Mood Love Is Pastel (รักของคุณคือสีอะไร)

‘เจออารมณ์สีชมพูหวานแหววตั้งแต่เช้าเลยแฮะ’

ดวงตาของเด็กสาวเมียงมองภาพของคู่รักตรงหน้าที่กำลังพูดคุยจู๋จี๊ดี๊ด๊าประหนึ่งอยู่ในโลกสีชมพูกันสองคนจนเรียกได้ว่าออกหน้าออกตาท่ามกลางสายตาของผู้คนที่แออัดกันอยู่บนรถไฟฟ้าที่เคลื่อนขบวนด้วยความเร็วสูง คีตกาล หรือเรียกสั้นๆ ว่า คีย์ ถอนหายใจออกมาเล็กน้อย เมื่อเด็กมัธยมที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามมองหน้ามายังเธอซึ่งกำลังยืนอยู่มุมนึงของเสาแล้วหันไปซุบซิบกันกับเพื่อนข้างตัว ด้วยคงจะเห็นใบหน้าเรียวเล็ก ผมสั้นประบ่าสีดำ ที่มีดวงตาแปลกประหลาดสองสีของเธอนั่นแหละ ทั้งดวงตาสีฟ้าใสที่อยู่ข้างซ้ายประกบคู่กับดวงตาสีน้ำตาลที่อยู่ด้านขวา ใครเห็นก็คงอดแปลกใจไม่ได้ที่คนแถบเอเชียจะมีดวงตาสีนี้กัน แต่ที่แย่กว่านั้นก็คือ

‘เฉดสีเหลืองและสีแดง อ้อ ตอนนี้กระโดดไปที่สีม่วง’

นั่นคือสีที่บ่งบอกถึงอารมณ์ของเด็กผู้อยากรู้อยากเห็นทั้งสองนั่น มีทั้งความกระตือรือร้น อันตรายและแปรเปลี่ยนเป็นตื่นเต้น รู้สึกได้ถึงความลึบลับน่าค้นหา เป็นเสมือนความนัยที่สื่อผ่านอารมณ์เหล่านั้นประกอบกับสีหน้าที่แสดงออกมา และคีย์มองเห็นมันชัดแจ๋ว อาจจะฟังดูประหลาดที่มนุษย์ธรรมดาแบบเธอ ดันมีความสามารถพิเศษตั้งแต่เด็ก นั่นคือการที่มองหน้าใครแล้วเธอจะรับรู้ได้ถึงห้วงอารมณ์ของอีกฝ่ายได้และรับรู้ได้โดยสัญชาตญาณที่เกิดขึ้นในหัวสมองว่าสิ่งนั้นหมายถึงอะไร ดังนั้นในแต่ละวันคีย์จึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องเห็นอารมณ์ของคนอื่นอยู่เสมอจนเป็นเรื่องปกติ จนกว่าที่จะข่มตาลงนอนได้นั่นแหละทุกอย่างจึงจะดับมืดลง

‘สองคนนั้นแอบคิดว่าฉันเป็นแวมไพร์แหงแซะ ช่างเถอะ ฉันควรจะชินกับมันเสียที’

ในโลกนี้ ไม่สิ ยุคปัจจุบันนี้ใครที่ดูแปลกๆ หรือไม่เข้าพวกก็มักจะถูกคนอื่นตัดสินกันไปเองทั้งนั้นว่าพวกเขาเป็นอะไร มนุษย์ตาสองสีอย่างเธอก็คงหนีไม่พ้นคำนินทานี้ว่าเป็นหนึ่งในพวกแวมไพร์ เรื่องราวของแวมไพร์นั้นว่ากันว่าพวกเขากำเนิดขึ้นมาเนิ่นนานมากแล้ว และมีรูปลักษณ์ หน้าตาอันทรงสเน่ห์ที่พร้อมจะยั่วยุ เชื้อเชิญให้เหล่ามนุษย์ตัวจ้อยหลงเคลิบเคลิ้มด้วยการแฝงเร้นกายเข้ามาให้กลมกลืนปะปนราวกับเป็นพวกเดียวกัน หลังจากนั้นก็เผด็จศึกด้วยการดื่มเลือดของพวกเขา นั่นคงเพียงพอที่จะสร้างความหวาดกลัวให้มนุษย์ได้ แต่ที่ผ่านมาก็ไม่เคยมีมนุษย์คนไหนที่ตายไปเพราะแวมไพร์ดูดเลือดจนหมดตัวเลยแม้แต่รายเดียว ซึ่งก็เป็นเรื่องที่น่าแปลกดี แม้จะไม่มีใครกล้าไปทดลองหาคำตอบเรื่องราวเหล่านั้นเลยก็ตามที

 

 

[สถานีต่อไป มหาวิทยาลัย S]

เสียงประกาศภายในรถไฟฟ้าดังขึ้นโดยอัตโนมัติเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าเธอใกล้จะถึงที่หมายและต้องเตรียมตัวลงที่ป้ายนี้ได้แล้ว เพราะวันนี้จะเป็นวันแรกของคีย์สำหรับการเป็นเฟรชชี่นักศึกษาปี 1 คณะนิติศาสตร์ หลังผ่านพ้นการจากการสอบเข้าที่เธอต้องอ่านหนังสือ เรียนพิเศษและกวดขันตัวเองมาเป็นเวลานาน จนกระทั่งประสบความสำเร็จไปอีกหนึ่งขั้นในครั้งนี้ คีย์ก้าวเท้าออกจากตัวรถและเดินลงบันได แตะบัตรผ่านประตูที่ชั้นล่าง ก่อนที่จะออกมาพ้นจากสถานี

ติ๊ง!

เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นนั้นเป็นการบอกว่ามีใครบางคนส่งข้อความมาเธอ คีย์ควานหามันจากกระเป๋าเพื่อที่จะตอบข้อความของผู้ที่เธอไม่ต้องเดาก็รู้ว่าใคร

Aung : [คีย์ อยู่ไหนแล้ว อีก 20 นาทีเขากำลังจะเรียกรวมพล ฉันรอที่ใต้ตึก A นะ]

Key : [รออยู่นั่นแหละ กำลังไป]

 

เธอกดพิมพ์ตอบข้อความสั้นๆ ลงไปในช่องแชทแล้วปิดโทรศัพท์มือถือลง เพื่อที่จะข้ามถนนตรงทางม้าลายหน้ามหาวิทยาลัย ซึ่งจากตรงนี้ เป็นถนนใหญ่ที่รถราผ่านไปมาไม่ขาดสายจนแทบจะไม่มีช่วงจังหวะที่ชะลอให้คนเดินเท้าก้าวข้ามกันไปได้ง่ายๆ เลย บางครั้งถนนหนทางในเมืองใหญ่ก็คงเป็นอะไรที่มีไว้สำหรับความเร่งรีบในการใช้ชีวิตประจำวันเสียมากกว่าที่ทุกคนจะได้ใช้เส้นทางสัญจรร่วมกันอย่างปลอดภัย ภาวะการจราจรที่ติดขัดในทุกเช้า เป็นปัญหาใหญ่หลวงที่เกิดขึ้นได้เสมอและนั่นทำให้น้ำใจของผู้คนที่มีต่อกันมันลดน้อยลง คีย์เข้ามายืนอยู่แถวหน้าใกล้กลุ่มคนที่มีเป้าหมายเดียวกันคือจะข้ามถนน แต่ทันใดนั้นสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดกลับเกิดขึ้น

ลูกแมวตัวเล็กบอบบางสีดำ ที่มีดวงตาสีอำพัน มันกำลังวิ่งลู่ข้ามถนนโดยหารู้ไม่ว่ากฎเกณฑ์ที่สำคัญของมนุษย์คือการรอ...

“ไม่ได้นะ! อย่าข้ามไปนะเจ้าเหมียว!”

เสียงร้องตะโกนลั่นอย่างไม่ทันคิดและขาสองข้างที่พร้อมจะพุ่งตัวออกไปหมายจะหยุดเจ้าแมวน้อยตนนั้น แต่ทว่าร่างบางของใครคนหนึ่งกลับเคลื่อนไหวผ่านตัวเธอไปได้เร็วกว่ามาก เพียงไม่กี่อึดใจ คนคนนั้นก็ไปอยู่ใกล้กับเจ้าเหมียวที่ยังคงดูใสซื่อไม่รู้เรื่องราวและกะพริบตาปริบๆ มองเสมือนว่าพวกมนุษย์นั้นโง่เง่า ส่งเสียงดังรบกวนมัน นั่นก็คงจะทำให้อุ่นใจขึ้นมาได้ว่ามันคงจะปลอดภัยแล้ว ถ้าหากว่าคีย์ไม่ได้รู้สึกถึงอันตรายที่คืบคลานเข้ามาเสียก่อน เพียงแค่เธอปรายตาไปชั่วแวบเดียว ใบหน้าของผู้ชายที่ขับรถกระบะสีดำ และสิ่งที่เธอสัมผัสได้นั่นคือ

‘สีเทา ขาวและดำผสมกัน นี่มัน ความรู้สึกแบบนี้ ห้วงอารมณ์ของการขาดสติ! แย่แล้ว!’

สามสีนี้คือสีขาวบริสุทธิ์ ใสซื่อ สีเทาคือความเศร้า มัวหมองและสีดำคือความชั่วร้าย ความหมายของสีและจิตวิทยาของมนุษย์ที่เกี่ยวพันกันระหว่างสีกับอารมณ์นั้นมีการวิจัยอยู่มากมาย เพียงแต่คีย์นั้นสัมผัสได้ในแบบของตนเองว่าสีนี้ อารมณ์นี้ของบุคคลนี้มันแตกต่างกัน มิได้ตรงกับสิ่งที่นักวิชาการทั้งหลายแหล่อ้างอิงมาเท่าใดนัก เธอรับรู้ได้ว่าชายผู้นั้นกำลังสติหลุด อาจจะด้วยเมา คลั่งหรืออะไรสักอย่าง และรถของเขาพุ่งมาตรงจุดที่เจ้าเหมียวอยู่

“บ้าเอ๊ย!”

ด้วยฝีเท้าที่ไม่ยอมหยุดวิ่งนั้นก็พาคีย์ตรงไปโดยไม่สนใจสิ่งรอบตัว แขนสองข้างของเธอพุ่งเข้าโอบรัดร่างของหญิงสาวคนแรกที่เข้าไปช่วยเจ้าเหมียวและพยายามใช้เรี่ยวแรงที่ตนเองมีดึงร่างบางนั้นให้เข้ามา แต่ทว่าไม่ทันเสียแล้ว เพราะรถกระบะคันนั้นมาด้วยความเร็วชนิดที่เบรคก็เอาไม่อยู่ อีกแค่เสี้ยววินาทีก็จะชนสองพลเมืองดีและสิ่งมีชีวิตตัวน้อยเข้าให้แล้ว นัยต์ตาสองสีของคีย์เบิกกว้าง ไม่รู้ด้วยความตระหนกตกใจหรือหวาดกลัวสุดขีดแต่อย่างใด

 

ดวงตาสีฟ้าข้างซ้ายของเธอกลับส่องประกายออกมา...

และวินาทีนั้น ราวกับโลกทั้งใบได้หยุดนิ่งลง ทุกสรรพสิ่งรอบกายพลันชะงักและไร้ปฏิกริยาแห่งการตอบสนองอย่างที่ควรจะเป็น ทั้งผู้คน รถรา สายลมที่พัดผ่านจนใบไม้ปลิดปลิว ทุกอย่างจมดิ่งลงสู่ความนิ่งงัน ประหนึ่งว่าห้วงเวลาที่มีถูกใครบางคนหยุดไว้ และคงจะเป็นฝีมือใครไปไม่ได้เลยนอกจากเธอ คีย์มองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง จะว่าไม่ได้เป็นคนทำก็กระไรอยู่ เพราะตอนนี้มีเพียงแค่เธอเท่านั้น เธอเพียงคนเดียวที่ไม่ได้เป็นเหมือนกับคนอื่นๆ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน

“นี่มันความสามารถหยุดเวลาได้เหมือนในหนังฮีโร่งั้นเหรอ บ้าไปแล้วรึไง จำไม่ได้สักนิดว่าฉันทำอะไรแบบนี้ได้ด้วย!”

เด็กสาวกุมขมับและแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น ลำพังแค่ตาสองสีที่เห็นอารมณ์คนได้นี่มันก็ประหลาดจนเกินเยียวยาแล้ว แถมตอนนี้ยังเพิ่มสกิลใหม่มาให้เธอแบบไม่ได้ร้องขออีก

“ฉันควรจะทำยังไงดีล่ะทีนี้ นิ่งกันเป็นหินไปหมดทั้งแถบเลย…”

การทอดถอนหายใจด้วยความเคยชิน ทำให้หางตาเธอเหลือบไปเห็นร่างของผู้ที่ตัวเองคว้าหมับเข้าให้ก่อนที่ห้วงเวลาจะหยุดนิ่ง จึงนึกขึ้นได้ว่าคงต้องทำอะไรสักอย่าง เพราะพอหันไปอีกด้านก็พบว่ารถกระบะคันนั้นแนบชิดจนแทบจะสิงร่างเธอไปแล้วถ้าทำได้ เด็กสาวรีบเปิดประตูรถฝั่งคนขับพร้อมกับถอดกุญแจรถของเขาออกซะเผื่อว่าทุกอย่างกลับมาปกติ เขาจะได้ไม่พุ่งชนใคร แล้วจึงได้ลากตัวทั้งคนทั้งแมวข้างกายไปอย่างทุลักทุเล อาศัยจังหวะนี้ข้ามถนนไปเลยก็แล้วกัน

ไม่กี่วินาทีที่เธอกำลังจะข้ามพ้น นั่นก็ราวกับมีคนรู้ใจ ห้วงเวลาที่เคยหยุดนิ่งไปคล้ายกับภาพวาดกลับมามีชีวิตชีวา ด้วยการเคลื่อนไหวอย่างอิสระเสรีอีกครั้ง ทั้งผู้คน ทุกสิ่งทุกอย่าง หรือแม้แต่ผู้ชายคนนั้นที่ตื่นจากภวังค์ของเวลา และดูเหมือนว่าจะกำลังงุนงงว่าทำไม เขาขับรถมาได้ถึงที่ทั้งที่กุญแจร่วงอยู่เบาะหลัง...

“เอ่อ…”

น้ำเสียงอ่อนโยนดังขึ้นจากคนข้างตัวที่บัดนี้ คีย์กำลังใช้แขนโอบรอบเอวของเจ้าตัวคล้ายกับว่าอุ้มเธอข้ามถนนมา ในมือของเจ้าหล่อนยังคงอุ้มแมวค้างเอาไว้ จนมันได้แต่ร้องเรียกให้เธอปล่อยตัวไปเสียที

“ขะ..ขอโทษนะ พอดีว่าเมื่อกี๊เห็นคุณกำลังช่วยเจ้าเหมียวนี่ แล้วรถกระบะคันนั้นพุ่งเข้ามาก็เลย…”

“เก่งจังเลยนะคะ จากถนนฝั่งนั้นพาฉันมาถึงตรงนี้ในวินาทีเฉียดตายแบบนั้น...คุณเป็นใครกัน”

‘ชิบหายแล้วไง จะบอกว่าอะไรดี? มีตาวิเศษเหรอ ไม่ได้ดิ คิดเข้าสิคิดด!’

ใบหน้าที่สวยหมดจดงดงามประหนึ่งรูปสลัก ผิวที่ดูขาวจัด ริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูดูธรรมชาติและสิ่งที่ดูเย้ายวนชวนให้หลงได้มากที่สุด คงหนีไม่พ้นนัยต์ตาสีน้ำตาลอ่อนแสนหวาน คล้ายกับทำให้คนที่มองมารู้สึกเหมือนต้องมนตร์ นั่นทำให้คีย์เกิดอาการสมองบลิ้งค์ขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว สายตาที่บ่งบอกถึงความกระหายใคร่รู้และคล้ายกับกำลังจับผิดเธอเป็นนัยๆ และที่สำคัญที่สุด ทำไมกัน...

‘ทำไมฉันถึงมองไม่เห็นอะไรเลย ทั้งอารมณ์ ความรู้สึกของผู้หญิงคนนี้…’