย”

“ได้ค่ะคุณหญิง”

น้อยรับคำก่อนจะหันหลังเตรียมเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง ทว่าก้าวขายังไม่ทันพ้นประตูห้องเสียงเดิมก็ดังขึ้นขัดไว้เสียก่อน

“เดี๋ยวก่อนน้อย ฉันว่าให้หนูพรีนขึ้นไปตามให้ดีกว่านะ น้อยจะได้เตรียมอาหารเช้าให้เสร็จ”

“เอ่อ น้อยว่า” น้อยอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ กับคำพูดนั้น ปฏิเสธก็ไม่กล้าพอ ครั้นจะให้หลานสาวขึ้นไปก็เกรงว่าจะมีปัญหากับเจ้าของห้องขึ้นมาเสียอีก

ซึ่งจังหวะที่เธอกำลังครุ่นคิดหาคำบ่ายเบี่ยงก็เหมือนโชคชะตาจะไม่เข้าข้าง เพราะชนากานต์ดันเดินผ่านหน้าห้องอาหารมาพอดิบพอดี

และทันทีที่สายตาของคุณหญิงหันไปเห็น ก็ทำให้รู้ชัดแล้วว่าตอนนี้ไม่อาจหลีกเลี่ยงอะไรได้อีกแล้ว

“หนูพรีน หนูพรีน”

“คะคุณหญิง”

“ฉันขอรบกวนหนูช่วยขึ้นไปตามคุณภัคให้ทีได้ไหม”

“เอ่อ ...”

คำขอนั้นทำให้ชนากานต์ชะงักไปเล็กน้อย แววตาลังเลฉายชัด เธอเผลอเหลือบมองไปทางป้าน้อยโดยอัตโนมัติ นึกถึงคำย้ำหนักแน่นเมื่อคืนที่ว่า อย่าเข้าใกล้คุณหนูมากเกินไป

หากจะตอบปฏิเสธไปก็คงไม่สมควร ในเมื่อผู้ที่เอ่ยปากขอก็คือเจ้าของบ้านที่มีพระคุณกับเธอ

“สรุปว่ายังไง ช่วยฉันหน่อยได้ไหม” คุณหญิงถามย้ำพร้อมสลับมองหน้าสองป้าหลานไปมาคล้ายรับรู้ได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง

ชนากานต์เม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อยพร้อมตอบรับคำขอนั้นเสียงแผ่วเบา

“ดะ ได้ค่ะ เดี๋ยวพรีนขึ้นไปตามให้ค่ะ”

พูดจบเธอก็รีบหมุนตัวเดินออกจากห้องอาหารแทบจะทันที ฝีเท้าเร่งขึ้นโดยไม่รู้ตัวราวกับยิ่งอยู่ตรงนั้นนานเท่าไรความอึดอัดก็จะยิ่งทวีคูณมากขึ้นเท่านั้น

น้อยมองตามแผ่นหลังหลานสาวไปอย่างไม่คลายกังวล สีหน้าบอกชัดว่าเป็นห่วงก่อนถอนหายใจแผ่วเบา หันหลังเดินกลับเข้าครัว เพื่อจัดการอาหารเช้าที่เหลือให้เสร็จเรียบร้อยตามเวลาแม้ในใจจะยังรู้สึกหนักอึ้งอยู่ไม่น้อยก็ตาม

ด้านชนากานต์ที่ขึ้นมาถึงชั้นบน เธอยืนนิ่งชั่งใจอยู่หน้าประตูนานหลายนาที ปลายนิ้วเย็นเฉียบขึ้นทันทีเมื่อนึกถึงใบหน้าบึ้งตึงและแววตาเย็นชาของเจ้าของห้องที่มองมาเมื่อวาน ความรู้สึกหวั่นเกรงมีอยู่บ้างแต่ไม่ถึงกับมากมายจนทำให้เธอไม่กล้าเข้าใกล้

เพราะหากมองให้ลึกลงไป เธอกลับรู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่ได้เย็นชาโดยนิสัยของตนจริง ๆ หากเพียงแต่เขากำลังสร้างกำแพงบางอย่างขึ้นมาป้องกันตัวเอง

กำแพงที่ก่อเกิดขึ้นมาจากความเสียใจและเรื่องราวในอดีตที่เธอเองก็ไม่อาจรู้ทั้งหมด

ท้ายที่สุดเธอจึงสูดลมหายใจลึกรวบรวมความกล้า ยกกำปั้นน้อย ไป ขึ้นเคาะลงบนบานประตูอย่างแผ่วเบา แต่ชัดเจน

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

“คุณหนูคะ คุณหญิงให้มาตามคุณหนูลงไปทานข้าวค่ะ”

เธอเคาะครั้งแรกพร้อมบอกจุดประสงค์ ทว่ากลับไม่มีเสียงตอบรับตอบกลับมา ความเงียบด้านในทำให้เธอขมวดคิ้วน้อย ๆ เผลอคิดว่าคนข้างในอาจยังไม่ได้ยิน จึงเป็นเหตุผลให้การเคาะครั้งที่สองได้ตามมาติด ๆ

“คุณหนูคะ คุณหนู!”

เสียงเรียกครั้งนี้ดังขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย แต่ผลลัพธ์ก็ยังคงเหมือนเดิม ไม่มีเสียงตอบรับและไม่มีแม้แต่เสียงขยับตัวของคนด้านใน

ความเงียบที่ยาวนานเกินไปทำให้ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนไหลย้อนกลับมาในความคิด

ใช่สิ เขาเมาหนักมาก

แล้วตอนนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง อาการฝันร้ายเมื่อคืนจะยังตามหลอกหลอนอยู่หรือเปล่า ความเป็นห่วงค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นทีละน้อย

จนท้ายที่สุดความเป็นห่วงมันก็ชนะความกลัวในใจไปจนหมด เธอเอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตูด้วยหัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ก่อนจะตัดสินใจถือวิสาสะผลักบานประตูแล้วก้าวเข้าไปด้านในอย่างระมัดระวัง

ทันทีที่ผ่านกรอบประตูเข้ามา ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศก็ปะทะใบหน้า ห้องทั้งห้องเงียบและสลัว ม่านยังปิดสนิท ขณะที่กลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ ยังหลงเหลืออยู่ในอากาศ

และแล้วเสี้ยววินาทีต่อมา

“เข้ามาทำไม!!” น้ำเสียงเย็นจัดแฝงความหงุดหงิดก็ได้ดังกร้าวขึ้น

ปภาวียืนกอดอกนิ่งอยู่หน้าห้องน้ำในชุดคลุมอาบน้ำสีอ่อนตวัดสายตามองผู้บุกรุกที่ยืนตัวสั่นอยู่กลางห้องอย่างไม่พอใจ

“ใครใช้ให้เธอเข้ามาในห้องของฉัน!”

“คะ คุณหนู”

“ฉันถาม หูนวกรึไง!” ทุกถ้อยคำกระแทกออกมาหนักแน่น ราวกับตบใส่กลางหน้า จนลมหายใจของชนากานต์สะดุดกึกอยู่ตรงนั้น

ดวงตาคมกริบวาวโรจน์จ้องมองคนอายุน้อยกว่าอย่างเอาเรื่อง ไม่ปิดบังความไม่พอใจที่อีกฝ่ายบังอาจล่วงล้ำเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัว ทั้งที่เธอยังไม่ได้เอ่ยอนุญาตแม้แต่คำเดียว

ชนากานต์เห็นท่าทีแข็งกร้าวเช่นนั้นก็ได้แต่ก้มหน้างุด รีบอธิบายเหตุผลที่ตนเข้ามา พร้อมเอ่ยคำขอโทษเสียงเบา ที่ถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต

“คะ คุณหญิงให้พรีนมาตามคุณหนูลงไปทานข้าวค่ะ”

“ฉันไม่กิน!” คำตอบสั้น ห้วน และไร้เยื่อใย ถูกตัดบทแทบจะทันที ชนากานต์ชะงักไปเล็กน้อยแต่ยังคงฝืนเอ่ยต่อด้วยความเป็นห่วงที่ยังไม่จางหาย

“ไม่กินไม่ได้นะคะ อาหารเช้าเป็นสิ่งสำคัญ ยิ่งเมื่อคืนคุณหนู-”

“เมื่อคืนฉันทำไม!” ปภาวีขมวดคิ้วถามเสียงเข้มขึ้นอย่างชัดเจน สองเท้าก้าวเข้าหาชนากานต์ช้า ๆ ทว่าทุกย่างก้าวกลับกดดันเสียยิ่งกว่าคำพูด จนคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าถอยหลังกรู่แทบชิดกับขอบเตียง

“ตอบมา!”

น้ำเสียงดุดันทำเอาชนากานต์กลืนน้ำลายลงคอ ด้วยความประหม่าแล่นวูบขึ้นมา แต่กระนั้นเธอก็ยังใจดีสู้เสือ พยายามรวบรวมสติอธิบายเหตุผลของตนเองออกไป

“คะ คือ เมื่อคืนคุณหนูดื่มหนัก พรีนกลัวว่าคุณจะปวดหัวหรือแสบกระเพาะถ้าไม่ทานอะไรเลย ลงไปทานสักนิดนะคะ เดี๋ยวจะไม่สบายเอาได้”

ริมฝีปากเล็กเอ่ยรวดเดียวจบโดยไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตา นิ้วมือทั้งสองข้างบีบชายเสื้อแน่นราวกับใช้มันยึดเหนี่ยวความกล้า

ปภาวีมองนิ่ง สายตาคมทอดมองร่างเล็กตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์ แววแข็งกร้าวเมื่อครู่คล้ายสั่นไหววูบหนึ่ง ทว่าเพียงเสี้ยววินาทีก็ถูกกลบด้วยสีหน้าเรียบเฉยดังเดิม

จากนั้นสองเท้าจึงก้าวเข้าหาชนากานต์ช้า ๆ อย่างจงใจ แต่ละย่างก้าวหนักแน่นและกดดัน กระทั่งหยุดยืนใกล้กันเพียงลมหายใจคั่นกลาง

ปภาวีโน้มตัวลงเล็กน้อย ไออุ่นจากลมหายใจแผ่วร้อนปะทะข้างแก้มของอีกฝ่าย กลิ่นสบู่อ่อนจางผสมกับกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ยังหลงเหลืออยู่ในอากาศทำให้หัวใจของชนากานต์ยิ่งเต้นระส่ำ

“อย่ามายุ่งกับฉัน” ก่อนที่เสียงกระซิบเย็นเฉียบดังชิดข้างใบหู ทำเอาร่างเล็กตัวชาวูบวาบ ปลายนิ้วที่กำชายเสื้อยิ่งบีบแน่นขึ้นกว่าเดิม

แล้วในชั่วพริบตา

“ออกไป!!!” เสียงตวาดดังลั่นห้อง รุนแรงจนเหมือนอากาศรอบตัวสั่นสะเทือน

ชนากานต์สะดุ้งสุดตัว ดวงตาเอ่อคลอด้วยความตกใจ ลมหายใจติดขัดอยู่ในอก ก่อนจะหมุนตัววิ่งออกจากห้องไปอย่างลนลานเพราะกลัวว่าหากช้ากว่านี้เพียงวินาที น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้จะไหลออกมาต่อหน้าเจ้าของห้อง

ประตูถูกบานใหญ่ถูกปิดลงพร้อม ๆ เสียงดังแผ่วเบาในโถงทางเดินที่เงียบสงัด

ฝีเท้าเล็กเร่งลงบันไดแทบไม่เป็นจังหวะ มือหนึ่งยกขึ้นปาดหางตาอย่างลวก ๆ หัวใจยังเต้นแรงไม่ยอมสงบ ทั้งจากความตกใจและความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก

เมื่อมาถึงชั้นล่างเธอจึงค่อย ๆ ชะลอฝีเท้าลง สูดลมหายใจลึกพยายามกลั้นอารมณ์ ปรับสีหน้าให้ดูปกติที่สุด ก่อนจะก้มหน้าเดินผ่านห้องอาหารหมายจะเลี่ยงเข้าไปทางครัว หลบสายตาของคุณหญิงให้ได้มากที่สุด

ทว่าไม่พ้น

“เข้ามาหาฉันหน่อยหนูพรีน”

เสียงเรียบของคุณหญิงดังขึ้นจากโต๊ะอาหาร ทำให้ชนากานต์ชะงักเท้าทันที ปลายนิ้วเรียวกลับมาเย็นเฉียบอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว ริมริมฝีปากเล็กเม้มแน่นอย่างจนใจ ก่อนจะหมุนตัวกลับช้า ๆ เดินเข้าไปหาอย่างว่าง่าย แม้ในอกจะยังสั่นไหวไม่จางหาย

Next...

“เธอมาฟ้องอะไรแม่ฉัน!”

“ฮึก ๆ ปะ ปล่อยแขนพรีนก่อนนะคะคุณหนู พรีนเจ็บ”

“อย่าสำออยไปหน่อยเลย แน่จริงเธอก็เรียกแม่ฉันมาช่วยอีกสิ เรียกสิ เรียกเลย!”